Yiğit'in Günlüğü

Doğum günü partisi

2012-01-23T17:13:00.001+01:00

Ankara son yılların rekorunu kırmak üzere. Haftalardır kar kalkmadı. Aslında mutluyum bu durumdan, Yiğit ile birlikte karın tadını çıkarıyoruz. Geçtiğimiz hafta sonu cumartesi yağan karda mahsur kaldık, Selin'in doğum gününe gidemedik. Pazar günü ise hem eriyen karlar sayesinde, hem de eşimden stratejik destek alarak çıktık. Yiğit'in kuzeni Duru'nun doğum günü yerine sağ salim ulaştık. Doğum günü partisi için seçilen yer Oran Yolunda İlkbahar Mahallesinde bir Parti Evi. 3 katlı villa Parti evine dönüştürülmüş. Giriş katı aileler, alt kat ise çocuklar için hazırlanmış. Bi-Party House Parti evi gerçekten bu işi iyi yapıyor. Sahibi Bilge Hanımı ise daha önceden tanıyorum. O zamanlar bir yuva içindeydi, artık kendi yerinde bu işe devam ediyor. Güzel ve ferah bir yer, muhteşem bir kar manzarası vardı o gün de.
Yiğit son derece sosyal bir çocuk olmasına rağmen kalabalıkta hiç sesini çıkarmadan oturuyor. Bana veya babasına gitmeyin yanımda oturun diyor devamlı. O pazar günü de öyle oldu. Parti, palyaço, kuzen, oyun, müzik vs hiç ilgilenmedi. Kendi köşesinde sadece oturdu. Biz de yukarıda ekrandan seyrediyoruz. Bir süre sonra ablalardan biri yanına geldi. Ben onu da oyuna davet edecekler zannederken kucakta yanımıza geldi. Bizim Yiğit oğlan aşağıda minderlerin üzerinde otururken ağlamaya başlamış. Partinin devamını bizim yanımızda geçirdi. Pasta seremonisine katılmadan, erkenden oradan ayrıldık. Bir pazar günü de böyle geçti.
Not. Bi-party House Parti Evi ile ilgili bilgi almak isteyenleri gezicini bloguma beklerim. Sevgiler :-)

Yeni Yıl

2012-01-21T19:54:00.001+01:00

Yeni yıla başlangıç için bisikletli bir fotoğraf. Aslında tuhaf biraz, bisiklet dediğin baharda, yazda kırda bayırda binilir değil mi? Bisikleti kışın alınca, denemek için de mecburen Alışveriş Merkezinin geniş koridorlarını kullandık. Artık havalar ısınınca yeniden bahçeye ineceğiz. Yiğit önce yeşil renkli bisikleti istemişti, sonra mavisi diye tutturunca gittik, yeşil bisikleti verdik, mavi olanı aldık.
Yiğit ,daha önce de bahsettiğim gibi , hafif olarak sol tarafını kullanma problemi yaşıyor. Bu problem doğuştan geliyor. Kısaca anlatmak gerekirse, ince motor becerilerinde problem var. Fizyoterapi seansları yanında, düzenli olarak aktivite, egzersiz ve masaj gerekli. Ben ve babası öğrendiklerimizle egzersiz ve masajlara dikkat ediyoruz. Fiziksel aktivite olarak en iyileri ise yüzme ve ata binme olarak tavsiye ediliyor. Geçen yaz ata bindi, her yaz ise düzenli olarak denize gidiyoruz. Yüzme çok ama çok faydalı. Çocuklar kadar yetişkinlerin de tüm kasları çalışıyor. Aslında kışın da havuza gitmek lazım ama henüz uygun bir havuz bulamadım. Bisiklet ise son bir kaç aydır gündemimizde. Umarım yazın daha yoğun olarak bisikletle açık havada gezebiliriz.
Yeni yılın hepimize sağlık, mutluluk ve bunların yanında bereket getirmesi dileğim. 2012 yılından beklentilerimi evrene gönderiyorum hemen. Bir de blogu daha kısa aralıklarla güncellemek istiyorum !
Not. Fotoğraf Kentpark AVM, biskleti aldığımız mağaza ise Decathlon.

Yeni Yıl

2011-12-30T13:42:00.006+01:00

Yiğit ve annesi 2011 yılına veda ederler. 2011 yılını Yiğit ne kadar sevdi tam olarak bilinmez ama annesi için biraz karışık biraz düzenli, biraz güzel, biraz da güzel geçti. Yiğit anne ve babası ile birlikte Çankaya civarındaki evlerini bırakıp GOP civarında yeni bir eve taşındı. Yeni arkadaşları oldu, yeni parka kavuştu. 3.5 yaş itibarı ile ilk defa 2 tekerlekli bisiklet ile tanıştı. Yardımcı tekerlekleri olan ilk bisikleti yeşil renkliydi. Sonra yeşili istemedi, mavi bisikleti ve kaskı ile basketbol sahasında bisiklet turlarına devam etti. Çok sevdi bisikletini. Yılın son aylarında yeni bir fizik tedavi merkezi ile tanıştı, yeni fizyoterapistleri oldu. Yazın sadece ağustos ayında Bodrum'da denize girdi. Kollukları ile yüzmeyi iyice öğrendi, çok ilerledi. Geçen sene eski eve yakın olan yuvaya başladı, yaza kadar bir kaç ay devam etti. Bu yuvayı sevdi. Eylül ayında yeni taşındığımız yere çok yakın yeni bir kreş denemesi oldu. Bir hafta sonunda çok hasta oldu, 5. hastalık olarak teşhis edildi. Uzun süren iyileşme süreci sonunda bu yuvaya tekrar gitmeyi kesinlikle istemedi. Kreş süreci bahara ertelenmiş durumda.
Yaz sonrasındaki en hareketli günler Eylül ayında taşınma sırasında yaşandı, evde tam olarak yerleşme ancak yıl sonuna doğru tamamlanabildi. Kalan eksikleri de 2012 yılında bitirmeyi ümit etti.
2011 yılına veda ederken, 2012 yılından her şeyden önce sağlık bekledik. Daha az hayal kırıklığı ve üzüntü, daha fazla coşku ve sevinç düşledik. Tüm çocukların sağlıklı olduğu günler hep bizimle olsun istedik. 2012 bize ve tüm sevdiklerimize sağlık, huzur ve mutluluk getirsin. 2012 girerken nar yanımızda olsun, bereketli günler bizimle olsun!
Not. Fotoğraf Yiğit 'in kuzeni Doğu'ya aittir .

hayat

2011-12-03T22:24:00.001+01:00

Hayat çok hızlı geçiyor Yiğit oğlum. Seninle birlikte biz de büyüyoruz, en azından ben öyle hissediyorum. Ne zaman ne yapacaksın diye merakla beklemedeyim. Uzun zaman boyunca konuşmayan bir çocuk olarak, 3 yaşından beklenmedik cümlelerin beni hayretlere düşürmeye devam ediyor. Geçmiş zaman, gelecek zaman ve şimdiki zamanı son derece yerinde kullanıyorsun. Sanki 3.5 yaşında küçücük bir çocuk gibi değil de genç bir delikanlı var karşımda zannediyorum. Yeni taşındığımız eve henüz alışamadın, eski evimiz daha güzeldi diyorsun halen. Buradaki bahçede günlük olarak parka çıkmayı çok seviyorsun. Yeni arkadaşlar edindin kendine. En sevdiğin o kız arkadaşla elele tutuşup bakkala bile gidiyorsunuz. Sarı yaprakların arasında yuvarlanıp koşturuyorsun. Halen öğlen uykuların devam ediyor. Bazı günler gündüz uyumadan akşamı bulabiliyorsun ama gündüz uykularına ihtiyaç duyuyorsun çoğunlukla. Sabah saat gibi 7-7.30 gibi uyanıyorsun. Hemen başucundaki boya kalemleri ile resimlerine başlıyorsun. Bu aralar kesme, yapıştırma ve her yeri boyama üzerine çalışıyorsun. Hafızan çok iyi. Harfler ve sayılarla da aran çok iyi. Ne kadar harfi ve sayıyı tanıdığını görünce hayretler içinde kalıyorum. Otobüslerin numaralarını soruyor ve öğrenmeye çalışıyorsun. Ben bunlar için çok erken olduğunu düşünüyorum aslında. Okulda bunları nasıl olsa öğrenirsin. Keşke sadece legolarla oynasak, kesme yapıştırma yapsak, boyalarla resimler yapsak. Ne kadar güzel olurdu değil mi?

Taşınma

2011-11-10T16:16:00.002+01:00

Eylül 2011 tarihi itibarı ile taşındık.5 yıllık evlilikte 3. evimiz. Önemli olan sonunda kendi evimize taşınmış olmamız bence. Daha önceki evlerde yaptırdığımız perdeler, dekorasyon, raflar, gardrop sil baştan yeniden yapılmak zorunda. Zorlu bir süreç oldu. Çok ani karar verdik, hiç düşünmediğim bir yere, GOP sırtlarına taşındık. Arabamız olmazsa ulaşım oldukça zor. Semt olarak çok iyi bir yer. Çankaya civarında ne zamandır unuttuğum, simitçi, sucu, sütçü, tüpgazcı, AOÇ ürünleri vs ne ararsam burada var. Bir tek Yiğit'in kreşi konusunu halledemedik. Etrafta devlet lojmanları,askeri lojmanlar ve Belediye parkı var. Sitenin parkını ilk gördüğüm zaman beğenmiştim, oyun parkı geniş, bol çocuk var ne güzel. Unutmuşuz böyle gürültüyü ne zamandır. Harekette bereket varmış. Sitenin içinde kuaför, market, manav, eczane de olunca hayat daha rahat. Yiğit parkta kendine yeni arkadaşlar edindi.
Sonbahar günleri hızla kışa dönerken biz de yeni hayatımıza alışmaya çalışıyoruz.

Neredesin?

2011-10-06T15:49:00.001+02:00

Ben Bodrum resimlerini ve yazılarını ekleyene kadar sonbahar geldi bile. Anlatmak isterdim uzun uzun, neler yaptık yaklaşık 1 ay süren uzun deniz tatilimizde. Yiğit artık Bodrum denildiği zaman 'anneanne yanına gidelim, ama pegasusla gitmeyelim 'diyecek kadar yerlerin farkında. Yanında yaptığım eleştirilerde çok çok dikkat etmem gerekiyor, yoksa benden aynen kopyalıyor duyduklarını. Bir kişi veya yerle ilgili olumsuz bir eleştiri yaptığım zaman duyduklarını hafızaya kaldırıyor, sonra da zamanı gelince hemen çıkarıveriyor ortaya.
Bodrum yine klasik bir yazlık tatili oldu. Anneanne konforu, yemeklerin güzelliği ve göl gibi denizle birleşince rahat ve sakin bir tatil yaptık. Arabayla gitmediğimiz için fazla gezmedik.Ama yine Yalıkavak, Yahşi, Bitez, Gümbet, Bodrum merkez ilgi alanımızdaydı. Ağustos sonundaki bayramda gelenler genelde soğuk havadan yakınsalar da, Eylül ayı Bodrum'da muh-te-şem! Etraf sakin, huzurlu, yeşil bir doğa (yarımadanın kuzeyi) ve masmavi bir deniz. Hatta bayramın son günü Bodrum'da Mazhar- Fuat-Özkan konserine bile katıldık!
Yiğit yüzme konusunda daha iyi. Kolluklarla olmak üzere, sırtüstü yüzebiliyor, kulaç atma yolunda ilerledi.
Bundan sonra tatil planlarımızı yaparken Bodrum'da Eylül ayını özellikle dikkate almaya değer buldum.

Bodrum Bodrum diye

2011-08-20T14:36:00.002+02:00

2008 yılından bu yana, yani 4 yazdan beri Torba'dayız. Anneanne dede evinde. Otel tatilleri kısa oluyor, yazlık tatili uzun. Bu yaz tatil yapar mıyız ne zaman nasıl yaparız derken benim ufak bir kaza geçirmem yüzünden zorunlu bir tatile çıktık. Kısaca evde düştüm ve kaburgamda 2 adet çatlak var. Filmler, ultrasonlar derken raporlu olarak eve geri döndüm. Sonra da macera dolu Bodrum yoluna çıktık. Uçak ayrıca bir serüven oldu. Bilet bulmam zor oldu, Anadolu Jet yerine Pegasus ile uçmak zorunda kaldık. Her şeye ama her şeye ekstra para istemeleri yüzünden sinirleniyorum. Ekstra bagaja ekstra para, yemek ekstra para, su ekstra para derken uçak biletinden fazla ekstra para . Bavulları ve puseti yükledik, bindik ve yola çıktık. Sonrası tam bir karmaşa. Kalkışta ayrı , inişte ayrı serüven. O kadar çok sallandık ki anlatamam. Meğerse o gün fırtına varmış. Rüzgar yüzünden uçak bir sağa bir sola sallandı. Yiğit inerken önce kulağım diye ağlamaya başladı. Sakız verdim, hadi hep beraber çiğneyelim dedim. Bir yandan da uçak bir sağa bir sola sallanıyor. Yiğit delikanlı inerken elimi tuttu ' anne korkma' dedi!. İndikten sonra da ' heyo başardık !! ' diye öndekilerle çak yaptı!
Sonunda deniz, güneş ve sahile kavuştuk. Deniz günlerimiz hızla başladı. Bu arada, annem de sahilde ufak bir kaza geçirdi. Macera dolu Bodrum günlerimiz devam ediyor.

Doğum günü

2011-08-11T07:33:00.001+02:00

Haziran ve temmuz geçen sene olduğu gibi bol yağmurlu idi. Ankara'da olduğumuz için bozkırın nimetlerinden faydalandık. Tüm bahçeler,parklar, çimenler bizimdi. Yiğit bolca dışarıda vakit geçirdi. Hatta eve gelmedi tüm gün. Termosta içecek, parkta salıncak, kovalar küreklerle bahçedeydi. Anne ise cumartesi dahil mesaideydi. Anneyi aradı sordu ama sonra da alıştı Yiğit. Ben alıştı zannettim veya. İlk zamanlarda ağlayan Yiğit , sonraları ağlamaz olmuştu ya, daha ne olsundu. Aslında küçük çocuklar sadece duruma adapte oluyorlardı, istedikleri bir durum değildi bu. Sonradan Yiğit 'anne sen işe gitme, baba gitsin, para bize yeter diyecek ' durumun farkında olduğunu gösterdi. Temmuz ayı da Yiğit ablayla bahçede, anne işte şeklinde geçti.
Kuzen Ata'nın doğum gününden bir resim. Yiğit Eskişehir yolu civarından geri dönerken, ' palyaço abla neden benim yüzümü boyamadı' diye dakikalarca ağladı. 3 yaşına kadar 3-5 kelime ile konuşan çocuk, 3-3.5 yaş arasında tüm zamanları da doğru kullanarak konuşmaya başladı. Anne hayretler içindeydi.

Karmaşa

2011-08-07T23:10:00.003+02:00

2011 karışıklık yılı oldu benim için. Hareket, bereket, kaza, iş güç, ev arama,ev alma ,yorgunluk, okula başlama, yüzme dersleri, at vs derken liste uzayarak gidiyor. Sırayla anlatmam lazım. Kafam her zaman karışıktır benim. Tüm işleri güçleri sıraya sokmak lazım. En baştan başlayalım. Yiğit kısa süreli bir okul deneyimi yaşadı. Yarım gün de olsa, onun için de, benim için de büyük bir deneyim yaşadık. Eve en yakın okul en iyi okuldur dedik. Ben veya babası okula bırakacak, öğlen ablası gelip okuldan alacak şekilde program yaptık. İlk günler zor geçti. Ben Yiğit'in sınırlı fiziksel aktivite kapasitesinden dolayı endişe dolu günler geçirdim. Endişe edilecek bir durum yoktu. Her şey benim kafamda ve konuda tecrübeli bir okul ve öğretmen ile kolay halledilebilecek düzeyde idi. Gerekli bilgiler aktarıldı, Yiğit okula sorunsuz bir şekilde devam etti. Tek derdimiz okulda yemek yemeyi ret etmesi idi. Bunu da sorun yapmadık. Ev yakındı, evde yiyebilirdi. 2 ay sonunda az da olsa yemek yemeye başladı. Neredeyse tüm aktivitelere katıldı, yeni arkadaşlar edindi.
Hastalıklar yüzme ve pony dersleri başladığı zaman başladı. Sol kolunu iyi kullanamasa da, Yiğit yüzmede 3 yaş gurubunun en iyisi ve cesaretlisi idi. Spor hocaları Yiğit'in yüzmedeki başarılarını anlattıkça sevindirik oldum.. Geçen yaz Yiğit'i neredeyse 2 ay boyunca denizde yüzdürmem işe yaramıştı. Tek derdim, İncek civarına servisle gidip gelmeleri idi. Haberim olmadan gidilen at dersi ise Yiğit'i de beni de fena halde hırpalamıştı. Ne kadar yararlı olduğunu bilsem de, Yiğit'in yorgunluktan halsiz olduğunu gözlemeye başladım. Yemek yemez, uyuyamaz iken ateş ve öksürük de başlayınca yüzme derslerine ara vermek zorunda kaldık. Biraz ara vermek gerekiyordu.
Dönem sonunda ise bazı yuvalarda olduğu gibi yıl sonu gösterisi yapıldı.

tatilsizlik

2011-06-28T11:01:00.005+02:00

Ne zamandır yazdım, yazacağım derken yine zaman hızla ilerledi. Haziran sonuna geldik ve halen Ankara'yı bekliyoruz. Hava soğuk, hatta serin diyebilirim. İş durumu belirsizliğini koruduğu için ne zaman nasıl tatil yaparız bilemiyorum. Yiğit'le birlikte benim de Bodrum'a gitmem gerekiyor. Annemler Yiğit'e tek başına bakamıyorlar, babasının tatil planları da yok. Ben gidersem tatil olacak, ben gidemezsem olmayacak şeklinde tuhaf bir durum bizimki. Bunu kendime dert etsem mi etmesem mi bilemedim. (cevap, evet tatil yapmamız lazım!) Yiğit'in kreşinde temmuz-ağustos aylarında yüzme ve atlı spor programları da var. Yiğit'in özel durumundan dolayı onu tamamen öğretmenlere emanet etme konusunda da kararsız kaldım. Ben böyle kararsız kalmaktan hiç hoşlanmıyorum aslında. Kendim için değil ama Yiğit konusunda en iyisi olsun istiyorum. Tüm annelerin istediği gibi.

Bu arada neler yapıyoruz diye düşünüyorum. Ev arıyoruz, ev satın almak istiyoruz. Bahçesi olsun, site içinde olsun istiyorum. Çocuk oyun alanı olsun, yeşil alanı olsun istiyorum. Şimdi oturduğumuz yere yakın olsa ne iyi olur, istiyorum da istiyorum sanki istemekle olacak her şey :-)

Not. Uzun yıllardır beklediğim IKEA Ankara sonunda geldi ve ben ilk ürünü Yiğit için satın aldım. Burada IKEA çocuk sandalyesi http://www.ikea.com.tr/urundetay/90146456/ingolf_mama_sandalyesi.aspx

haziran yağmuru

2011-06-16T13:12:00.000+02:00

Yağmurla gelen haziran günleri beni de darmadağın etti. Ne devam eden doktora dersime konsantre olabildim, ne Yiğit'in yeniden başlayan yuva günlerine , ne de 3 yaşın getirdiği konuşma dolu günlere. Farklı düşüncelerle başladığım yeni şirketten umduğumu bulamadım, doğrusu hayal kırıklığı içerisindeyim. Küçük insanların küçük hesapları karşısında şaşkınlığım yerini bugünlerde kızgınlığa bıraktı. Herhalde bu gidişle ruh ve sinir sağlığımı korumak açısından değişiklik yapmak zorunda kalacağım. Ara verdiğim zamandan bu yana iş hayatı hiç değişmemiş, ama ben herhalde anne olduktan sonra daha bir saf olmuşum. Küçük hesapları ,çıkar çatışmalarını göremez olmuşum, anlamaz hale gelmişim. Her bireyi kendim gibi zannetmişim. Çok ama çok yanılmışım ben. İş-ev arasında koşmak eskisi kadar heyecan verici bir aktivite olmaktan çıkmış . Oğlumun daha dün yuvada gerçekleşen mini gösterisi bana her şeyden daha çok heyecan verir hale gelmiş.

Bu stres dolu günlerin yağmurla birlikte akıp gitmesi dileğim. Yiğit oğlanın benimle paylaşacak ne kadar çok şeyi olmuş bu kısacık zamanda. Hepsini sırayla paylaşmak istiyorum, birazcık beni gülümsetecek şeylere ihtiyacım var benim...

mayıs sonu

2011-05-24T09:44:00.000+02:00

Uzun zaman ara verdikten sonra tam zamanlı ofis hayatına geri döndüm. Yabancı bir firmada çalışıyorum. Hamilelik , doğum ve sonrası derken tam 3 yıl boyunca Yiğit ile birlikte evdeydik. İlk 2 yıl sadece ben baktım oğluma, 2 yaşından sonra ise yanımızda bir ablamız vardı. Onunla birlikte iyi vakit geçirdiklerini gördükten sonra ben de iş hayatına geri döndüm. Tabii ben baktım diyorum ama babasının da çok emeği geçti. O olmadan benim gibi bir acemi için annelik serüveni çok zor olurdu. Anneanne faktörü de çok önemli. En güzel yemekleri her zaman onun elinden yedi, katı gıdaya geçerken annemin çok faydası oldu, bana cesaret verdi. Şimdi bile her gün anneanne yemeklerini sorar, ' ben anneanne mamasını çok sevdim' günlük cümlelerinden biridir. Özellikle annemin sebze çorbaları, et yemekleri ve mutlaka makarnası özeldir !

Ev-ofis arasında çok zorlanmadım aslında. Ama Yiğit'in yuvaya başlaması biraz zor oldu. Halen de tam olarak başladık demek zor. Bir hafta gitti, ateşlendi geri geldi. Uzun bir zaman hastaydı. 36 aylık olana kadar hiç antibiyotik almayan oğlum, ilk defa bu ilaçla tanıştı. Tam iyileşti, yuvaya geri döndü, haftanın bitiminde yine hastalandı. Şimdi de evde ve öksürük devam ediyor. Bu sene gelmek bilmeyen bahar da etkili oldu sanırım. Bir sıcak, bir soğuk derken hepimiz hasta olduk. Lütfen, bu bahar ve yaz gelsin artık!

Not. Resim Kuğulu parkında arabaya binmek isteyen , kuğular yerine arabayı tercih eden Yiğit oğlum :-)

Kelimeler

2011-05-16T11:04:00.001+02:00

3 yaş büyümesini ben sanki yeni gördüm. Yoksa tüm gün görmediğim için bana çok hızlı mı büyüyor geldi bilemedim. Tek bildiğim Yiğit oğlum hızla büyümekte, hayata kendi bakış açısını katarak hızla ilerlemekte. Kendi istekleri olan minik adam. Yemeklerden mantı favorisi, çizgi filmlerden Sincap Alvin. Kreş maceralarımız kesintili olarak devam ediyor, yeniden kaldığımız yerden başlayacağız. Biraz daha zamana ihtiyacı var gibi gözüküyor. Son derece kararlı, öz güveni yüksek bir minik adam Yiğit. Bugünlerde en çok anneannesini seviyor, 'anneanne ben seni çok sevdim' diyerek ifade ediyor bunu. Bazı günler anne veya babasına kızıyor, ' ben seni bugün sev yok' diyerek anlatıyor duygularını. 2.5 yaşına kadar son derece sınırlı bir kelime dağarcığı vardı. 2.5-3 yaş arasında birden kelimeler hızlanmaya başladı. Ben merakla beklerken, ilk cümleler 36 ay civarında gelmeye başladı. İlk duyduğum cümlelere ben inanamamıştım. Şu anda bana ' anne bu pasta benim, sen git anneanneye başka pasta al' diyecek kadar uzun cümleler kurabiliyor. Duyduklarıma inanamıyorum, çok mutluyum. Her günü merakla bekliyorum, bugün ne diyecek diye. Güzelim mayıs ayında, yeni kelimeler bizi bekliyor !

yeniden

2011-04-22T13:59:00.001+02:00

Mart ve neredeyse Nisan ayları geride kalmış baktım da. Artık 37 aylık oldu Yiğit oğlan. Mart ayı içinde 3 yaşını farklı yerlerde kutladık. Evde, halada, arkadaşlarla. ' İyiiii kiii doğdunn Yiğitt ' şarkısını öğrendi benim minik 3 yaşındaki oğlum. Mum üflemeyi de, pasta kesmeyi de tabii ki!

Blogların kapanmasından sonra DNS ayarları filan gibi şeylerle uğraşamam dedim. Soğudum blog dünyasından. Ne yazı yazmak istedim, ne de yazılanları okumak. Bugün tesadüfen gördüğüm bir yazıdan sonra deneme bir-ki yapayım dedim.. Aa blogspot açılmış!!

Mart ve nisan aylarını ne güzel geçirdik diyordum, Yiğit tam kreşe başladı, alışıyor diyordum ki, birden ateşlendi. Önce gece yarısı kusma ve ateşle başlayan durum, son 3 gündür inip çıkan ateşle devam ediyor. Ne onun keyfi kaldı, ne de bizim. Ben de babası da Yiğit ile birlikte gecelerimizi uykusuz geçiriyoruz.

İlk gece gittiğimiz Güven Acil servisinden boğazda bir şey yok, beta yok, idrar tahlili verin ile çıktık. 3 gün geçti ve halen ateş düşmeyince bugün babası yeniden doktora götürdü. Ayrıntıları tam öğrenemedim ama yine idrar tahlili istemiş doktor. Bizimki feryatlar içinde vermiyor tabii ki.

Bu hastalık durumları tam da benim yeniden işe resmen başladığım haftaya denk geldi. Ne yapsam bilemedim. Bakalım ilerleyen günler neler gösterecek!?
Not. 23 Nisan Egemenlik ve Çocuk Bayramı hepimize kutlu ve mutlu olsun!!

Kış sonu

2011-02-28T14:27:00.000+01:00

Kış ayı boyunca evde aktivite bulmak, oyunlar yaratmak ne zor. Bir süre sonra Yiğit hepsinden bıktı. Böyle zamanlarda en çok işimize yarayan dergilerden birisi de Boyut Yayınlarının Anaokulu Dergisi oldu. Geçen sene toplam 8 klasör ve her klasörde 12 dergi olarak toplam 96 dergiyi indirimli almıştım. Oyun bulamadığımız zamanlarda çok işimize yaradı. 3-6 yaş arası okul öncesi olarak hazırlansa da biz 3 yaşından önce de kullandık. Anlatıyoruz, oynuyoruz, sayıyoruz, yazıyoruz bölümleri çocukla birlikte bir yetişkinin rahat takip edebileceği şekilde hazırlanmış. Her sayıda sayılar, harfler, özel şekiller ve resimlerin olduğu çıkartmalar var. Biz çok faydasını gördük. Okul öncesi anaokulu dönemindeki çocuklar ve anne-babaların faydalanacağı bir eser.Rahmetli anneannem baharın gelmesini cemrelerin düşmesi ile beklerdi. 20 Şubatta havaya düşen ilk cemreden sonra birer hafta arayla suya ve toprağa cemreler düşüyor. Ben de hasretle yaza kavuşacağımız günleri bekliyorum. Evde çalışan ve aynı zamanda çocuklarına bakan annelerin işi gerçekten çok zor. Tüm zamanı çok düzenli olarak planlamak gerekiyor. Benim gibi plan program düşkünü olanlar için ise hayat zorlaşıyor. Keşke ben de her şeye çok rahat bakan, fazla takmayan insanlardan olabilseydim diyorum. Ama olamıyorum. Zamanı değerli olan her insan gibi önceliklerim var, olması da gerekli. Vakit nakittir, iyi değerlendirmek ve gerekli yerlerde kullanmak gerekli. Bu yazı nereye gidiyor derseniz, ben de bilmiyorum. Uzun zaman yazı yazmayınca, yenisi de bir orada bir buradan oluyor. Sonuç olarak bahara az kaldı, yaşasın!

ilk günler

2011-01-27T13:51:00.003+01:00

Doğum sonrası .O ana ait tek hatırladığım, karnımın üzerinde tonlarca yük varmış gibi ağrı olmasıydı. Hareket edemiyordum, kımıldayamıyordum bile. Genel anestezi sonrası uyanması zor iş. Kendime geldiğim kontrol edildi, hafızam yerindeydi. Odaya geldim ama benim bebeğim yok! Herhalde muayene yapıyor olmalılar diye düşündüm ama bir yandan da kendime gelmeye çalışıyorum. Annem geldi, bir de eşim Hakan. Bebek nerede diye sorduğumu hatırlıyorum. Hakan da geldi, bana gösterdiler, şimdi muayene etmeye gittiler dedi. Bir yerde bir problem var herhalde diyorum ama nedir? Anlamak zor. Erken doğum yaptım ya herhalde ondandır diye düşünüyorum. Bebeğimi muayene edip getirecekler diye düşünüyorum ama öyle olmadı. Yiğit oğlum muayene sonrası hastanenin Yenidoğan Yoğun Bakım Servisine alındı. Önce solunum cihazı, sonra da kuvözde kaldı. Bu arada, anne sütü de varla yok arası. Bana hastane tipi bir süt sağma makinesi getirdiler. Önceleri devamlı, sonra 2-3 saatte bir devamlı uğraşıyordum ama süt ancak damla damla geldi. Devamlı pompalarla uğraşarak ancak bir kaç ay kadar anne sütü verebildim. Yiğit sadece biberonla süt aldı. Az zaman anne sütü almasına kendime çok dert ettim. Aylarca uğraştım ama bir yere kadar gitti. Bebek kendisi almayınca devamı zor.

Ben hastanede 2 gece kaldım, Yiğit oğlum kuvözde toplam 12 gün kaldı. Bu arada, biz her gün gidip gelerek süt vermeye devam ettik. Yiğit ile ilgili olarak kadın doğumcu ve çocuk doktorlarıyla devamlı görüştük. Yiğit ilk doğum anında -haftasına göre- düşük ağırlıklı olarak doğmuştu. Bu durum maalesef bize beraberinde farklı sorunlar getirdi. İlk anda kan şekeri düşük olduğu için muayene edilmiş, sonra solunum desteğine başlanmıştı. Bir yandan da kan değerlerinde düşüklükler vardı. Özellikle trombosit rakamları. düşüktü. Tedaviye Yoğun Bakım Ünitesinde devam edildi. Bu kan değerleri düşüklüğü, maalesef beynin sağ tarafında minik kanama noktaları oluşturdu. Sağ tarafta oluşan problemler de vücudun sol tarafını etkileyici sorunlar yarattı.

Yiğit vücudunun sol tarafını, sağ tarafı kadar aktif bir şekilde kullanamıyor.( sol hemiparezi )İlk 6 ayda fark edilmeyen bu durum, zamanında oturamaması, zamanında emeklememesi, sol elini yumruk şeklinde kasması şeklinde daha belli olmaya başladı. Çocuk doktorları açısından bu durum fazla önemli değildi. Benim için ise çok çok önemliydi. İlk olarak arkadaş tavsiyesiyle gittiğim fizyoterapist durumu açıkladı. Panik içindeydim. Çocuk nörolojisi uzmanı doktor Yiğit'i görmeliydi. Biri çocuk doktorumuzun önerisiyle Güven Hastanesinde, diğeri ise Hacettepe'li profesör iki doktor ayrı ayrı muayene etti. Beyin tomografisi çekildi. Sonuçlar, ilk andaki durumu doğruluyordu. Sırasıyla bir Fizik Tedavi Doktoru ve iki ayrı fizyoterapist ziyaret edildi. Sonuç olarak Yiğit'in hafif bir sol tarafını kullanma sorunu vardı. Fizik tedavi seanslarına hemen başladık.

Yiğit şu anda çok iyi. Hacettepe Üniversitesinde FTR seanslarımıza devam ediyoruz.Her türlü fiziksel aktiviteyi hayatımıza kattık. Yazın 2 ay boyunca denize girdik. Biliyorum ki benim Yiğit oğlum, adı gibi güçlü, yiğit bir delikanlı olacak!

yeni yıl

2011-01-13T15:01:00.002+01:00

33-34. haftaya kadar aslında her şey normaldi. Başlangıçtan itibaren iyi geçmişti hamilelik sürecim. İlk 3 ay içinde sadece fazla kilo almıştım, devamlı midem kazınıyordu. Ne yesem diye bakınıyordum. Daha sonrası için arada bulantı ve kusma olsa da, normal hayatıma devam etmiştim. Neredeyse son dakikaya kadar da araba kullandım, gezdim, dolaştım. Bütün doktor kontrollerim, 2'li ve 3'lü testler, gebelik şeker testi, tüm idrar ve kan testleri, ayrıntılı ultrason ve hatta yaşım dolayısı ile istenen amniyosentezi bile yaptırmıştım. Bebek çok şükür sağlıklı idi. Sadece son kontrollerde devam eden bir idrar enfeksiyonu ve amniyo sıvısının azalması dikkat çekiyordu. İdrar enfeksiyonu için doktorun verdiği antibiyotiği almaya başlamıştım. Enfeksiyonu geçiremedik.. Su içmek bana zor geliyordu. Günlük 1.5 litre hatta daha fazla su içmemi devamlı söyleyen doktoru dinleyerek, su şişesini önüme koymuş, içiyordum. Midem bulanıyordu ama içmek zorundaydım.

Son kontrollerin birinde doktorum içeri girdiği anda suratı asıldı. Daha muayene etmeden 'çok sert bu karın' dedi. İçerde sıvı hızla azalıyordu. Muayene ve ultrason sonrasında NST' lere bağlanmaya başlamıştım. Bebek çok az hareket ediyordu. Daha doğrusu yeri daralmıştı ve az hareket edebiliyordu. Şeker veya çikolata yiyerek hareketlerini takip ediyordum. Bir yandan da endişelenmeye başlamıştım doğrusu. Hani her şey normaldi?

37. haftaya kadar gelebildim. Son hafta içerisinde yaklaşık 3 kilo doğması beklenen bebekle ilgili doktorun endişeleri artmaya başladı. Doçent, cerrah ve klinik şefliği yapmış olan, son derece tecrübeli bir doktordu. Onun gözlediğim endişesi beni de endişelendiriyordu. Neden, ne olmuştu? 'Bebeğin anne karnında gelişimi yavaşladı' dedi son kontrollerin birinde. ' Bu hafta içinde bebeği sezaryenle alıyorum' dediği anda ben de ' ama daha 37. haftadayız, ne olur biraz daha bekleyelim' diyerek ağlamaya başladığımı da hatırlıyorum. Daha ben hamileliğimin bitmesine hazır değildim, daha da önemlisi minik bebeğim daha dünyaya gelmeye hazır değildi. Daha erkendi. Hani hamilelik 40 hafta sürüyordu? ' Bebeğin gelişimi yavaşladı, kilo almıyor, amniyo sıvısı azaldı, daha fazla bekleyecek zamanımız kalmadı' dedi. Ertesi gün bebeğin akciğer gelişimine ve solunumuna yardımcı olacak bir iğne oldum. Bu iğnenin kortizonlu olduğunu sonradan öğrendim.

Bir gün sonra yani 37. hafta 5. günde sabah 07.00'de hastanedeydim . Hemen ameliyata alındım. Kendi doktorumla birlikte bir kadın doğumcu daha, bir anestezi uzmanı, iki hemşire vardı. Önce belimden zorlanarak

epidural yapıldı. Ben önceden narkoz etkisi ile uyumadığımı, diş tedavisi için bile zor uyuştuğumu söylemiştim aslında. Bekledik. Bacağımın birini oynatabiliyordum. Uyuşmadığımı görünce, genel anesteziye geçildi. En son hatırladığım çok üşüdüğüm, titrediğimdi.

Uyandığımda, sezaryen bitmiş, beni yukarı odaya çıkarıyorlardı. Yiğit oğlum 13 Mart 2008 Perşembe günü sabah saat 08.21'de, sezaryen ile doğmuştu. Yiğit 2135 gr ve 45 cm olarak Ankara'da dünyaya geldi.

Aralık sonu

2010-12-25T16:26:00.000+01:00

Aralık 2010 boyunca sadece bir defa kar yağdı. Kayıtlara düşelim bunu. Son bir haftada ise kar yağacak gibi değil. Bu karın hemen arkasından dışarıdaydık. Kartopu oynadık, kardan adam yaptık, arabaların üzerinden karları temizledik. Yiğit önce çok ilgilenmedi ama sonra 'kaaar, kaaar' diye sevdiğini anlattı. Sadece 2-3 gün süren kar sonrasında hava yeniden yumuşadı. Bize de karlı birkaç fotoğraf anı olarak kaldı.

Bu hafta başında Yiğit oğlum hastalandı. Çok fazla hasta olmayan bir çocuk için günlerdir devam eden nezle, burun akıntısı, kuru öksürük devam ederken bir de üzerine ağızda aft eklendi. Bu aft yüzünden Yiğit yemeden içmeden kesildi. Neredeyse sadece süt ve sıvılarla beslendi. Çok sevdiği elma ve armutu bile dudağı acıyor diye yemedi. Bugün daha iyi şükür. 'Nasılsın oğlum?' diye sorduğum zaman dudağını göstererek 'iyi' diyor. Bu ağızdaki yara konusu çok önemli. Bağışıklık sisteminin düşmesi demek oluyor. Ben de bu tip sorunlarda hemen B vitamini takviyesi yaparım. Yine de doktora sormadan fazla bir şey vermek istemedim. Yetişkinlerde kullanılan K...A. merhem içeriğindeki kortizon dolayısı ile dikkatli kullanılması gereken bir ürün. Çocuklarda bildiğim kadarıyla fazla bir seçenek yok.

Şimdilik yeni yıldan beklentilerimi düşünmek ve toparlamakla meşgulüm. Herkes için hayattan ne beklediğini bilmek çok önemli. Bunun ne kadarını gerçekleştirdim bilemiyorum. Ama her yeni yıl için olduğu gibi bu yıldan da öncelikle sağlık istiyorum. Sağlık olmadan hiçbir şey olmuyor. Yeni yılın son günlerine mini yılbaşı ağacımız ve kar beklentimizle giriyoruz!

Boya

2010-12-11T14:01:00.003+01:00

Uzun zaman geçti resim yapmayalı. Doğrusu resimle seyirci olmak dışında fazla ilgim yoktur. Annem çok uğraştı kardeşimle benim resim yapmamız için ama bende yetenek yok işte. En son ilkokul-ortaokul civarında uğraştığım resimleri ve annemin bana yardım ettiğini hatırlarım. O günlerden hafızamda kalan pastel boya markası ise Monami. Bizim de monami marka pastel boyalarımız da vardı. Ben ısrarla kağıtlara boya yapmaya çalışırken, kardeşim ise duvar, kapı, masa gibi her yeri boyardı. Daha sonra silinebilir olması önemliydi, aynı zamanda zararlı kimyasal maddeler içermemesi..

Yiğit oğlum ise uzun zamandan beri boyalarla birlikte. Pastel boya, kuru kalem, sulu boya ve parmak boyası devamlı kullandığımız ürünler. Önce parmak boyası ile başladık, şimdi genelde pastel ve sulu boya ile devam ediyoruz. Yiğit bazen boya kitaplarını, bazen boş kağıtları ama en çok duvarları, parkeleri ve aynaları boyamayı seviyor. Evin her yeri boya oldu desem doğrudur. Neyse ki temizlemek mümkün. Çocuklar için yaratıcılık, hayal gücü ve ince motor kabiliyetlerini geliştirici yeri olan boyama bizim için önemli bir faaliyet.

Not. Bu yazı Yiğit'in halasından gelen Monami pastel boyaların ve posta kutuma gelen Monami tanıtım mailinin denk gelmesi üzerine yazılmıştır. Monami pastel boyaların yanında kuru boyalar da satılmaya başlanacakmış. Yeni yılda çocuklar için en güzel hediye seçeneklerinden biri de bence boyalar.

Not2 . Yukardaki 2. resim Yiğit boya çalışmaları yaparken, Hacettepe FTR bölümünde çekilmiştir.

32 aylık

2010-12-06T20:40:00.002+01:00

33 aylık oldu neredeyse bizim oğlan. Güya ben bir zamanlar şu ay şu kadar kilo, boyu bu kadar diye bir bir yazardım. Ne zamandır bu rakamları fazla detaylı takip etmemeye başladım. En son 2.5 yaş muayenesinde ' hımm biraz kilo kaybetmiş' demişti doktor oysa ki. Sonra tahminen 1 ay sonra baktığımda yeniden kilo aldığını gördüm ve fazla sorun yapmadım. Bir de demir şurubu meselesi var. Bir süredir veriyorum ama resmen kabızlık yapıyor. Bu arada genel kontrol için kan verdik ama ne kadar zor oldu Yarabbim! Çocuklardan kan almayı bilen sevimli hemşireler olsa her yerde. Bu iş böylesine zor olmasa keşke. Kan verirken ben talasemi taşıyıcılığı için ekstra test istedim. İstemez olaydım! o iki damla kanı almak öylesine zordu ki :-( Ben talasemi taşıyıcısı olduğum için oğlum da % 50 ihtimalle taşıyıcı olabilir.

Kasım 2010 diğer yıllardan farklı olarak son derece güneşli geçtiği için bizim de vaktimiz güneşi takip etmekle geçti. Bahçedeki kuru yaprakları topladık , kestane pişirdik, nar yedik. Yiğit ayvayı ve narı çok sevdi, ayva ve kabak tatlısından ise hoşlanmadı. Genel olarak tatlılarla arası yok. Sadece ve sadece çikolata olsun, başka tatlı olmasa da olur ! Bayramdan kalma çikolata alışkanlığını sürdürmek istedi, ama ben sınırladım. Bıraksam tüm öğünlerde çikolata yer, hiç bıkmadan hem de! Bir de mantıyı geç keşfetti, ama bayıldı :-)

Geçtiğimiz günlerde anaokulu aramalarım ise devam etti. 3 yaşını doldurmadan kreşi - en azından şimdilik - düşünmüyoruz. Çankaya/Yıldız/Oran civarında tam olarak 10 (on!) yuva gezdim. Hepsinin kendine göre farklı eğitimi ve yöneticileri var. Gördüklerim ve gezdiklerim neredeyse bir cilt olacak ama sonunda karar verebildim. 2 yer var şimdilik düşündüğüm. Gerçekten şimdiden yuva konusunda bu kadar zor karar verebiliyorsam, yarın okul konusunda ne yapacağımızı ise hiç bilemiyorum!

Kasım ve güneş

2010-11-01T15:38:00.000+01:00

Kasım ayındaki son güneşli günleri değerlendirmek ne güzel. Yıldız, Oran, Çankaya civarlarındaki parkları keşfetmek lazım. Bu park Yıldız- Sancak Mahallesi civarında. Oldukça geniş. Bisiklete binmek için ideal. Çocuklar için de güzel bir oyun parkı yapılmış . Güneşli günlerde sandviç veya kekimizi alıyoruz yanımıza, hop parktayız. Geziyoruz, dolaşıyoruz, yiyoruz içiyoruz.

Fiziksel olarak aktif olmak lazım, evde fazla vakit geçirmek iyi değil. (Kendime söylüyorum bunları) Hava soğuk da olsa mutlaka dışarı çıkmak, evi havalandırmak önemli. Kışı yavaş yavaş karşılamaya hazırlanıyoruz. Bu aralar kasımpatı da benim gözde çiçeğim. Nerede olursak olalım kasımpatı arıyor gözlerim. Sanki çiçekler bana soğuk günlerin güzel yanları da olduğunu gösteriyor. Hayatta her şeyin güzel yanlarını da görmek lazım..

Yiğit ile ilgili notlarım arasına 2.5 yaştan itibaren uyku problemi başladığını yazmam lazım. Son bir kaç aydır gece uykuları kesintili hale geldi. Geceleri bazen 1-2 defa, bazen de defalarca uyanıyor. Bazen yanımıza alıyorum, bazen yanında oturup elini tutuyorum, bazen süt içiyor, bazen su içiyor. Ama bu neredeyse her gece tekrar ediyor.Bu yaşına kadar genelde sorunsuzca uyuyan çocuk defalarca uyanıyor. Neden bilmiyorum, ne yapsam artık onu da bilmiyorum. Belki de geçici bir uyanma sorunudur, geçer diye bekliyorum.

Not. Yiğit ilk defa bir markette net bir şekilde 'Anne balık al ' dedi!!! Balıkların yanına gitti, eliyle gösterdi ve ben anlamaz bir şekilde bakınırken ' al' dedi, sonra ' balık al' dedi !. Balık seven bir çocuğum olmasına çok sevindim, çoook !

l'autunno

2010-10-16T14:44:00.001+02:00

Eskiden ben mevsimlerin çok farkında değilmişim galiba. Ya da biz çocukken mevsimler tam olması gerektiği gibiydi. Kışları çok kar yağar, yazın deniz kenarında güneşin ve denizin tadı çıkarırdık. Mevsimler mi değişti yoksa biz mi değiştik bilemiyorum. Yazın artık çok sıcak, kışları da ayaz ama kar yok. İlkbahar ve sonbahar neredeyse yok gibi. Ekim ayının tam ortasındayız. 2010 yılının Ekim ayı çok da uzun. Tam 5 cuma, 5 cumartesi ve 5 pazar günü var. Muhteşem! Peki biz bu güzel günleri nasıl değerlendiriyoruz? O kadar çok yağmur yağıyor ki, yağmurdan nasıl kaçsak diye teoriler üretmekle geçiriyoruz. Günün yarısı hava karanlık. Bir zaman önce gittiğim bir İskandinav ülkesinde nasıl uzun saatler karanlıkta yaşadıklarına hayret etmiştim. Geceleri genelde içiyorlar, erkenden yatıp erkenden kalkıyorlardı. Evlerin içi devamlı aydınlatılıyordu. Güneş azıcık göründüğü zaman kendilerini parklara atıyorlardı. Sanıyorum böyle giderse biz de güneşe hasret kalacağız.

Mevsimler geçerken ,Yiğit oğlum ise büyümekle çok meşgul. Yağmur sonrası çıkan salyangozlarla ve bahçedeki kedilerle meşgul. Yeni oyuncaklar, yeni yerler ve yeni insanlar son derece merak uyandırıyor onda. Çok merhametli ve duygusal bir çocuk. Fiziksel olarak biraz düşük, zihinsel olarak son derece yüksek bir kapasiteye sahip olduğunu gözlemliyorum. Arabalara karşı müthiş bir ilgisi var. Uzaktan kumandalı, sürtmeli, akülü her türlü araba ilgi alanı içinde. Evden elinde bir arabayla çıkıyor ve onu yanında taşıyor.

Mevsimler yanımızdan geçip giderken ben de farklı ruh haline bürünüyorum. Bir gün açık, bir gün kapalı! Güneşli yaz günlerinin hayaliyle sonbahara merhaba diyorum...

Yiğit 2.5 yaşında

2010-09-14T14:02:00.004+02:00

Bazen hafızam yanıltır beni. Hatırlamak istemediklerimi hatırlayamam. Bir köşeye kaldırıveririm, orada kalır, unutulur gider. Özellikle bu yönümü geliştirdiğimi düşünürüm bazen. Bazı önemsiz şeyler zamanla unutuldu gitti.

Benim bir tanecik Yiğit oğlum adına bu blogu yazarken de hep hatırlayayım istiyorum. Nerede ne yapıyordu, ne zaman neler demişti. Bazen inanamıyorum zamanın bu kadar hızlı geçtiğine. Bu minik dev adam, sadece 30 aylık. Şimdiden kendine özgü alışkanlıkları, özellikleri olan bir minik adam o.

Ben kendimi öyle iyi böyle mükemmel bir anne olarak görmedim hiç. Hele süt verme konusu da erkenden bitince hep bir şeyler eksik kaldı gibi hissettim. Yiğit doğmadan önce çok daha sinirli, takıntılı biri iken şimdi daha yumuşak biri oldum. Yine de arada geliyorlar ama hemen gidiveriyorlar:-) Son zamanlarda şu şöyle demiş burası böyleymiş filan fazla takmayan bir anne oldum çıktım. Yüksek lisansımı yaparken okuduğum kadar olmasa da çok kitap okudum, çok araştırdım. Bir dergi yetmedi iki dergiye abone oldum. Yabancı basında çocuk gelişimi ile yazıları takip ettim. Çok okumak çok bilmek değilmiş bazen , onu da öğrendim.

Kimse beni bilmez ve anlamazken ben kendimi daha çok anlar ve bilir oldum. Onlar öyle sandılar ve yanıldılar. Bir çocuk yetiştirmek dünyanın en önemli işlerinden biriymiş öğrendim. Bazı kişileri takdir ederken, bazı kişileri de eleştirdim.Ama en çok kendimi eleştirdim ben. Anne kadar babanın da çocuk için ne kadar önemli olduğunu gördüm. Mutlu huzurlu bir ev hayatı demek mutlu bir çocuk yetiştirmenin ön şartıymış gerçekten de.

Kendi doğrularında ısrar edenlerden olmadım. Her anne-baba-çocuk ilişkisi kendine özel. Kendi doğruları var. Zor bir insan olduğumu düşünürüm ben ama yine de 30 ay içerisinde oldukça değiştim. Yiğit oğlum uyudukça, yedikçe huzurlu oldum. O mutlu oldukça ben de mutlu oldum. Daha fazla ne yapabilirim diye düşündüm. Hayatın her renginin hayata farklı bir anlam kattığını gördüm.

Sevgili minik adam, iyi ki doğmuşun, iyi ki bizim hayatımıza katıldın ! Seni çok seviyoruz ...

güle güle

2010-09-07T13:55:00.000+02:00

Küçük Nehir'i annesinin yazdığı blogu ile tanıdım. Uzun zamandır hastalıkla mücadelesini takip ediyordum. Maalesef minik Nehir artık aramızda değil. Çok çok üzgünüm. Böyle bir durumda söyleyecek kelime bulmak çok zor. Minik meleğe Allah'tan rahmet, ailesine de sabır diliyorum. Minik meleğin yeri cennet olsun.

not. çizim olmadık işler peşinde .

yaz geçer

2010-09-03T14:30:00.001+02:00

Zaman aslında göreceli bir kavram. Bir bakmışım ki hemen geçivermiş, bir bakmışım ki zaman geçmek bilmemiş. Hamilelik çok uzun zaman gibi gelmişti ama daha 40 haftayı dolduramadan bitmiş, ben de aa nasıl yani ben daha hazır değilim derken bulmuştum kendimi. Yaz zamanı da benim için göz açıp kapatıncaya kadar geçen bir süre. Nisan- mayıs arasında mutlu olur, eylüle girerken kendimi üzülürken bulurum. Bu yaz da bence çok kısa sürede geçti gitti. Ankara'da haziran sonuna kadar yağmur altındayken, uzun Bodrum günleri bana çok kısa geldi. Kitap-dergi okumaya, yüzmeye, uyumaya da bol vaktim oldu. Normal yediğim halde zayıfladım. Hatta seneler sonra hamama bile gittim! Kendimi yine ben bu Ankara'da ne yapıyorum, buranın havasına dayanamıyorum diye sorgularken buldum. Öylesine doğal, öylesine basit, öylesine deniz dolu günlerden sonra burada olmak bunaltıyor bazen.

Yiğit oğlum tam bir su kuşu oldu Bodrum Torba'da. Bıraksak tüm günü denizde geçirebilirdi herhalde. Geçen sene denediğimiz şeylerin hepsini bırakıp kolluklarla yüzdük. İlk başlarda elimle destek veriyordum ama sonradan tamamen bıraktım. Sol elini daha az kullansa da yine de yüzme konusunda oldukça ilerledi. Deniz kenarında oynadık, yüzdük, taşları denize attık, defalarca duşa girdik çıktık Çoğunlukla şemsiye altında ve şapka ile oturduk. Öğlen saatleri yemek ve uyku ile geçti zaten. Öğleden sonra ise yürüyüş yaptık. Sahilde simitçi, mısırcı, bademci amcaların peşinde koştuk. Yiğit oğlumun bu seneki en önemli keşfi ise dondurma oldu! Dondurmayı o kadar çok sevdi ki her yerde dondurma arar oldu. Eve geldik ama dondurma sevdası hiç azalmadı, tüm hızıyla devam ediyor. Ben de dondurma makinesi mi alsam ne yapsam diye düşünüyorum :-)

kısa kısa

2010-07-13T13:53:00.001+02:00

Bodrum Torba'dayız. Anneanne ve dedeyle birlikteyiz. Genel olarak toz duman altında kalmış, yol yapım çalışmaları devam eden bir yerdeyiz. İlk hareketli geçen günlerin sonunda Yiğit oğlum ateşlendi. Yaklaşık 48 saat süreyle devamlı olarak ateşi düşürmeye çalıştık. Ateş 38-38.5 arasında devam etti ve birden düştü. Bir gün sonra yüz, kollar, bacaklar, sırt ve boyunda hafif pembe lekeler ortaya çıktı. Doktoru ile devam eden görüşmelerimizde viral bir enfeksiyon olduğuna karar verildi. Sevgili Banu'nun kızı Mira'nın da benzer bir hastalık geçirdiğini hatırladım.( altıncı hastalık ) Banu ile konuştuk. Tüm belirtiler aynıydı. Hepsi bir hafta sürdü. Ateş düştü, döküntüler kayboldu. Şimdi daha iyi çok şükür. Tatile ve denize devam ediyoruz.

Denizde diğer her şeyi bıraktık, kolluklarla yüzmeye başladık. Yiğit kendini denize atmaya bayılıyor.
Uzun öğlen uykuları geri geldi. Yorulunca ne güzel uyuyormuş!
Bezi çıkarma çalışmalarımız devam ediyor. Henüz yolun başındayız.
Hastalık sırasında fazla birşey yemeyen Yiğit oğluma anneanne sağolsun muhteşem yemekler yapıyor.
Resimleri yükleyemedim. En kısa zamanda yeni yazılar ve fotoğraflarla buradayız!

Yiğit 27 aylık

2010-06-18T14:38:00.002+02:00

Zaman geçti buraya yazmayalı. Aslında haftalık olarak yazmak ve güncellemek istiyorum. Yine de her zaman olmuyor. Hayatta insanın istekleri ve gerçekleştirdikleri şeklinde iki farklı yer olmalı. Bu ikisini birlikte devam ettirebilmek önemli. Hayatta, sağlıklı ve mutlu olmak önemli aslında. Gerisi hikaye.

Bizim haziran ayımızın hikayesi hızlı başladı, son zamanlarda benim hasta olmamla yavaşladı. Haziran ayı devamlı yağmurlu ve hatta dolu ile birlikte geçti. Ne olduğumuzu şaşırdık. Bir saat içinde günlük güneşlik hava birden bozdu, fırtınayla birlikte etrafı seller aldı götürdü. Bir tişört, bir mont, bir yağmurluk arasında geçirdik günleri. Ben kendime daha az dikkat edebildim, sonunda ateşimi 39.4 olarak gördük. Kendimi acilde buldum. Şimdi daha iyiyim ama ilaç almak zorunda kaldım. Hiç sevmem bu ilaç işlerini. Seneler önce sarılık geçirip hastanede serumla yatıp baygın düştüğüm zamandan bu yana ilaçla fazla işim olmamıştı. Artık mecbur kaldım. Şimdi iyiyim çok şükür.

Yiğit oğlum 27 aylık oldu. Mayıs ve haziran aylarının belirsiz havası onu da şaşırttı. Bir tişört ile dolaşırken yağan yağmura bir anlam veremedi. İki pazar önce yağan (deli) doluya arabada yakalandık. Yiğit arabada uyuduğu için ceviz gibi yağan doluyu görmedi. Bir önceki pazar günü ise Hamamönünde sabah kahvaltısındaydık. Yine yağmur altında kaldık. Öyle böyle derken haziranın sonuna geldik bile. Ankara Kalesi Festivaline az da olsa katılabildik. Eş dost gezmeleri yaptık . Yiğit oğlum kendisine hediye olarak gelen akülü kocaman arabayı çok sevdi. Arabayı koyacak yer yok ama olsun, Yiğit çok mutlu oldu. Bizim minyatür evimizin en iyi yanı kocaman bir bahçesi olması. Ağaçlardan erik yedik. Yiğit minik bisikletine bindi, kovalarla kum taşıdı, boşalttı.

Ben de arada anaokullarına bakınıyorum. Oradaki çocukların arasında Yiğit bana o kadar küçük geliyor ki yine ve yeniden vazgeçiyorum. Bakalım artık seneye düşünelim diyorum. Aslında orada da çok mutlu olabilir, biliyorum.

günler geçer

2010-05-20T15:50:00.001+02:00

Bir süredir ay gelişimi hakkında yazmadığımı fark ettim. Aslında 0-1 yaş arasında çok hızlı, daha sonra daha yavaş gidiyor galiba bu gelişme çizgileri. Önce süt, mama, biberon, katı gıdalar, emekleme(me),yürüme derken şimdi de konuşma ile ilgili gelişmeleri bekler durumdayım. Evet, hiç bir çocuğun diğerine benzemediğini, kimse ile karşılaştırma yapılmaması gerektiğini bildiğim halde yine de yapmadan duramıyorum. Elimde değil işte. Son birkaç aydır gelişme hakkında aklıma gelenler neler diye düşündüm. Çok fazla değişiklik yok aslında.

Havalar ısındığından beri dışardayız. Sabahtan veya öğleden sonra devamlı geziyoruz. Park, bahçe, ev, mangal partisi, hıdrellez şenliği derken Ankara içi - dışı gezme hızla devam etmekte.
Mayıs ayında çok fazla fotoğraf çekemedim. Kardeşimin alıp gönderdiği yeni makine ile daha iyi fotoğraf çekmeye çalışıyorum. Şu photoshop denen program konusunda daha iyi olabilmek istiyorum.
Son bir kaç aydır Hacettepe Üniversitesi FTR bölümünde Yiğit için fizik tedaviye gidiyoruz. Özellikle şu anda sol kolunu daha iyi çalıştırabilmek için 'İş ve Uğraşı Terapisi' bölümündeyiz (Occupational therapy). Pilates topu, oyun hamuru, parmak boyası gibi çeşitli aktivitelerle Yiğit'in sol elindeki hareketi artırmak, performansını iyileştirmek ve sol elini de günlük hayatta normal olarak kullanmasına çalışıyoruz. Bölümdeki tüm hoca, fizyoterapist ve stajyerler çok iyiler. Yiğit nerdeyse bölümün maskotu şeklinde. Haftada iki gün sabahtan çalışmaya gidiyoruz.
Yiğit ' in konuşmasında hızlanma olacak gibi. Halen sınırlı kelimeler duyuyoruz. Bugünlerde al-ver-gel-git- bu-şu- bir gibi kelimeler gözdemiz.
Yemek ve uyku konusunda çok farklılık yok. Bir gece kesintisiz uyku, bir gece 2-3 defa uyanma. Bir gün iyi yerken diğer gün sadece sütle yetinmek istiyor. Yaz mevsiminin favorileri erik, çilek ve mutlaka karpuz!

Mayısın Ortası

2010-05-15T14:46:00.000+02:00

Kendimi bildim bileli mayıs-haziran aylarını severim. Hava güzeldir, etraf yeşillenir, çiçekler ve ağaçlar birden kendini göstermeye başlar. Çocukluğumdan beri bana uzun uzun anlatılsa da hangi ağaç hangisidir bilmem. Toprakla çiçeklerle hep uzaktan uzağa ilişkim olmuştur. Apartman çocuğuyum ama yine de benim çocukluğumun büyük kısmının geçtiği Ankara Ayrancı semtinde her yer bahçeydi. Apartmanın arkası da yanı da doğal oyun yerimizdi. Yazları kardeşimle birlikte arka bahçeden eve gelmek bilmezdik. Yine de ben evde kitap okumayı da her zaman tercih ederdim.

Yiğit ile birlikte algılarımda değişiklikler oldu sanırım. Geçen sene değil ama bu sene dışardan eve girmek bilmiyoruz. Mayıs ayı bize baharı da getirdi. Halen tanımadığım ağaçları ben de Yiğit ile birlikte öğrenmeye başladım. Şimdi oturduğumuz sitenin bahçesinde erik, dut, kayısı gibi ağaçlar var. Biz de bahçede kedi kovalıyor, bisiklete biniyoruz. Dalından erik kopartıp yiyen Yiğit bunun keyfine varsın istiyorum. Benim gibi değil ama babası ve dayısı gibi doğayı sevsin, ağaçları tanısın isterim. Güzelim bahar ve yaz günlerinin keyfi bozkırda bile olsa güzel!

gözlemler

2010-05-08T15:12:00.004+02:00

Sevgili Arda totisinin annesi bana pas atmış. Hani şu pas-mim-ebe-sobe işlerine yavaştan yetişmeye çalışıyorum. Artık neresinden yakalarsam iyidir şeklinde düşünüyorum. Kişisel gözlemlerimi yazayım . Toplam 25 aylık annelik tecrübem var. Bunlar kişisel gözlemlerim olup her anneye ve çocuğa göre farklılıklar gösterir, herkes kendi çocuğu için en iyisini bilir :-)

Ben uyku ve yemek saatleri konusunda takıntılıyım. Yiğit doğumdan sonra hastanede kuvözde kalmış ve eve döndükten sonra 3 saatlik ara ile beslenmişti. Daha sonra ben de uzun zaman aynı düzeni devam ettirdim. Yemek saati ve uyku saati düzenli olunca huysuzluklar da azalıyor diye düşünüyorum. 25 aylık Yiğit halen öğlen 1.5-2 saat arasında uyuyor, saat 17.00 gibi ikindi kahvaltısını yapıyor ve en geç 22.00 gibi uyuyor. Tabii ki bazen saatlerde kaymalar oluyor ama genel düzen böyle.
Bazı anneler çok rahat, bazıları da temkinli. Ben sanırım pimpirikli anneler gurubuna giriyorum. Annesi rahat olan çocukların da rahat olduklarını düşünmüyorum. Genetik gelen karakter bence sonradan fazla değişmiyor. Tracy Hogg ablaya göre Yiğit oğlum genelde melek veya kitap bebek grubuna giriyor. Yani ben pimpirikli olsam da olmasam da oğlumun huyları pek bana benzemiyor.
Erkek çocukların top-araba-bisiklet oynamaya merakları sanırım doğuştan geliyor. Ben sonradan oluştuğunu zannederdim ama öyle değilmiş, bizzat gördüm.
Evde huzur demek, huzurlu çocuk demekmiş öğrendim. Anne ve baba ne kadar sakin ve huzurlu olurlarsa çocuk da öyle oluyor. Evde sakin ve rahat bir hayat olmalı, kavgaları çocuk yokken yapmalı!
Annelik içgüdüsü diye bir şey varmış gerçekten. Kendi çocuğu ile ilgili en iyi gözlemleri de annesi yapıyor. Eş-dost-akraba da önemli katkılarda bulunuyorlar ama son karar noktası anne. İnsan anne olunca annesinin değerini daha iyi anlıyor cidden.
Doğumdan sonra oluşan boy-kilo takıntıları zaman geçtikçe başka takıntılara dönüşüyor. Annelik demek her zaman merak etmek, huzursuz olmak, araştırmak demekmiş, bunu öğrendim. Arda'nın annesi de çok haklı, annelik hem güzel hem de çok zor.

NOT.Hepimizin anneler günü inşallah hep beraber sevdiklerimizle birlikte geçsin.. Nehir ve annesini takip ediyorsanız, onlara da en iyi dileklerimizi buradan gönderelim. Minik Nehir'in sağlıkla ailesiyle birlikte olması en büyük arzum. Biz buradan onlar için de sevgilerimizi gönderiyoruz. Daha çok yazmak istiyorum, yazamıyorum.

23 Nisan

2010-04-23T14:12:00.001+02:00

Uzun zaman oldu yazmayalı. Vakit yok mu desem, tembellik mi desem, son zamanlarda hastalıkla uğraştık mı desem, ne desem bilmem.O zaman bu zaman şimdi. 23 Nisan tam da yazma zamanı.Milli Egemenlik ve çocuk bayramı olmasının çok daha ötesinde anlamı var hepimiz için. Hem günün anlam ve önemine uygun olarak, şimdiye kadar yapmadığım bir şeyi yaparak oğlumla birlikte fotoğrafımızı buraya ekleyeyim istedim. Burası Yiğit'in yeri, bu yüzden kendimle ilgili fazla resim olsun istemiyorum. Ben ayrıca yazıyorum ya zaten.

Son birkaç hafta önce benim sonra Yiğit'in hastalıkları ile, hastane, doktor ve ilaçlarla geçti. Halen de tam olarak geçmiş değil ama iyiyiz çok şükür. Böyle ufak tefek hastalıklar geçer gider. Zaman geçer, Yiğit 25 aylık olurken annenin yaşı da 30'ların sonuna doğru hızla ilerler. Her ne kadar fazla kelime duyamasak da, kendi isteklerini güzel bir şekilde ifade eden minik adam büyümeye devam eder. Bu arada bazı anaokulları gezilir, fazla abartılmış programlar, aktiviteler görülür, bir süre daha evde birlikte olunmaya devam edilir.

Anne evde olmak ve işe gitmek (gidememek!) ikilemi arasında bocalarken, bozkıra bahar gelir. Bırak ikilemi, etrafa bak dercesine morlar ve yeşiller çoğalır. Bozkır baharı insanı aldatır. Bir gün yağmur yağar, ertesi gün güneş açar. Bir saat önce güneş varken, bir saat sonra ortalığı seller alır. Pencereden dut ağacının tomurcuklanması hayretle izlenir.

Biz 23 Nisanı en güzel şekilde karşılamak için yerimizi alacağız. Hem belki Ankara'da olan arkadaşlarla Küçük Hanımlar Küçük Beyler Tiyatro festivalinde bir yerlerde karşılaşırız, kim bilir ?

la primavera

2010-03-25T14:48:00.001+01:00

Bazen ben bile inanamıyorum. Tam bir yıl önce yine doktor kontrolünde çektiğim fotoğrafa baktım. Neredeyse bebekmiş Yiğit oğlum. Şu anda artık o bir minik adam. Her ne kadar fazla kelime kullanmasa da istediklerini veya istemediklerini çok açık olarak ifade edebiliyor bizimki. 24. ay doktor kontrolüne gideceğimizi, doktor amcanın kendisini muayene edeceğini anlattım. Sabah arabadan inerken de şimdi hastaneye giriyoruz, muayene olup çıkacağız, tamam mı dedim. Tamam der gibi başını salladı. Doktorun kapısında anladı her şeyi ve içeri girmemek için direnmeye başladı. Sonra muayene olmak için soyunduk ve sessizce muayene oldu. Şimdi de sizin birlikte fotoğrafınızı çekmek istiyorum, olur mu oğlum dedim. Doktorun yanına gitti ve kendisini kucağına almasına izin verdi. Biz de mutlu mesut evimize döndük. Genel gelişim iyi, devam eden nezle ve burun akıntısının köpek dişlerinden olduğunu düşünüyoruz.

Buraya kısaca notlarımı yazayım : boy 86.5 cm, kilo 11.350 gr. Toplam 14 dişi var.

Bahar günlerini genelde sokaklarda geçiriyoruz. Gün içi ortalama uyku saati halen 2 saat civarında. Park, bahçe, cafeler, 365, kampüs bahçesi geziyoruz. Yemek konusunda çok tutucu değil ama her yemeği de yemiyor. Makarna, pilav, tavuk ve köfte her zaman favori. Bugün sabah mayalı hamurla kurabiye yaptık. Yiğit paşam da bana yardımcı olarak tezgahın üzerinde hamur yoğurdu (!). Eline aldı, bastırdı, yuvarladı, kendine göre o da vişneli mini kurabiyeler yaptı. Sonra da birlikte fırına koyduk. Eh artık o da yakında kendi istediklerini yapar.

Bugünlerde ruh halim değişken. Bahar yorgunluğudur diyorum , geçiyorum. Kilo vermem durdu şimdilik. Listelerime ne kadar dikkat etmeye çalışsam da fazla başarılı olamıyorum. Hipoglisemi diyorum, kendimi haklı çıkarabilmek istiyorum. Bahar zamanı geldi canım azıcık rahatlayayım diyorum, ama unutmadan kendime yazın gelmek üzere olduğunu da hatırlatıyorum. Her zaman insan kendine dikkat etmeli değil mi?

not. ben yazı yazmakta çok geç kaldım ama siz de nurturia ile tanıştınız değil mi? bugünlerde anneler neredeyse tüm yazışmalarını oradan yapıyorlar. siz de deneyin, günceli takip edin!

Yiğit 2 yaşında

2010-03-12T22:12:00.001+01:00

13 Mart 2008 Perşembe sabahı saat 08.20 itibarıyla Yiğit oğlumuz dünyaya merhaba dedi. Bizim hikayemizin başlangıcı biraz farklı oldu. Başlangıçta yaşadığımız bazı sorunlar yüzünden biz geç kavuşabildik . Hani doğum sonrası bebeklerini hemen kucaklarına alabilen, hemen süt verebilen şanslı annelerden değilim ben. Yiğit oğlumla hastaneden eve döndükten sonra ne yapacağımı bilmez bir vaziyette kalakaldım desem en doğrusu olur. Doğum ağırlığı düşük olduğu için farklı sorunlar yaşayan Yiğit oğlum, kendi adını kendisi seçti. Benim ve babasının aklımızda olan farklı isimler uçtu gitti, geriye bir tek kendisine uygun olan ' Yiğit' ismi kaldı.

Bazı zor zamanlar da geçirdik biz. Kilo alması için saatle besledik, saatle uyuttuk, babasıyla birlikte nöbet tuttuk. İlk 6 ay geçtikten sonra doktorun ' herşey normal gidiyor, rahatlayın ' demesiyle bile kendime gelemedim. Doğum sonrası değil ama daha sonraları depresyonlara girdim çıktım. Daha huzursuz bir tip oldum.

Sonra geceleri uyuyan oğluma baktıkça bütün bunların hiç bir önemi kalmadı. Önce 1. yaş derken şimdi de 2. yaşına geldik. Ben artık daha tecrübeli bir anne olurken Yiğit bebeklikten çıktı, çocukluğa doğru koşar adım gitmeye başladı. Kendi istekleri, kendi tercihleri olan bir minik adam o artık. Tek isteğim sağlıklı, huzurlu ve mutlu olması. Nice nice 2 yıllara !

kar kış

2010-02-02T22:23:00.002+01:00

Karla ilk buluşma heyecanlı olmadı. Belki hafif nezle hali, belki de o günkü uykulu halinden dolayı kara ilgi duymadı. Oynayalım dedim ıııı-ııh dedi. Kartopu yapalım dedim ıı-ıııh dedi. Yürüyelim bari dedik, bahçede yürüdük. Eliyle dokunmak istemedi. Sadece yürürken ayakkabılarının altında gıcırdayan kara öylece baktı. Biz de yürüdük, dolaştık, etrafı seyrettik. 22 aylık Yiğit oğlan karla tanıştı. Geçen sene neden bilmem yine fazla ilgi göstermemişti. Sadece arabada veya camdan dışarıyı seyretmekle yetinmiştik. Hava tahminlerine göre önümüzdeki günlerde yeniden kar yağacakmış. O günlerde dışarda kardan adam yapalım istiyorum. Ben kar kış sevmesem de, oğlum sevsin isterim. Hatta ben beceremedim ama keşke dayısı ile birlikte kayağa gitseler :-)

Benden ve Yiğit oğlandan son haberler böyle. Biraz yazmaya ara veriyorum. Daha keyifli ,daha rahat ve sakin yazmak istiyorum. Yazdıklarımı okuyanlar, yorum bırakanlar, ilgi gösterenler hepinize ayrı ayrı teşekkür ederim!

come stai oggi?

2010-01-26T17:27:00.000+01:00

Ben bugünlerde iyi değilim, Yiğit oğlan da iyi değil. İkimiz de hastayız. Nezle, hapşırık, hafif ateş hali günlerdir geçmedi. Hatta babası da hasta. Bizim hasta olmamız sorun değil ama Yiğit hasta olunca ne yapacağımızı şaşırıyoruz. Yemek desen yemiyor. Taze meyva suları, sebze püresi, çorba derken denemediğimiz yiyecek kalmadı. Dışarısı ayaz olunca dışarı çıkmak da mümkün değil. Evde Yiğit ile tüm oyunları oynuyoruz. Bugünlerde favorimiz legolar, bisiklet ve resimdeki küpler. Yapıyoruz, bozuyoruz, yine yapıyoruz. Oyuncaklar, yap bozlar, kesme yapıştırma, boyama derken akşam oluyor. Evde son günlerde ikimizden başka kimse yok. Annem arada uğrayıp yemek yapıyor. O da olmasa ne yeriz hiç bilemiyorum. Anne olmak zor zanaat kardeş. Daha önce yıllarca çalışıp doğumla birlikte evde olan anne durumuna geçmek çok daha zor. Evde yemek, bulaşık, çamaşır, ütü (son zamanlarda yapamıyorum) temizlik ne bitiyor ne de tükeniyor. Benim çalışmam lazım, yoksa bu gidiş zor!

2010 yılından öncelikle sağlık, sonra mutluluk ve huzur ,sonra da bir ev diliyorum! Duy beni 2010 ! Senin çift rakamlı olduğuna güveniyorum :-)

Yiğit 22 aylık

2010-01-13T14:28:00.002+01:00

2009 yılı geçti gitti. Heyecanlar, mutluluklar, koşturmaca arasında bir bakmışım ki 2010 yılı bize merhaba demiş bile. Son birkaç yıldır olduğu gibi annemle babam hindi alıp bizi davet ettiler. Biz de Yiğit oğlan ile birlikte anneanne -dede evine salimen ulaştık. Bu sene bozkırda kar kış görünmediği için sanki aralık ayının sonu değil de bahara az kalmış gibiydi. Biz çocukken yine bu bozkır topraklara kar yağar, biz günler hatta haftalarca kar altında kalırdık. Bizim Yiğit oğlan doğru dürüst kar görmedi bile. Bu sene de ocak ayının ortasına geldik, dışarıda toprak üstü bol çamur. Geceleri sıfırın altına düştüğü bile pek olmadı.

Neyse, yılbaşı gecesi klasik yemeğimiz hindi fırın ve iç pilav idi. Ben de rus salatası ve tiramisu yapmıştım. Hep beraber yedik , içtik. İlerleyen saatlerde Yiğit'in yılbaşı hediyeleri geldi! Yiğit anneannesinden bir el örgüsü şapka, dedesinden ise İş Bankası yayınlarından iki kitap aldı. Özellikle şarkılı müzikli bir kitap olan Tavşan Peter ile Pofuduk Tavşancıklar çok ilgisini çekti. Her sayfada farklı bir müzik var. Halen gece yatmadan önce kitabın sayfalarını tek tek çevirerek müziklerini dinliyoruz. 2009 yılının son saatlerini Yiğit ile birlikte oynayarak geçirdik. Saat 22.00 gibi ise bizim oğlanın uyku saatini geçirmeden evimize geri döndük.

Artık 2 yaşımıza 2 ay kala Yiğit oğlum her şeyi anlar hale geldi. Banyoya gidelim mi dediğim zaman koşturarak banyoya gidiyor, soyunmaya çalışıyor. Akşam yatmadan önce dişlerimizi fırçalıyoruz. Her türlü müziği çok seviyor, müzikle birlikte oymaya başlıyoruz. Kullandığımız kelimeler halen çok fazla değil. Anne, ada(baba),gil (gel),al,ver ve bir en çok kullandıkları. Son zamanlarda başka kelimeler de var ama ne olduklarını ben henüz anlayamadım. Önümüzdeki aylarda bakalım ne gibi yeni sözcükler olacak?

Yemek ve uyku konusu konusunda tutarlı değiliz. Bir gece çok rahat uyuyan Yiğit oğlum, sonraki iki gece defalarca uyanıyor. Bazı günler iyi yemek yerken bazen sadece süt istiyor. Bir öyle bir böyle 2 yaşına doğru hızla ilerliyoruz. Bebeklikten çocukluğa derken o hızla ilerlerken ben onu küçük bebeğim olarak görmekten vazgeçemiyorum bir türlü.

2010 yılından hepimiz için öncelikle sağlık, huzur, mutluluk ve başarı istiyorum. Çift rakamlı yılları severim ben, bu yılın da öyle olacağını ümit ediyorum :-)

not. benim de abone olduğum Mother&Baby dergisi abone olanlara 'Ay ay bebeğiniz ' kitabını hediye ediyor. Ben çok beğendim, haberiniz olsun!
not 2. sevgili blog arkadaşım Toprak ve annesi bize 'sunshine ödülü ve dostluk fermanı vermişler. Sağolsun, çok teşekkür ederim. Ben biraz geç kaldım cevap yazmakta. O yüzden burayı okuyan tüm annelere ben de bu fermanı gönderiyorum. Hepinize çok teşekkürler !

anno nuovo

2009-12-27T06:29:00.001+01:00

Sevgili günlük,

2009 yılı bitiyormuş dedi annem. Bu benim ikinci yılbaşım olacakmış. Geçen sene daha çok küçük olduğum için fazla bir şey anlamamıştım ama bu sene anlıyorum ben değişik bir şeyler olduğunu. Dışarda özellikle kalabalık yerlerde bir heyecan bir heyecan. Yeni yeni ışıklı ağaçlar da var. Bizim evde de var mini ışıklı-ağaç. Anneme dedim ben bunun süslerini beğendim alayım dedim ama böylece süslü dursun daha güzel dedi. Bana yeni yıl hediyesi de alacaklarmış.

Günler hızlı geçiyor sevgili günlük. Evdeyiz, dışardayız, anneannedeyiz, babaannedeyiz, arkadaşlara ziyarete gidiyoruz, süslü ışıklı ağaçların olduğu yerlere gidiyoruz, spor yapmaya mygyme gidiyoruz. Bu arada ben bu spor merkezini de çok seviyorum. Annem iyi güzel de fazla uzak, daha yakın bir yer açılmış, oraya bakalım diyor. Babam da gelsin, birlikte bakalım günlük.

Son zamanlarda gece uykularımı düzenleyemedim be günlük. Geçen bir gece sabaha kadar defalarca uyanınca annem pes etmiş. Sabah bir baktım annemin yanında yatıyorum. Nasıl oldu anlamadım ama annem herhalde beni yanına almış. Aslında ben hep kendi yatağımda yatıyorum ama böyle de güzel oldu yahu! Alt iki dişimin yanında üst iki köpek dişim geliyormuş, ondan herhalde.

Şimdilik benden haberler böyle sevgili günlük. Burayı okuyan herkese şimdiden sağlıklı, neşeli güzel günler diliyoruz. Ben tabii bol oyuncak ve kitap diliyorum. Bu arada annemi sorarsanız, diyete biraz zorunlu ara vermiş. Kilosunda son hafta bir değişiklik olmamış. Yeniden daha dikkatle devam etmeliyim diyor. Benim için hava hoş ! Benim annem böyle de güzel :-)

Yiğit 21 aylık

2009-12-14T09:54:00.002+01:00

Aralık günlerini hafif nezle ile geçiriyoruz. Son bir haftadır nezle ve burun akıntısı devam ediyor. Geceleri de burun tıkanıklığı yüzünden uyanıyor. Burun spreyi + ..tus devam ediyoruz. Dışarı da çıkıyoruz ama fazla kalabalık yerlere gitmiyoruz. 2 yaşına 3 kala, Yiğit oğlum hızla büyümeye devam ediyor. Eskiden gördüğü yerleri hatırlıyor, konuşmasa da işaret dili her şeyi anlatıyor. Konuşma ve kelimelerimiz çok az. Her akşam ben veya babası masal okuyoruz, hafızası da çok iyi. 'Anne' dışında bir kelime duymak çok zor. Düştüğü yeri ve başını göstererek ' ben buraya düştüm, kafamı vurdum' diyor ama sessiz tiyatro şeklinde anlaşıyoruz :-)

21 aylık Yiğit oğlan yemek konusunda fazla seçici değil.Çorba, hafif et ve sebze yemekleri, yoğurt genelde yediklerimiz. Ben diyetisyene giderek menümü ayarladığım için, Yiğit de mecburen benim saatlerimde yiyor. İkindi kahvaltımızı birlikte yapıyoruz. İkimiz de günlük dengeli olarak protein ve karbonhidrat almaya çalışıyoruz. Her günümüz aynı olmuyor tabii. Bıraksam Yiğit tüm günü sadece süt ile geçirebilir. Karnı doymasa da süt her zaman favorisi!

Yılbaşı yaklaşırken ben diyet listeme devam ediyorum. Toplam 7 haftada 4 kilo vermeyi başardım ama amacım 6 kilo daha verebilmek. Yeni yıldan dileğim hepimizin sağlıklı ve huzurlu bir yıl geçirmesi. 2010 yılı çift rakam olarak bana güzel bir yıl olacak gibi geliyor. Tek rakamlı 2009 yılını pek de sevmemiştim doğrusu!

21 aylık Yiğit notlarım.

Kilosu 10.920 kg. Boyu 83 cm. Ağzımızda son alt iki ile birlikte 12 diş var.
Kelime dağarcığımız hızla ilerleyecek gibi gözüküyor. Şu anda anne ile sınırlı.
Tuvalet eğitimi konusunda ilerleme yok. Bu konuda neler yapabilirim diye araştırıyorum ama Yiğit bu konuda henüz istekli değil.
Bu aralar lego ve küpler sevdikleri. Üst üste 7 tane küpü dizebiliyor.
Gece yatmadan önce birlikte Pisi Kedi serisinden kitap okuyoruz. Uyuyoruz kitabının kapağındaki aydedeyi göstererek 'aaayyy ' diyor.
Kapı zili veya telefon çaldığı zaman herkesten önce o koşuyor.

kırık dökük işler

2009-12-03T15:00:00.001+01:00

Yeni bir siteye taşındık apar topar. Eski evle ilgili problemler yüzünden acilen taşınmamız gerekiyordu. Yine Çankaya'da eski evimizin hemen karşısındaki Basın Sitesinde kiralık ilanını gördük. Ev eski idi fakat tamamen tadilattan geçiriliyordu. Bekledik. Yeri çok güzeldi. 9 Bloktan oluşan site, yeşilliklerin ve ağaçların tam ortasında. Yiğit için oyun alanı var, salıncak var(mış), eski de olsa bir de kaydırak. Bekledik. Eski evin kapı penceresi tamamen değiştirildi, banyo ve mutfak yenilendi. Balkonu PVC sistem ile kapattık, yeni bir de çelik kapı takıldı. Ama işler bitmedi tabii. Eski evin özel olarak dikilmiş perdeleri bu evin daha kısa pencerelerine uymadı. Yiğit'in odası da daha küçük olunca gardrop dışarda kaldı. Ben üzerinden birkaç ay geçmiş de olsa halen perdeler, halılar, banyo ve mutfak yerleştirme ile uğraşıyordum. Tam da bu sırada eve hırsız girdi!!. Biz ne olduğumuzu şaşırdık tabii. 2. kata nasıl olup da çıkabildiklerini halen de anlamış değiliz. Camlara demir mi takılsa derken, eşim kendi şirketlerindeki alarm sistemini daha güvenilir buldu. Geçenlerde de bu işi hallettik. Artık evden her çıkışta sistemi kuruyoruz. Eve girerken yeniden kapatıyoruz.

Bahçemizdeki salıncak gibi herşey. Var gibi gözüküyor ama yok. Sistem ve düzen var gibi gözüküyor ama aslında yok. Perde ölçüsü aldım, adamlara verdim, herşey tamam diyorsun ama aslında değil. Mekanizmayı kontrol etmek, verdiğin siparişin aynısı geldi mi diye incelemek gerekiyor. Eve taşındık herşeyi yerleştirdik diyorsun, hırsız giriyor. Bebek pusetiyle sokakta dolaşalım diyorsun (Ankara-Çankaya!), Atakuleye kadar 500 metre yolda kaldırımdan yürüyemiyorsun. Bir gün bakıyorsun Kablo TV veya internet yok. Borcumuz da yok. Nasıl oluyor da oluyor anlamak mümkün değil. Kırık dökük işler bunlar...

Yiğit 20 aylık

2009-11-20T21:12:00.006+01:00

Sevgili günlük,
Annem bugünlerde çok meşgul, ben bari biraz yazayım dedim. Annem yaklaşan kış mevsiminden dolayı herhalde, yoğun olarak duygusal geçişler yaşıyor. Bir ağlıyor, bir gülüyor, bir mutlu oluyor, bir üzülüyor. Ben de şaşırıyorum doğal olarak tabii. Galiba bu hipoglisemi ve diyet programı da onu daha sinirli hale getirdi. Sabahları sadece bir dilim peynir ve ekmek yiyen herkes sinirli olur canım. Ben bile kahvaltıda daha çok çeşit yiyorum. Bir grip salgını varmış galiba etrafta. Bu yüzden annem bana taze portakal, elma ve havuç suları hazırlıyor. Yediklerimin arasında pekmez varmış, bir de son zamanlarda bana kefir veriyor. Biraz ekşi filan ama çileklisinin tadı güzel, sevdim ben. Öğleden sonra annemle birlikte ikindi kahvaltısı da yapıyoruz. Annem benim yediklerime uzaktan bakıyor, galiba aç kalıyor annem yahu. Şu diyet mi nedir ne zaman bitecek acaba?
Biz yeni bir eve taşındık günlük. Eski evimizden daha küçük ama site olduğu için bahçesi güzel. Sabah akşam aşağı iniyoruz, kedilerle kuşları seyrediyorum ben. Annem de yürümek istiyor ama benimle birlikte uzun mesafe yürümesi de mümkün olmuyor, yoruluyorum ben hemen. Haftasonları hep birlikte mygym diye biryere gidiyoruz ve spor yapıyoruz. Annem o zaman da yoruluyor. Çocuklar mı biz mi spor yapıyoruz anlamadım dedi geçen sefer.
Ben bugünlerde geceleri devamlı uyanıyorum günlük. Aslında iyi uyurum ama nolduysa bu aralarda oldu. Annemler diş diyorlar dişime bir jel sürüyorlar, burnu tıkalı diyorlar bir fıs fıs yapıyorlar ama ben yine de biraz huysuzluk yapıyorum. Annem de babam da uykusuz be günlük. Ben de uzun süre uyumak istiyorum ama olmuyor işte ne yapayım.
Annem bu aralar diyet, kalori, salata, yağsız süt, yağsız peynir derken kafası karışıyor galiba. Bana da kendi listelerinden yedirecek diye korkuyorum. Ben seviyorum canım makarna, köfte, muhallebi, kek, kurabiye yemeyi. Fırının kapağını açıp bakıyorum ne var diye, annem kızıyor. Ben daha küçük bir çocuğum canım, benim yemem, büyümem lazım.
Bu aralarda doktor amcaya gitmedik ama annem kendi dijital tartısına beni de çıkardı. Kilom 11 kiloya yakınmış galiba. Net olarak bilemedim. Bu aralar evde vakit geçirip yemekten kilo almış olabilir miyim acaba? Annem kilo vereyim istiyor, ben kilo almak istiyorum. Ne garip dünya bu!
Benden şimdilik bu kadar sevgili günlük. Artık uyumam lazım.
20 aylık Yiğit
not. resim arkadaşım Emre'nin annesinden...

mygym

2009-11-12T20:30:00.002+01:00

Kasım ayı hızlıca giriş yaptı, baktım neredeyse ortalamışız bile. Bu kış gündem domuz gribi ile geçecek gibi görünürken, biz yeni arayışlara girdik. Ben kendi diyet listemle boğuşurken, Yiğit tontinim ise evde ne yapacağım ben bütün gün, imdat diyordu :-) Evdeki oyuncaklar bir yere kadar oyalıyor bizimkini. Sonra ne yapacağımızı şaşırıyoruz tabii. Ya bahçeye ineceğiz, ya yakında oturan anneanneye gideceğiz, ya pusetle tur atacağız ya da evde pinekleyeceğiz. (Bu arada bebek pusetiyle şehir sokaklarını turlaya-bilen insanları tebrik ediyorum, bu da ayrı bir konu!!) Evde oturmak yerine haftada iki gün mygym takılmaya karar verdik. Karar verme aşaması da pek zorlu oldu. Babası gitmeyin kalabalık yerlere derken ben evde oturan boğa(?!) haline geldik dedim durdum. Son olarak mygym daha ağır bastı. Haftada iki gün atlıyoruz arabaya, şehrin taaa öbür tarafına spor yapmaya gidiyoruz. Kız arkadaşlarımız Mira ,Selin, Ada ve Zeynep de derslere katılıyorlar. Bizim Yiğit oğlan kızlarla ilgilenmek yerine spor yapmayı daha çok sevdi. Arada bir birbirleri ile de oynuyorlar ama pek az. Atlıyoruz, zıplıyoruz, sallanıyoruz, müzik dinliyoruz, kukla gösterisi seyrediyoruz ve bir saatin sonunda yorgun argın eve dönüyoruz.
Mygym seansları hem çocuklara hem de büyüklere spor oluyor bu arada. Ben de koştur koştur derken zayıflayacağım az kaldı (!!) Ben sevmiyorum bu kış mevsimini kardeşim aaa. Hem donuyoruz, hem de yapacak aktivite bulamıyoruz.
Acilen yaz geri gelsin, benim de istediğim arzum budur :-)
not. resim sevgili arkadaşım Sibel ve eşine aittir, köşeye saklamışım zamanında bir tane !

hipoglisemi

2009-10-28T15:01:00.007+01:00

Günlerdir yazdım, yazıyorum, tamam şimdi derken vakit geçti. Yiğit'in uykusu, banyosu, yemeği, temizliği, çamaşırları, ütüsü derken kendime de birazcık vakit ayırayım dedim. Hamilelik sırasında aldığım + 15 kilonun 10 kilosu halen üzerimde . Yürüyorum, az yiyorum ,su içiyorum vs ne yapsam olmadı. Bizim oğlanın anne sütü ile ilişkisi erkenden bitince böyle kilo verme imkanım da olmadı. Gerçi senelerden beri biraz topluca(!) olmakla biraz zayıflamak arasında gidip gelen bendeniz yoruldum artık bu fazla kilolardan. Tam da bu sırada yeni taşındığımız sitedeki alt komşumuz Hatice Karslıoğlu ile tanıştım. O da ne? Meğer o bir diyetisyenmiş! Hem çocuklarla, hem de yetişkinlerle çalışıyormuş! Böylesine bir tanışmadan sonra mutlaka başlamalıyım dediğim diyetime resmen başlamış oldum. Diyet öncesinde aç karnına ve tok karnına kan verdim. Tahlilerden sonra da yeni bir kavram ile de tanıştım : bende hipoglisemi varmış! Yani kan şekerim düşükmüş. Gerçi açlık kan şekerimin düşük olduğunu bilirdim ama tokluk kan şekerimin de düşük olduğunu bilmiyordum. Böylece kısa aralıklarla ve az olarak devamlı yemem gerektiğini, düşük glisemik indeksli gıdalarla beslenmem gerektiğini öğredim. Daha öğrenmem gereken çoook şey var :-) Örnek olarak sabah erkenden-uyanır uyanmaz- bir ajda bardak süt ve 4 adet kuru kayısı yiyorum. Sabah kahvaltım ise genelde 1 dilim beyaz peynir, 1 yumurta, 5 adet zeytin ve 3 dilim (tahıllı) ekmekten oluşuyor. Tabii diğer alternatifler de var.
Bugün diyetimin 2. haftasını tamamladım ve 1 kg verdim, çoook mutluyum :-) Listem alternatifli olduğu için seçeneklerim çok, gram ölçüleri için de genelde mutfak tartısını kullanıyorum. Bu arada, Tesco marka bir ekmek makinesi de aldım, böylece tam buğdaylı, çavdarlı, kepekli ekmekleri artık evde yapabiliyoruz. Hem bizim için hem de çocuklar için çok iyi bir çözüm. Ekmek makinesi kullanma konusunda acemiyim. Bu konuda belki tekrar yazarım.
not. resim Yiğit ve oyun arkadaşları ile gittiğimiz Gymboree Ankara. Ben sanat resim kursu için biraz erken olduğunu düşünüyorum.

Yiğit 19 aylık

2009-10-15T13:42:00.003+02:00

Sonbahar geldi hızlıca. Daha ben hava çok soğuk değil ama derken dün akşam kaloriferler yandı. Bu gece hava sıcaklığının 15 derecenin altında olması demek. Kıyafetler az geldi, kazak mont zamanı gelmiş. Ben bunlarla uğraşırken Yiğit oğlum bahçelere daldı hızlıca. Sarı yapraklarla oynamaya, yerdeki yapraklara basmaya bayılıyor. Bir de yağmur yağdı dün gece bozkır topraklara, yerler hemen az da olsa çamur içinde. Biz yine de bahçeden vazgeçmedik.
Yiğit 19 aylık oldu. Mevsim sonbahara dönerken biz de 2 yaşımıza doğru hızla ilerliyoruz. 19 aylık Yiğit neler yapıyor diye düşündüm hemen. Herşeyi anlar, herşeyi farkeder hale geldi. Söylediklerimizin çoğunu anladığını düşünüyorum. Kendisi fazla kelime kullanmıyor ama isteklerini ıı-ıııh diyerek anlatmaya çalışıyor. Sokakta gördüğü her kedi veya köpeğin peşinde. Araba koltuğunda dışarda olanları anlamaya çalışıyor. Yağmuru büyük bir hayretle seyrediyor. Sabah uyanma saati 07-07.30 arasında. Öğlen yaklaşık 2 saat uykusu devam ediyor. Geceleri uyku saatimiz 22-22.30 arasında. Halen geceleri uyanıp süt istiyor. Kendi odasında ve kendi yatağında huzurlu olarak uyuyor. Son hafta içerisinde geceleri uyanıp ağladı ama diş diye bekliyoruz. Şu anda altta 4, üstte 6 olmak üzere toplam 10 dişi var.
Ah ben bu kışı sevmiyorum diyorum ama ne desem boş. Kış kapıdan kendini gösterdi bile. Bir de bu sevimsiz gripler kapıda. Çocukları olanlar evde ne yapsınlar? Dışarda değişik gripler varken, biz de değişik programlar üzerinde çalışıyoruz. İnşallah mygym gibi aktiviteler konusunda bir problem olmaz. Yoksa tüm kış evde çocukla nasıl aktiviteler yapılır bilemiyorum doğrusu ...
not. beyaz unsuz şekersiz hamur işleri yazarı Arzu Aygen'i bilirsiniz değil mi? bu da bir yazısı...

in viaggio con la macchina

2009-10-03T14:32:00.004+02:00

Yiğit ile bu senenin son deniz-kum-güneş tatilini de yaptık, eve geri döndük. Yolculuk Akdeniz kıyılarına, Antalya'ya idi. Araba ile bizim için ilk defa bu kadar uzun bir yolculuk oldu. Ankara ile Antalya arasındaki toplam 544 km. yolu gidişte 7 saatte, dönüşte 9 saatte geldik. Hepimiz için iyi bir tecrübe oldu. Yine de küçük çocukla yolculuk yaparken imkan varsa uçak en iyi alternatif bence.
Antalya'da Konyaaltı sahil şeridinde ve şehir içinde olsun diyerek bir otelde kaldık. Ben bir daha aynı yere gideceğimi zannetmiyorum. Otel genel olarak fena değildi ama özellikle yemeklerden memnun kalmadık. Yiğit için yiyecek birşey bulmakta zorluk çektik. Yiğit kalabalık bir ortamda yiyeceklerden çok etrafla ilgilenmeyi tercih eden bir çocuk olduğu için yemek yedirmek ayrıca zor oldu. Koştu, oynadı, insanlarla tanıştı, denize girdi, havuza girdi, çocuk kulübünde yeni arkadaşlar edindi, ama yemek yiyemedi, gece de uyuyamadı. Yemek konusunda genelde yoğurt, pilav, makarna, muhallebi ve meyva ile yetinmek zorunda kaldık. Geceleri de birkaç saatte bir uyanıp bağırdı, ağladı. Benim tahminim iyi doymadığı için aç kaldığı yönünde ama babası ise havanın sıcak ve çok nemli olduğunu, bu yüzden uyumasının zor olduğunu söyledi. Bilmiyorum hangisi doğru. Genel olarak hava güzel ve güneşli olduğu için vaktimizi denizde veya gezerek geçirdik.
Hemen bebekleriyle veya küçük çocuklarıyla araba yolculuğu yapacak olanlara kendi tecrübelerimi aktarayım: ( Yiğit 18 aylık )

Çocukların yemek ve uyku saatlerine dikkat etmek gerekiyor. Sabah çok erken saatte yola çıkabilirsek, Yiğit uykusunun bir kısmını da yolda alıyor, iyi oluyor.
Her şeyden önce güvenlik. Bebek ve çocukların kilolarına ve yaşlarına uygun araba koltuğunda ve kemerleri bağlı olarak seyahat yapmaları en öenmli kural. Biz de bu kuraldan taviz vermiyoruz.
Çocuk için bir oyuncak-aktivite çantası. Bizim en çok kullandıklarımız oyun hamurları, legolar,oyuncak direksiyon ve sesli müzikli kitaplar oldu.
Çocuk için ayrı bir yiyecek - içecek çantası. Biz biberon ile süt verdiğimiz için iki adet biberon taşıyorum. Süt olarak Nestle veya Pınar 200 ml. çocuk sütlerinden alıyorum ve direkt olarak biberona koyuyorum. Kamışla yolda içmek zor oluyor. Çantada ayrıca kurabiye, bisküvi, mini yoğurtlar, kavanoz maması, su ve meyva suyu oluyor. Bizim gibi çocukların da yolda sıvı almaları gerekli.
Alt ve üst değiştirmek için gerekli kıyafetler. Yolda birkaç kere kıyafet değiştirdiğimiz oldu. Tulum, şort, tişört, yelek, çorap gibi kıyafetlerin her birinden en az 2 adet gerekiyor. Bir bakıyoruz terlemiş, bir bakıyoruz kusmuş, bir bakıyoruz altını değiştirmek gerekiyor. Çantanın içinde alt değiştirme örtüsü veya ince bir örtü gerekiyor. Yanımızda pamuklu örtü de taşıyoruz. Bazen üzerine örtü olarak kullandım bazen de yemek yerken üzerine dökülmesin diye gerekti.

Tabii ki her çocuğun kendine özel ihtiyaçları da olacaktır. Evde yapılmış kek, kurabiye gibi yiyecekler kadar sade bir çorba içmek de iyi gelebiliyor. Tabii bunun için temiz bir restaurant bulmak gerekli. Ankara- Antalya arasında özellikle Afyon civarında birkaç iyi yer var. Hem çocuklar için hem de büyükler için inip hava almak iyi geliyor. Biz de durup dolaşmayı da ihmal etmedik. Yine de bence küçük çocuklarla arabada yolculuk zor. Arabada devamlı olarak küçük bir çocuğu oyalamak kolay değil. Bir yandan da arabayı kullananın da dikkatini dağıtmamak lazım. Ben bir süre evde oturmak, dinlenmek istiyorum :-)

Yiğit 18 aylık

2009-09-21T10:03:00.005+02:00

Yazdan kalma bir fotoğraf daha. Ne zamandan beri Ankara'dayız ama bir türlü buraya alışamadık. Yiğit oğlum deniz günlerini, ben de sıcak havayı özlüyorum. Bozkırda neredeyse kış geldi gibi, gündüz yağmur geceler soğuk iyice. Yiğit oğlan ile giyinip dışarı çıkıyoruz artık. Park, bahçe, Alışveriş Merkezi derken turlamaya başladık yine.
Yiğit 18 aylık oldu , ben bu yazıyı yazana kadar kaç gün geçti bile. Blogger da sağolsun, devamlı problem çıkarıyor. Ne zamana kadar böyle devam edecek hiç bir bilgi yok etrafta. Bayram dolayısı ile internet hızlandı gibi, hemen 18 aylık notlarımı yazayım buraya dedim.
18 aylık doktor kontrolumüze gittik. Karma aşımızı olduk. Biraz nezle biraz hapşırma ile bu sonbahar günlerimizi iyi geçirmeye çalışıyoruz.

18 aylık doktor kontrolü ve benim aklımda kalan notlarım :

18 aylık sağlıklı bir bebek artık yürüyebiliyor olmalı (*doktor notları ) . Yiğit düşüp kalkma konusunda beceriksiz olmakla birlikte normal olarak yürüyebiliyor.
18 aylık sağlıklı bir bebek ortalama 6 dişe sahip olmalı. Bizim üstte 6 , altta 4 adet olmak üzere toplam 10 adet dişimiz var. Son 2-3 aydan beri yeni diş gelmedi. Alttan 2 azı dişi hazırlık yapıyor gibi gözüküyor.
Normal zamanında ve normal doğmuş bir erkek bebek için ortalama 10.5-11 kg. ağırlık, 81-81.5 cm. cm boy bekleniyor. Bizim kilomuz 10.250 kg., boyumuz 81 cm. Yiğit erken ve zor bir doğumla, düşük kilolu olarak doğdu. Tüm bunlar bebeğin boyunu ve kilosunu etkiliyor.
18 aylık bir bebekten ortalama bir kaç kelime söylemesi bekleniyor. Bizim arasıra yok olup geri gelmekle birlikte anne, baba, dede, anneanne, bu şeklinde kelimelerimiz var. Kelimeler kadar önemli olan da söylenen basit cümleleri anlayabiliyor olması. Yiğit topu at gibi. Ben Yiğit'in bizim konuştuklarımızın büyük kısmını anladığını düşünüyorum. Yine de kelime dağarcığımız çok az.
Tuvalet eğitimi konusunda bir ilerlememiz yok. Yemeklerden 20-30 dakika sonra ( Tracy Hogg öyle diyor) tuvalete adaptörü ile oturtuyorum. Bazen de lazımlık ile deniyorum. Ne olduğunu anlıyor fakat henüz tuvalete oturmak istemiyor. Biraz daha zamana ihtiyacı olduğunu düşünüyorum.
Benden gördüğü kadarı ile dişlerini fırçalamaya başladı. Oral-B stages ile yaşa uygun çocuk diş fırçası bulmak aldık. Sabah-akşam mini diş fırçası ve minicik macun ile diş fırçalamaya çalışıyor!

Burada yazdığım notlarım bizim doktora ve Yiğit'in kendi özel gelişmesine uygun olduğunu söylemem lazım. Her bebeğin doğum, büyüme ve gelişmesi kendine özel. Her biri ayrı ve bireysel olarak değerlendirilmeli. Bunu ben de çok iyi bilmeme rağmen diğer çocuklarla karşılaştırmadan da duramıyorum :-)

ilgilenenler için not. ben minimui anne-bebek dergisine bayıldım! Yiğit de şarkılarını çok sevdi!

Ferragosto*

2009-09-09T15:00:00.002+02:00

Evet kocaman bir yaz geçti gitti, biz de artık buralardayız. Deniz kenarından bozkıra döneli neredeyse 10 gün oldu ama elim yazmaya gitmiyor nedense. Buraların kuraklığı mı desem, soğuk geceler mi desem, sarı yapraklara alışamadım mı desem bilemedim. Ama alışmak lazım buralara, gündüz denize gidelim der gibi kocamannn ellerini açan Yiğit oğlana başka yapacak aktiviteler bulmak lazım. Evde oyuncaklardan sıkılınca dışarı bahçeye çıkmak lazım, pusetle en yakın parka gidebilmek için kaldırımlarda ralli yapmak lazım, akşamüzeri mısır keyfi için mısır haşlamak lazım. Her gün deniz banyosu yapan Yiğit oğlumu evde banyoya soktuktan sonra çıkarabilmek için dakikalarca uğraşmak lazım. Eh deniz kenarı kadar keyifli olmasa da bozkırda da yapacak şeyler bulmak lazım...

Biz ağustos ayı boyunca neler mi yaptık? Aklıma gelenleri hemen sıralayayım :

Her gün sabahtan denize girdik, önce sahilde oturduk, taşlarla oynadık, sonra bebek simidi ile denize girdik. 10 dakika ile başlayıp yarım saate kadar denizde kaldığımız oldu.
Öğlen yemek yedik, uyuduk. Bazen 2.5-3 saat arasında öğlen uykusu uyudu. Park yatak evdeki kendi yatağı kadar rahat gelmedi.
Öğleden sonra ikindi kahvaltısı yaptık, meyva ve yoğurt yedik. Akşamüzeri yine deniz kenarına indik. Bazen denize girdik, bazen pusetle yürüyüş yaptık, bazen deniz kenarında oynadık, bazen kumsalda taş topladık.
Akşamüzeri hava kararınca eve döndük, anneannesinin yemeklerinin tadına baktı. Bazı akşamlar yemek yemedi, yoğurt muhallebi ile geçiştirdi. Gece 21.30-22.00 gibi uyudu.
Gece uykusu iyi değildi. Gece boyunca bazen defalarca uyandı. Bazen park yatakta bazen benim yanımda uyudu, uyandı. Kesintisiz uyku için çok uğraştık ama genelde olmadı. Sivrisinek dedik, yatak dedik, sıcak dedik, soğuk dedik, süt dedik, su dedik uğraştık.
İlk günler şapkalar, 50 koruma faktörlü mustela kremlerle denize girdik. Daha sonra biraz daha az krem ama yine de mutlaka şapka ile denizdeydik.
Pusetle hiç uyumayan çocuk orada denize karşı pusetinde uyudu! Uyutamadığım zamanlarda puset çok işe yaradı.
Her gün sabahtan Bodrum simidi, öğleden sonra haşlanmış mısır yenildi, pek hoşuna gitti.

* ferragosto. 15 ağustos tarihinde İtalya'da tatil dönemine denk gelen zaman.

ara zamanı

2009-07-26T14:56:00.007+02:00

Bizim için yolculuk zamanı geldi. Mayıs ayında yaptığımız kısa tatilden sonra yine Bodrum yollarındayız. Bu hafta içinde Yiğit oğlan ile birlikte uçuyoruz. Kıyafetler, ilaçlar, oyuncaklar, mayo, havuz, güneş kremi, simit derken uzun bir liste beni bekliyor. Annemlerin evindeyiz, daha uzun bir tatil düşünüyoruz. Yüzme, gezme, oynama, güneşlenme, dinlenme, okuma gibi planlarımız da var. Ama bebeklerle yapılan tatillerde planlar fazla işe yaramıyor . Her an her şey olabilir demek lazım. Yemek, uyku, oyun saatleri tamamen değişiyor. Açık hava, oksijen, güneş, deniz derken zaman çok hızlı bir koşturmaca şeklinde geçiyor. İnşallah bu tatilden kilo almış, yüzmüş, iyi uyumuş, iyi yemek yemiş bir Yiğit oğlan ile geri döneriz.

Ben bu yolculuk ile birlikte yazılarıma ara vermek istiyorum. Hem orada internete bağlanmak zor oluyor, hem de bir süre yazmak istemiyorum. Uzun zamandır blog yazan biri olarak bu aralar yazmak içimden gelmiyor. Hepimizin kendine göre geçerli bazı sebepleri var. Bazı blog yazarları kısa zaman sonra yeniden yazılarına dönüyor, bazıları ise dönmüyor. Ben kısa zaman sonra döneceğimi umuyorum, öyle olmasını istiyorum. Bu bir veda yazısı olmasın, ara verme yazısı olsun. Bize müsaade arkadaşlar :-)
Umarım tüm bebekler sağlıklı ve mutlu bir tatil geçiriyorlardır, bizi sizi devamlı takipte olacağız!
Hoşçakalın, sağlıkla kalın olur mu? Hoşçakalınnnn.....

Yiğit 16 aylık

2009-07-14T13:00:00.000+02:00

Evet yürüyor artık. 15.5 aylık iken başlayan yürüyüş serüvenimiz devam ediyor. Yine de ben heyecanla takipteyim, çünkü her an düşebiliyor. Sol ayağını iyi basamıyor olması, düştüğü yerden kalkması konusunda beceriksizliği beni tetikte tutuyor. Dünya için küçük, Yiğit için büyük bir adım. Ben bu konuda yazılmış onca yazı okumama, doktordan bekleyin diye duymama rağmen, büyük bir endişe içindeydim. Anne olmak öncelikle endişe etmek demekmiş, öğrendim. Anne olmak bebeğin için en iyisini istemek, her an takipte olmak, okumak öğrenmek, gözlemek demekmiş, öğrendim.
Bu satırları yazarken neden blog yazmaya başladığımı da düşündüm. Öncelikle gezicini olarak hoşuma giden yerleri yazmaya başlamıştım. Daha sonra Yiğit ile birlikte Yiğit'in günlüğüne başladım. Hamilelik döneminde ve doğumdan sonra vakit oldukça blogları okudum, bilgilendim. Ben de hem Yiğit oğluma bir anı kalsın, hem de daha sonra kendi yazar diye bu blogu da oluşturdum. Hem güzel arkadaşlarla tanıştım hem de Yiğit'in yeni oyun arkadaşları oldu. Çok güzel vakit geçirdik, çok şeyler paylaştık, çok şeyler öğrendik. Yiğit'in yürümesini benim kadar sevinçle karşılayan tüm arkadaşlara da teşekkür ederim. İşte bu yüzden iyi ki yazmışım bu satırları diyorum ...

okuma konusu. çocukları fazla kilolardan korumak için sağlık kılavuzu hazırlandı.

bir gölge gibi

2009-07-08T13:16:00.007+02:00

Bilgisayar masasında oturuyordum. Birden koridordan hızlıca bir gölge salona doğru ilerledi. Kalktım baktım, gülümsedim. Sonra bir daha baktım, inanamadım. Evet çok acayip bir şey oldu. Yiğit yürümeye başladı. Tam olarak 15 ay 2 haftalık iken yürüdü. Emeklemeyen çocuk yürüdü. Halen sol ayağını içeri doğru basıyor, arada kafayı sağa sola vuruyor, arada pat diye düşüyor ama uzun zaman boyunca ayakta durup yürüyebiliyor. Çekmeceleri açıyor, TV kumandasını karıştırıyor, anahtarları saklıyor, mutfağın kapısına gelip mır mır mamma veya su istiyor. Ben bu olanlara inanamıyorum. Artık ne zaman yürüyecek diye endişeler içinde bekliyordum. Sol ayağını yere iyi basamaması beni düşündürüyordu. Evin taşınması sırasında boş kalan salonda tahta parkede bir hafta boyunca devamlı yalınayak yürüyen Yiğit birden tutunmayı bırakıp yürümeye başladı. Yeni ev eskisinden küçük ve yürüyecek yer daha az. Bahçeli olması ise güzel, tarafı sabah akşam dışarı çıkabiliyoruz. Bebeğe bakacak kimse olmadığı için halen eşyalar yerleşemedi. Ne nerde bilmiyorum, bulamıyorum. Öğlen Yiğit uyurken evi toplamaya çalışıyorum. Balkonda oturmak keyif yapmak istiyorum ama o kadar çok iş var ki. En güzeli ise Yiğit oradan oraya koştururken seyretmek. Çok şükür, bunu da gördük ! MAŞALLAH !
Not. videoları bilgisayara yükleyemedim, yürüme videosu daha sonraki yazının konusu olsun...

Yiğit 15 aylık

2009-06-14T06:35:00.005+02:00

Bu yaz bozkıra yaz gelmeyecek gibi. Olsun gelmesin, daha iyi. Haziran ortası oldu ama her gün yağmur, her yer sular seller içinde. Deniz kenarında iyi de, burada sıcak hiiç çekilmiyor. Biz de zaten ev taşımak için biraz daha buradayız. Hemen yakında bir başka eve gideceğiz. Bebek bir yanda eşyalar diğer yanda, bakalım nasıl olacak?
Yiğit 15 aylık. Annne-mamma-babba-dedde-bu gibi 3-4 kelimesi var. Kaşıkla kendisi yemek istiyor. Suyu bardaktan veya meyva suyunu kamışla içebiliyor. Etrafın çok farkında sanki. En çok etraftaki küçük çocuklara dokunmak istiyor. Onlar kaçınca da şaşırıyor. Yeni bir oyuncak ses çıkarınca hayretle dönüp bana bakıyor. Halen ve halen elinden tutup yürüyoruz. Bu durum beni endişelere sürüklese de çocuk doktoru ısrarla erken ve düşük kilolu doğduğunu hatırlatıp sabırla bekleyin diyor. Doktora güvenip beklemeye devam ediyoruz.
Yemek konusu bir soru işareti. Bazen ne olursa yiyor, bazen de başını hızlıca iki tarafa sallayarak ıııııı diyerek reddediyor. Dün yediği biraz olgun bir muzu hemen kustu. Boğazına takılan, sevmediği, yutamadığı şeyleri hemen kusuyor. Ama yeşil erik dayanılmaz bir cazibe onun için.
15. ay doktor kontrolü. son 1.5 ayda +300 gr alarak 9.900 kg. olmuş. Boy 78 cm. Bir kere daha pnömokok aşısı yapıldı. 18. aya kadar başka aşısı yok.

O.D.T.Ü. kampüste

2009-06-04T22:39:00.004+02:00

Yorgunum bu günlerde. Bodrum'dan geldik, bozkıra uyum sağlamaya çalışıyoruz. Ev toplanacak, çamaşırlar yıkanacak, ütüler yapılacak, Yiğit'in çamaşırları ayrı olarak sabunla yıkanıp ütülenecek. Yemek yapılacak, son zamanlarda yemeyen bebeğe yedirilecek, diş sancıları için jel ile dişlere masaj yapılacak, halen yürüyemeyen bebekle elele tutuşarak yürünecek. Sadece o değil, anne-baba da yemek yiyecek, alışveriş yapılacak, ev temizlenecek, hatta yeni ev aranacak. Evde yapılacak tonla iş varken bebekle devamlı dışarı çıkılacak. Dışarı çıkmak isteyen bebek bağıracak, ağlayacak , annenin de çok az olan sabrı tükenecek. Yürü, yürü , yürü, belin tutulana kadar yürü. Sonra oğlum artık yürü bak kocaman oldun de. O seni anlar mı bilinmez. Evde bitmeyen işlerden bunalan anne bel ve ayak ağrıları da artınca artık yürüyemez hale gelir.
Geçtiğimiz hafta sonu çok çocuk ve anneyle buluş. Mutlu olduk. Bu kadar çok çocuk ve anneye hayret ile baktık. Hatta iki gün sonra yine Çiğdem ve Selin ile buluştuk. Yiğit O.D.T.Ü. ormanlarında koştursun. Güvercinler bir tarafta, arkadaşlarımız hemen yanımızda. Yeter ki Yiğit oğlan sağlıklı ve mutlu olsun. Anne biraz yorulmuş ne olacak ki? Bana müsaade, benim gidip yatmam lazım ....

Bodrum notları

2009-05-31T21:38:00.006+02:00

Biz deniz kenarına gittik ve bozkır memleketimize geri döndük. Hem çok güzel hem de yorucu günler geçirdik. Deniz kenarında oturduk, ayaklarımızı denize soktuk, taşlarla oynadık. Evde bahçede ise mini havuzda oynadık, suyun içinde keyifli zamanlar geçirdik. Hava genel olarak sıcak, bazen bulutlu bolca da rüzgarlı idi. Denize ben girdim ama Yiğit için biraz soğuk geldi. Biz de sadece kenarında oynamakla yetindik. Devamlı yürüdük, bahçede yolda her yerde yürüdük. Halen tek elimizi tutarak yürüyoruz. Daha önce neden emeklemiyor diye endişelenirken şimdi de neden yürüyemiyor diye meraktayım. Hayatım neden öyle neden böyle diye sorgulamakla ve endişe içinde geçip gidiyor.
Burada çok az uyuyan Yiğit oğlan Bodrum'da iken uzun gündüz uykuları keyfi yaptı. Geceleri önce yatağını aradı, mızladı, sonra da alıştı. Park yatak evdeki kocaman yatağı kadar rahat değildi sanırım. Yatakta dönüp durmayı çok sevdiği için geniş yataklar daha konforlu geliyor. Eve geldikten sonra gündüz uykuları yok oldu ama uzun gece uykuları geri geldi. Her şeye alışmak zaman gerektiriyor, ee bizimki de sonuçta 14.5 aylık bir bebek.
Dönüş yolculuğu ise rahat başladı, devamı temizlikle geçti. Uçuşta kalkıştan hemen sonra kek yiyen Yiğit birden kusmaya başladı ve hem onun hem de benim üstüm başım battı. İkimizin de üstünü başını sil, kıyafetleri değiştir derken baktık gelmişiz bile. İnerken uyumaya başlayan oğluşum babasını görünce birden canlanıverdi yeniden :-)
Geldik , bakalım bir dahaki tatil ne zamana olacak? Şimdi temizlik zamanı ,evi toplamak yemek ve uyku saatlerini yeniden düzenlemek lazım. Çok çalışmak lazım, çoook ...

not. okuma konusu. bebekleriniz ve kendiniz için organik ürünler pazarlarına uğranabilir...

bozkırda bahar

2009-05-11T08:47:00.006+02:00

Neredeyse mayısın ortası oldu ama hemen hemen her gün yağmur yağıyor. Bozkır topraklar az da olsa yeşillendi. Tam hava ısındı derken yeniden yağmur hatta dolu yağıyor buralarda. Biz de grip salgını derken kapalı yerlere gitmekten vazgeçtik, Yiğit ile birlikte parka bahçeye gidiyoruz. Bir yağmur bir güneş idare edip gidiyoruz işte. Yiğit ile birlikte İncek Çankaya Belediyesi parkı, Oran'da park, O.D.T.Ü. kampüs içi derken dolaşıp duruyoruz. Parkta diğer arkadaşlarla tanışıyor, salıncakta sallanıyor, kaydıraktan kayıyoruz. O.D.T.Ü'de bahar şenliğine denk geliyor, Caz Konseri dinliyoruz. Ablalarla çimenlerin üzerinde koşturuyoruz. Bu arada üst azı dişlerini çıkarmakta olan oğlum bir keyifli bir keyifsiz. Portakal suyu içiyor bazen, bazen de hiçbir şey yemiyor. Yürüme çalışmaları devam ediyor ama elimizden tutarak yani destekli.
Geçtiğimiz haftasonu ise Mira ve annesi Banu'nun evine misafir olduk. Eski arkadaşlar Mira, Çınar, Arda, Selin ve yeni tanıştığımız Zeynep ve Ada ile oynamaya çalışıyoruz. Ama en çok Çınar ile pencere kenarında takılıyoruz. Biraz düşerek biraz tutunarak biraz yürüyerek bağrışıp çağırarak zaman geçiriyoruz. Banu her zamanki gibi güzel mamalarla bizi ağırlıyor, kendisine teşekkür ederek ayrılıyoruz. Son zamanlarda olduğu gibi çıkışta yine yağmur yağıyor, hatta biraz zaman sonra doluya çeviriyor. Doluyu seyrederek geze geze eve dönüyoruz...

not. okumak isteyenler için. domuz gribi, kuş gribi ve İspanyol nezlesi ...

doğum günü

2009-05-03T06:10:00.003+02:00

Sevgili dayıcım,
Yarın doğum gününmüş, annem öyle söyledi. Ben de sana buradan bir mesaj göndermek istedim. akşama da belki kamera ile görüşürüz veya skype ile konuşuruz değil mi? Benim söylediklerim henüz anlaşılamıyor ama olsun, sen anlarsın değil mi dayıcım? Beni bazıları sana çok benzetiyor da, beni sen anlarsın diye düşündüm. Beni en son gördüğünden bugüne ben büyüdüm biraz. 13.5 aylık oldum, mayısın ortasında 14 aylık olacağım ben. Beni gördüğünden bu yana artık çok şeyleri yiyebiliyorum dayı. Baharda çıkan şu kırmızı ve ekşi meyvayı da çoook sevdim, annem adına çilek diyor galiba. Bir o kırmızı meyva bir de hani sarı renkli uzun tatlı birşey var, muz diyorlar galiba, o da çok güzel. Her gün muz ve çilek olsa ben yerim dayı.
Annem emeklemedim diye üzüldü ama galiba beni fazla yere bırakmadıkları için ben sürünmeyi öğrenemedim dayı. Ooo devamlı kucaklarda gezdim sorma. Bu aralar neden hala yürüyemedim diye üzülüyorlar . Yahu bu yetişkinler de devamlı dert edecek birşey buluyorlar kendilerine, sorma! Bu sıralar annemle babamın elinden tutuyorum, öyle daha güvenli oluyor yürümek değil mi? Amann dert değil, zamanı gelince yürürüm ne olacak?
Sen ve Elif abla nasılsınız? Oralara da bahar geldi mi? Galiba Kanada soğuk bir ülkeymiş, ben bakalım ne zaman görebileceğim? Sizin olduğunuz şehir daha ılımanmış galiba dayı, doğru mu? Bizim burada hala her gün yağmur yağıyor dayı. Bahar geldi havalar ısındı diyorlar ama kısa tişört şort giyemedik daha. Annem sağolsun nerdeyse her gün beni dışarılarda dolaştırıyor. Ankara'da görmediğim park, bahçe, Alışveriş Merkezi, restaurant, cafe kalmayacak bu gidişle. Annem şehir rehberi filan mı diye düşünüyorum dayı. Aslında sen olsaydın biraz da seninle dolaşırdık değil mi? Bazen annemden bıkıyorum ben dayı, babamın da işi çok oluyor. Neyse artık sen gelince hep seninle dolaşırız olmaz mı? Hem beni oyun parklarına götürürsün, hem o zamana ben daha büyümüş olurum herhalde.
Ben senin doğum gününü kutluyorum buradan dayı. Sen vişneli çikolatalı pasta severmişsin galiba, ondan yeriz birlikte sen gelince. Annemle babam da nice mutlu sağlıklı yıllar diliyorlarmış, ben ne demek bunları anlamıyorum pek. En kısa zamanda görüşelim dayıcım.
Seni özleyen yeğenin.
Yiğit

Yiğit 13.5 aylık

2009-04-29T11:09:00.000+02:00

Resim çok güzel bir cumartesi gününe ait. Geçtiğimiz cumartesi günü Çiğdem ile birlikte birden kendimizi Bilkent Real civarında bulduk. Hava 15-16 derece ve güneşli olunca biz de çocuklarla birlikte şenlendik. Ben de inanamadım ama bu bebişler birbirlerini tanıdılar! Selin ve Yiğit birbirlerine baktılar, güldüler ve hatta elele tutuştular :-) Bize de bu güzel günün keyfini çıkarmak kaldı tabii...

Bu hafta içinde ise yine Güven Hastanesinde Dr. Ogün Kurne'ye kontrol için gittik. Resimden belli oluyor mu bilmiyorum ama oğlumuzun yanaklarında yaklaşık iki aydan beri devam eden kırmızı sivilce benzeri noktacıklar var. Doktorların değişik görüşleri var, alerji veya virüs gibi. Son olarak bir dermatoloji uzmanı arkadaş da gördü ve teşhisini söyledi : Gianotti- Crosti Sendromu (acrodermatisis papulosa eruptiva infantilis) İngilizce olarak buradan veya Türkçe olarak buradan okuyabilirsiniz. Bebek ve çocuklarda görülebilen bir çeşit virüs diyebiliriz. Farklı virüsler yok açabiliyor, sitomegalovirüs veya epstein-barr virüsü gibi. Şu anda yapabileceğimiz bir tedavi yok gibi. Daha önce kortizonlu bir krem de kullandım fakat 5 gün içinde bir sonuç alınmadığı için bıraktık. Son olarak çocuk doktorumuz da gördü ve şimdilik yapacak birşey olmadığını, kan analizi yapmanın gereksiz olduğunu, zamanla geçeceğini söyledi. Şimdilik vücut ve saç için sebamed ürünlerinden kullanıyoruz, farklı bir şey de yapmıyoruz.

13.5 aylık Yiğit için notlar :

* Kilomuz 9.690 gr, boyumuz 77 cm., baş çevremiz 47.5 cm. (son bir ayda sadece + 140 gr)

* Doktorumuz 1 yaşından sonra aylık ortalama 120-180 gr almanın normal olduğunu söyledi.

* Bizim göremediğimiz üst azı dişi kendini doktora gösterdi, böylece altta 2, üstte 5 olmak üzere toplamda 7 dişe ulaştık.

* daha önce bir-iki kere pipinin ucundan mini bir kan damlası geldi, bu bazı durumlarda olabiliyormuş. vücuttaki kalsiyum oranı veya sünnet derisinin durumu da etkili olabiliyormuş.

* normalde 15. ayda olacağımız su çiçeği aşısını şimdiden hastanede olduk. bu aralar salgın varmış, aman dikkat!

mini tren

2009-04-25T21:07:00.004+02:00

Saç tasarım çalışmalarının hemen ertesi 23 Nisan günü. Aman aman o nasıl bir gündü öyle? Babası çalıştığı için 23 Nisan aktivitelerine katılma görevi anneye düştü. Yiğit öğlen uykusundan uyanır, alt üst değiştirilir ve yola çıkılır. E hangi 23 Nisan günü yağmur yağmaz ki? Yolda başlayan yağmur doluya ve sağnak yağmura çevirir. Yiğit ile birlikte arabada mahsur kaldık! Döndük dolaştık açık yerlerden vazgeçtik, sonra da Panora 'ya giremeden geri döndük. Panora Alışveriş Merkezinin kapısında belki 50 araç sıra bekliyordu! Ben hafta sonları genelde kapalı AVM'lere oğlumu götürmediğim için, nasıl bir kalabalık olduğunu tahmin edemedim. Eh açık ve kapalı yerlerden vazgeçtik, artık eve dönelim bari dedik. Eve gelmeden hemen önce 365 'e bir bakalım dedim. (Artık buraya fazla gelmiyorum, içinde gezecek yer bulamıyorum) Aaa burada sıra yokmuş? Geç de olsa girdik, en üst kat yiyecek katına çıktık. Bir gürültü, bir müzik sesi geliyor yukardan. Çocuklar dans ve müzik gösterileri yapıyorlardı. Biraz seyrettik, sonra oradan vazgeçip D&R kitapçısına girip çocuk kitaplarını incelemeye başladık. Bu arada dışarda çocuklar için bir tren var, bizim Yiğit'in aklı orada. Ne zaman tren sesi gelse oraya bakıp duruyor, çığlıklar atıyor. Neyse ki, babası yetişti ve baba-oğul tren sefası yaptılar. Bana da fotoğraflarını çekmek düştü :-)

not. ben Türkiye İş Bankası Çocuk Kitaplarına bayıldım. Eğer siz de incelemek isterseniz Okul Öncesi Kitapları burada. Biz renkli resimli Pisi Kedi serisini çok sevdik :-)

kuaför

2009-04-24T20:49:00.001+02:00

23 Nisan için hazırlıklarımız bir gün önceden başladı. Uzun zamandan beri Yiğit için düşündüğümüz fakat bir türlü yapamadığımız şeyi yaptık, saçlar gitti! Daha önceden babası ve anneannesi oğlumun saçlarını kırpmışlardı ama bir türlü iyi bir saç kesimi olmamıştı. Arkalar lüle lüle, önler yamuk, kulakların üzeri kapalı derken bu işi bir kuaförün yapmasına karar verildi. Saçları uzun olunca çok da terliyordu. Daha önce ben kendi saçlarıma fön çektirirken de denemiştik ama başarılı olamamıştık. Bu sefer babası ben bu işi halledeceğim dedi ve bir akşam erkenden Hoşdere caddesindeki erkek kuaförüne gidildi. Tabii ben de hemen peşlerinden! Babasının yardımıyla yükseltici koltuğa oturdu, saçlar makine ve makas yardımıyla kesildi. Ben de bu anı fotoğrafladım hemen. Bizim oğlan önce ne olduğunu anlamadı, sonra duruma uyum sağladı ve saçlarının kesilmesine izin verdi. Giden saçlara baktı kaldı. Eh, demek ki bundan sonra bu iş daha kolay olacak, ama gitti işte güzelim kumral saçlar:-(

23 Nisan

2009-04-20T10:47:00.004+02:00

23 Nisan tarihi benim için çocukluğumdan beri önemlidir. Neden bilmem, ilk defa dondurma yiyebileceğim tarih olduğu için mi, güneşin yüzünü gösterdiği zaman olduğu için mi yoksa etraftaki bahar çoşkusundan mı neden bilmem ama içimi bir çoşku kaplar. 23 Nisan 1920 tarihinin T.B.M.M. açılışı ile ilgili olduğunu bilmezdim tabii o zamanlar. Tek bildiğim sokakta bizim apartmanın yan bahçesinde koşmak oynamak, terlemek, dondurma yemekti o zamanlar. Sonra biz büyüdük, apartmanların yan veya arka bahçeleri kalmadı, sokakta oynayan çocuklar ise Alışveriş Merkezlerine taşınmaya başlandı. Ne yazık! Bizim Yiğit henüz sokakta parkta koşup oynayabilecek yaşa gelmedi ama o zaman yine de sokakta oynaması çok zor. Belki parkta, belki AVM'lerdeki oyun alanlarında, belki kreşte , bazen de evlerde akraba ve arkadaşlarla oynayabilecek. Zaman geçtikçe oyunlar, oyun yerleri ve arkadaşları da hızla değişecek.

Eğer siz de 23 Nisan haftasında Ankara'da yaşıyorsanız, belki kendinizi çocuğunuzla birlikte parka bahçelere atabilirsiniz veya 4. Küçük Hanımlar Uluslararası Çocuk Tiyatroları festivaline gidebilirsiniz. Belki 25 Nisan cumartesi Kuğulu Park civarında olabiliriz. Yiğit ve ben sokak sokak, park park gezerken sizinle de karşılaşabiliriz bir yerde, kimbilir?

bu haftanın okuma konusu. Bahar alerjisi ve polenler : anne babaları hassas olan çocukların alerjik reaksiyon gösterme riski daha yüksek. özellikle kavak, huş ağacı, kızıl meşe, kızılağaç, fındık, servi, kayın gibi ağaçlarla arpa, buğday, yulaf, çavdar ve mısır gibi hububatlara dikkat!

Nehir Bayazıt

2009-04-16T09:29:00.002+02:00

Diğer blogları gezerken tesadüfen gördüm onları. Nehir Bayazıt ve ailesi. O anda anlamadım aslında, ama daha sonra yazılanları okuyunca boğazım düğümlendi. Ne yazsam nasıl yazabilsem bilemedim. O minicik beden güçlü bir şekilde mücade ediyor. Annesi, babası ve ablasının destekleri ile bu zor günleri atlatacak inşallah. Biz de buradan size tüm pozitif enerjimizi gönderiyoruz. Siz de okumak isterseniz annesi Zeynep Erden Bayazıt'ın yazdığı site burada.

Amerika'da yaşayan Türkler tarafından düzenlenen kampanya burada.

Türkiye'de Sabancı Üniversitesi tarafından düzenlenen kampanya burada.

Yiğit 13 aylık

2009-04-13T07:00:00.006+02:00

Yiğit 13 aylık oldu. Bu arada bahar geldi, ağaçlar tomurcuklandı, etraf pembe ve sarı çiçeklerle doldu. Bizim bozkır başkente bahar geç geliyor ama seyretmesi de çok güzel oluyor. Biz kışın kar yağarken bile dışarda dolaştık ama artık daha fazla zamanı dışarda geçiriyoruz. Yiğit oğlumuz devamlı yürümek (yürümeye çalışmak!) istiyor. Ben de evde, dışarda onu yürütmek için yerler arıyorum. Bugünlerde ideal yerlerimiz O.D.T.Ü. kampüs, İncek Çankaya Belediyesi parkı ve etrafta çimenlik olan her yer. Tabii ki etrafta pusetle dolaşma çabalarım genelde yorgunlukla sonuçlanıyor. Türkiye ve özellikle Ankara şartlarında bebeklerini pusetle dışarda dolaştırabilenleri ben takdir ediyorum ama arabaların arasında saklambaç oynamak bana çok cazip gelmiyor doğrusu.
Bugünlerde diğer bir aktivitemiz de kitap okumak. Yiğit bize göre sadece mam-ma, bab-ba ve alo (?!) diyebiliyor. Kitap okumanın ne kadar önemli olduğunu devamlı akılda tutmak gerekiyor. Çocuk kitapları için kipitap, uçanbalık, bebekcocukdünyası gibi siteleri devamlı geziyorum, inceliyorum. Ayrıca Tudem yayınlarındaki İyi Kitap (aylık okul öncesi çocuk ve gençlik kitapları gazetesi) ikinci sayısını da ilgiyle okuyorum. Evde müzikli resimli kitaplarımız var. Bir kitap bazen Yiğit'in dakikalarca ilgisini çekebiliyor. Akşamları babası ona kitap da okuyor, ama ilgisini her zaman çekmiyor. Dışarda özellikle oyuncak dükkanlarındaki kitapları ise dakikalarca inceliyor. Resimdeki kitap ise Panora'daki Locopoco oyuncak mağazasından. Yavru kediler konusu oğlumun çok ilgisini çekti.
son bir not. İstanbul'da olan arkadaşlar Mohini Aile ve Çocuk merkezindeki Tırtıl Kids Çocuk kitapçısına uğramayı ihmal etmeyin lütfen ! Mağazanın sahibi olan Dilşat benim çok eski arkadaşım olur, selam söyleyin lütfen ...

2. not. 2009 Blog Ödüllerinde Yiğit'in Günlüğü olarak Aile Blogları kategorisinde adayız. Bize oy vermek isterseniz BURAYA tıklamanız yeterlidir, teşekkür ederiz !

oyuncaklar

2009-04-03T08:21:00.000+02:00

Bizim Yiğit oğlumuz oyuncakların peşinde. Günün büyük kısmı oynayarak geçiyoruz. Doğum günümüzde gelen oyuncaklar da yeni ilgi alanımız. Bu aralar favorilerimiz Tiny love beni takip et, Tesco activity walker ve playskool eğlence merkezi. Bu arada en ilgisini çeken, hediye olarak gelen smyk oyuncak. Gün içerisinde mümkün olduğunca oğlumu salonun bir köşesine yaptığım oyun köşesine koyarak oynamasını teşvik etmeye çalışıyorum. 12 aylık bebekler ne kadar oynuyor bilmiyorum ama ben veya babası yanında yokken en fazla 10-15 dakika kadar kendi başına oynuyor. Daha sonra ise bağırıp beni yanına çağırıyor. Birkaç dakika içinde yanına gitmezsem, bağırma ağlamaya dönüşüyor. Eh, bebeklikten çocukluğa doğru koşar adımla gidiyoruz, tabii ki kendini gösterecek değil mi?

Oyuncaklar konusunda fazla bilgim yoktu şimdiye kadar, Banu da sağolsun ondan bilgileniyorum. Her zaman ahşap oyuncak bulmak mümkün olmuyor ama Kipa'daki Tesco markalı ürünleri takipteyim. SMYK mağazası da kendi markalı ürünlerini satıyor. Leonardini veya Imaginarium gibi mağazaları da takipteyim ama fiyatları fazla buluyorum. Shelcore ve Playgro oyuncakları devamlı ilgimi çekiyor. Her oyuncak mağazasında bu iki firma ürünlerini merakla inceliyorum.

En güzeli bahar günlerini devamlı dışarda geçirmek, hava almak, güneşlenmek. Keşke demekten hoşlanmıyorum ama keşke bizim bozkırda daha çok park olsaydı. Ben çocuk olsam, burada yaşamak istemedim herhalde. Hepimize bol güneşli güzel bahar günleri diliyoruz :-)

okuma konusu. nano- teknoloji ile artık bebekler için de kıyafetler üretiliyor!

Çınar'ın doğum günü

2009-03-28T20:47:00.002+01:00

Sevgili arkadaşım Çınar,
Seninle aramızda sadece 5 gün var, ben 13 Mart sen 18 Mart tarihinde dünyaya gelmişiz.İkimiz de Ankara Güven hastanesinde doğmuşuz. Evlerimiz de çok yakın. Annen Sermin bizi doğum gününe çağırdı, biz de annemle geldik. Diğer arkadaşlarımız Selin, Mira, Emre ve Arda da gelmişler, ne güzel ! Henüz birlikte oynayamıyoruz ama galiba bunun zamanı da yaklaşıyor. Şimdilik elimizdeki oyuncaklarla kendi kendimize oynayabiliyoruz. O yüzden birlikte olduğumuz zamanlar annelerimizin bizi yedirmesi, içirmesi, altını değiştirmesi, uyutması gibi aktivitelerle geçiyor. Biz de büyüyüp onlara yardım etmek istiyoruz ama daha çok vakit var değil mi arkadaşım? Olsun, zaman hızlı ilerliyor. Ben seni çok büyümüş gördüm yahu. Senin oyuncakların da çok güzelmiş! Hele o yürütece bayıldım! Tur atıp durdum evin içinde, ay yine gelelim size olur mu? Senin pastan da çok güzel olmuş, ben yemedim ama annem öyle diyor :-)
En kısa zamanda yine görüşelim, arayı uzatmayalım...
Sana, anne ve babanla birlikte, nice sağlıklı mutlu yıllar diliyorum arkadaşım, iyi ki varsın !
sevgiler
Yiğit

12.ay doktor kontrolü

2009-03-20T21:48:00.010+01:00

Biraz gecikerek de olsa, 12. ay doktor kontrolümüze gittik. Yiğit'in doğduğu hastanede, Güven hastanesinde Dr. Ogün Kurne'ye gidiyoruz. Yiğit doktor amcanın kapısından girmek istemiyor. Anladı birşeyler olacağını. Hele ki yatıp da muayene olma zamanı geldi mi basıyor çığlıkları. Kilo, boy, genel muayene derken bizimki ağlamaya başladı bile. Normalde sakin olan çocuk, doktor amcayı görünce huy değiştiriyor. Arkasından da genelde aşı geldiğini de biliyor. Ama hemşire ablalar gayet sakin, şarkılar söyleyerek aşı ve kan alma işlemlerini de bitiriyorlar. Böyle bebek dostu hemşirelere biz de teşekkür ediyoruz.

12. ay rutin doktor kontrolü sonrasında kan veriyoruz, ayrıca KKK (Kızamık, kızamıkçık, kabakulak) aşımızı da oluyoruz. Doktorumuz sağlık ocaklarında uygulanan karma aşının Hindistan orijinli olduğunu söylüyor, biz hastanenin elinde bulunan aşılardan yaptırıyoruz. Yiğit bağırıp çığlıklar atıyor. Daha sonra da hıçkırarak ağlamaya başlıyor. Bu karma aşı sonrası ateş ve grip gibi belirtiler de olabiliyormuş.

12. ay notları.

12. ay kilomuz 9.550 gr., boyumuz 75 cm (son ay genelde boya gitmiş gibi) , kafa çapımız 46.9 cm. Son hafta genelde ishal ile geçtiği için fazla kilo alamadığını düşünüyorum. Yiğit 12. ay itibarıyla yatağının kenarına tutunarak yürüyebiliyor, bize göre anlamsız sesler çıkarıyor. 12. ayda altta 2, üstte 4 olmak üzere toplam 6 dişimiz var. Üst ve alt dişleriyle kemirmekten büyük zevk alıyor. Son iki dişin gelişi zor oldu , son haftadaki ishal ve huzursuzluk da bundan olabilir belki. Doktor Ogün amcamız inek sütünü, balı, yumurta beyazını serbest bıraktı. Ayrıca vitamin de almıyoruz. Bundan sonra inek sütüne geçme çalışmaları hızlanacak :-)

Yiğit 1 yaşında/2.bölüm

2009-03-16T17:39:00.006+01:00

Cuma akşamından yorgun devam ettik 2. güne. Arka arkaya iki doğum günü partisi yapmak çok da iyi bir fikir değilmiş, öğrendim. İkinci gün benim arkadaşlarım, kuzenlerim ve oyun gurubumuzdan Yiğit'in arkadaşları vardı. Arkadaşım Bilge ve çocukları Mert&Yusuf Galip, teyze kızım Ebru ve oğlu Ata, kuzenlerimden Özge ve kızı Duru geldiler. Oyun grubumuzdan Mira&Banu ve Sermin&Çınar geldiler. Ayrıca Nilsu&annesi Özlem ve arkadaşım Yeşim de bizim davetimizle gelenler arasındaydı. Tabii ki mutlaka annem! Annem ve tutmaç çorbası günün favorisi idi.

Yiğit bir gece önceden hem yorgun ve uykusuzde hem de ishal başladı. Cuma gecesi bence yediklerinden biri veya tamamı dokundu(krema veya köfte) veya bir şekilde üşüdü. Cumartesi gün boyunca uyumadı, yemedi, içmedi, devamlı mızladı. Ayrıca ishalin yanı sıra pişik de başladı, her poposu açıldığında bağırdı çağırdı. Yani ikinci doğum günü partisi bizim açımızdan biraz zorlu geçti.

Doğrusu istediğim gibi bir doğum günü partisi yapamadım. Servis aksadı, çaylar soğudu, ben fotoğraf çekemedim, herkesle istediğim gibi ilgilenemedim.(yemekteyiz yarışması özeleştiri kısmı gibi oldu!) Yiğit halen ishal, halen popo kırmızı, hala huzursuz.

Olsun, bu da böyle olsun. Bir tanemiz oğlumuz Yiğit ilk yılını doldurdu, bizlere de anne ve baba olma mutluluğunu yaşattı. Sağlık olsun da böyle ufak tefek aksilikler de olsun artık. Umarım gelenler de bizi hoşgörmüşlerdir. Davetimizi kabul ederek gelen arkadaşlara ve hediyelere de çok teşekkür ediyoruz. Banu'cum, annene hediyesi için tekrar tekrar çok teşekkür ettiğimizi söyle lütfen, annelerimiz bir tanemiz !

okuma konusu .özellikle kış aylarında görülen rota virüs ishallerine dikkat etmek gerekli ...

Yiğit 1 yaşında/ 1. bölüm

2009-03-15T08:01:00.005+01:00

Cuma akşam ve cumartesi günleri gündem yoğun geçti. Yiğit 13 Mart 2009 tarihinde 1 yılını geride bıraktı. Bu bir yıl bize çok şeyler kattı, birey olarak yaşamak yerine bebek odaklı olarak yaşamaya başladık. Hayatımızı Yiğit'in yeme, içme, içme, oynama ve uyuma saatlerini düzenleyerek yeniden programladık. Tracy Hogg sınıflandırması ile bence bizimki kitap bebek. Yiğit bazı zamanlar zorluk çıkarsa da belli bir rutin çerçevesinde gidildiği zaman hareketleri öngörülebilir bir bebek oldu. Genel olarak sakin ve yumuşak bir karakter yapısına sahip. İlk banyosu, ilk dişi, ilk katı gıdaya geçişi fazla sorun olmadı. Sadece kalabalık ve fazla gürültüden hoşlanmıyor, böyle bir gün veya gece geçirdikten sonra huzursuzlanıyor, uykuya dalması zor oluyor. Zamanla bunlara da alışacağını düşünüyorum.

Cuma akşamı ilk buluşmamız Yiğit'in büyük teyzesi, anneannesi, dedesi, babaannesi, büyükbabası, halaları ve amcalarıyla birlikteydi. Dayısı Kanada'da yaşadığı için telefonla ve web kamera ile görüşebiliyoruz. Baba tarafından kuzenleri Hamdi ve Duru da geldi. Bu akşamın pastası halası tarafından organize edilmişti. Yenildi, içildi, mutlu sağlıklı yıllar dilekleri ile gecemizi sonlandırdık. Gelen akrabalarımıza ve getirdikleri hediyelere çok teşekkür ediyoruz ...

güzel bir pazar

2009-03-09T10:01:00.005+01:00

8 Mart bahara merhaba gibi oldu burada, bozkır topraklarda. Henüz ağaçlarda tomurcuklar açmamış gibi, ama yine de belli belirsiz kokular geliyor etrafa. Bu güzel pazar gününü değerlendirmek için dışarı çıkıyoruz. (ben sabah erkenden spora gidip geliyorum önce) O.D.T.Ü'ye brunch için gidiyoruz. Sebzeli omlet, krep derken diyet yine bozuluyor. Yiğit merakla etrafı incelemede. Hava 13 derece civarında. Kahvaltı sonrası biraz yürüyüş yapıyoruz, bizimkinin yanakları güneş ve rüzgardan al al oluyor. Sonrası pazardan alışveriş ve e-bebek mağazasını portatif mama sandalyesi için ziyaret. Yiğit yolda uyuyor, açık hava çarptı biraz sanırım :-) Güzel bir pazar günü geçiriyoruz, baharı ve yazı özlemle beklediğimi fark ediyorum. Keşke hep havalar böyle güneşli olsa !

Sevgili Naile için özel bilgi :

EVDE BEBEK İÇİN YOĞURT YAPMAK . Ben evde yoğurt yapmak için AEG marka yoğurt makinesi kullanıyorum. Piyasada Arzum, Sinbo, Arçelik, Tchibo markalarını da gördüm. Önce 1 lt günlük taze pastörize sütü kaynatıyorum. En güzel yoğurdu Pınar günlük kutu sütlerle yaptım. Onu bulamazsam yine günlük A.O.Ç. şişe süt kullanıyorum. Süt kaynatılır, ılıtılır. Derece kullanabilirsiniz ama ben küçük serçe parmağımla kontrol ediyorum. Süt parmağı yakmayacak kadar ılık olacak. Bu aşamada önce ılık sütten bir parça alarak mayalayacağım yoğurdun için karıştırıyorum. Yoğurt mayalamak için Sütaş, Pınar ve Danone yoğurtlarını (1 çorba kaşığı kadar) kullandım. Sonra tahta bir kaşıkla bu karışımı ılık sütün içine koyup az karıştırıyorum. Minik şişelere karışımı koyup kapaklarını kapatıyorum. Makinede ortalama 2-3 saat içinde yoğurt mayalanıyor. Ilık olarak oğluma yediriyorum ve kavanozları buzdolabında saklıyorum. 3 gün sonra yeniden yoğurt mayalıyorum. Arada içine meyva püreleri karıştırarak meyvalı yoğurt olarak veriyorum.

Evde yoğurt yapmakla ilgili bu ve bu yazıları da faydalı bulabilirsiniz.

yoğun bir gün

2009-03-06T06:10:00.009+01:00

Çınar ve annesi Sermin bizim oyun grubumuzdan arkadaşlarımız. Bir cumartesi günü bizi evlerine davet ettiler. Bize çok yakın, ben de tıngır mıngır düştüm yollara. Bizim Yiğit yolda araba koltuğunda uyumaya alıştığı için hemen esnemeye başlıyor. Ben de bazen biraz uyusun diye yollarda dolaşıp duruyorum. (Çankaya, Yıldız, Birlik, Oran civarında arabayla dolaşıp duran biziz evet!) Sermin çok yakın olduğu için bizimkine uyuyacak vakit kalmıyor. (Daha sonra bu uykusuzluk devamlı mızlamasına yol açtı)

Sermin bizi börek ve güzel bir tiramisu ile karşıladı .( ben güya devamlı diyet yapıyorum ama tadına bakmadan da yapamıyorum ki!?) Çok güzel bir ev, çok güzel oyuncaklar ( hatta bir salıncak da var) , çok becerikli bir anne ve Çınar bizi beklemede. Nedense ilk buluşma zamanları biraz itişmeyle geçiyor. Henüz 1 yaş civarındaki bizim bebekler birlikte oyun oynama zamanına gelmediler. Sermin 18 aylık civarında birlikte oynayabilirler diyor. (uzman Sermin öyle diyor..) Oynadık, bağırdık, çağırdık, uyuduk, yemek yedik. Diğer arkadaşlarımız Arda, Emre ve Mira ve anneleri de geldiler. Bebekler tam emekleme- yürüme arasında olduğu için anneler devamlı koşturmacada. Uyuyan olursa anne biraz mola alıyor. Gün böyle geçip gidiyor. Bebekler mutlu, biz yorgun derken güzel bir cumartesi oluyor yine.

Günün sürprizi bizi dönüşte bekliyor. Evden çıktıktan hemen 5 sakika sonra yolda önümdeki arabayı kullanan kız arkasına bakmadan, sinyal vermeden direksiyonu kırınca ben de onun sol ön kapısına vuruyorum. Biraz bağırıp çağırıyorum ki bir daha aynı hatayı yapmasın. Ben arabada bebek var diye çok yavaş gidiyorum, başka biri olsaydı çok ciddi bir kaza olabilirdi. Bu arada telefon ettiğim Banu ve Sibel hemen olay yerine geliyorlar. Banu sağolsun sigorta işlerini hallederken, Sibel de sağolsun Yiğit'i oyalamaya çalışıyor. Dışarda hava -2 derece. Onlar olmasa ben orada soğukta polis bekler, tutanak tutarken Yiğit ağlayıp duracaktı. Arkadaşlar, ikinize de ne kadar teşekkür etsem azdır, iyi ki varsınız !!! Eşim olay yerine geliyor, tutanak tutuluyor, iki saat gecikmeyle yolumuza devam ediyoruz. O gece (sanıyorum çarpışma anında biraz korktuğu için) Yiğit defalarca uyanıyor, sabahı zor ediyoruz. Arabada bebekle yolculuk yapan arkadaşlar, aman çok dikkat edin lütfen !

ilgilenenlere okuma konusu. ekran başına kilitlenen çocuklarda astım riski artıyor !

Arda'nın doğum günü

2009-03-02T15:24:00.006+01:00

22 Şubat cumartesi öğleden sonra Burcu'nun davetiyle Arda'nın doğum gününe katıldık ( bu arada nerdeyse tüm cumartesi buluşmaları kar altında geçti !?) Yağan tipi gibi kara aldırmadan kırk kat giydirdiğim Yiğit ve ben olay yerine ulaştık. Arda, Mira, Çınar, Selin ve Emre de anneleriyle birlikte aynı şekilde kar buz demeden geldiler. Sırayla bir yaşını kutlayan miniklerden sıra Arda'da idi. Minik sarı şeker diş çıkarma sancılarından doğum gününe az katılabildi. Diğerleri uykularından ve beslenmelerinden vakir buldukça oynadılar, güldüler, eğlendiler. Burcu sağolsun Kuki 'den muhteşem bir pasta siparişi vermiş. Bizimkilerden sıra geldikçe, vakit buldukça anneler olarak yedik, içtik, sohbet ettik. Birlikte oyun oynamaktansa bizimkiler ikili olarak takılmayı tercih ettiler. Sanırım zaman geçtikçe birbirlerine alışıyorlar:-)

Sıradaki bizim ve Çınar'ın doğumgünlerinde buluşmak üzere kar altında çocukları sardık sarmaladık, yollara düştük. Bir cumartesi günü de böyle sona erdi..

önemli bir konu. anneler, evde yoğurt yapmaya devam ediyoruz !

E.A.S.Y. ve günlük rutin

2009-02-23T20:22:00.009+01:00

Blog dünyasındaki annelerin çoğu Tracy Hogg ve Melinda Blau'nun Yapıncak Gürerk Okyar tarafından Türkçe'ye çevirilen eserini biliyordur. Kitabın adı ' bebek bakım sorunlarına mucize çözümler '. Bence tüm anne adaylarının ve annelerin okuması gereken bir eser. Ben biraz geç kaldım, ama geç olsun güç olmasın diyerek hemen okumaya başladım. Yazarın(yazarların) farklı kitapları var ama genel olarak hepsinde günlük bir rutinden bahsediliyor : Eat ( beslenme), Activitiy ( aktivite zamanı) Sleep (uyku ) ve Your Time (sizin zamanınız). Her harf devam eden bir döngünün ardışık terimlerini ifade ediyor.Yazar şöyle diyor : ' E.A.S.Y. gündüz vakti uygulanacak bir sistemdir, geceleri değil. Yatmadan önce bebeğinize banyo yaptırıp, poposuna yeteri kadar krem sürdüğünüzden emin olun. Onu hiçbir zaman aktivite yapmak için uyandırmayın. Açlıktan uyanıyorsa besleyin. Altını, bir tek sadece o anda yaptığını fark ettiyseniz ya da kokusunu aldıysanız değiştirin. Unutmayın ki amaç, onun mümkün olduğunca çabuk uykuya dönmesini sağlamaktır.

Yiğit 10 gün hastanede kuvözde kaldıktan sonra eve gelen bir bebek olarak rutine alışmıştı. Eve geldiği ilk andan itibaren hep 3 saatte bir süt istedi. Biberona da çoktan alışmıştı. Zaman geçtikçe beslenme aralığı arttı. Ama hep belli bir düzende kalmak istedi. 6. aydan itibaren katı yiyeceklere başladık ve yemek çeşidini giderek artırdık. 9. aydan itibaren 3 ana öğün, 3 öğün süt ve aralarda meyva ve yoğurt olarak devam ettik. Hep belli zamanlarda yatırdık, belli zamanda yemek verdik. Sabah 8-9 arası kahvaltı, öğlen 13-14 arası ve akşam 19-20 arasında yemek yiyoruz. Son iki aydır sabah ve öğleden sonra olmak üzere iki kere uyuyor. Uykudan bağırarak uyanırsa bu tekrar uymalı anlamına geliyor, eğer sakin uyanırsa uykusunu almış oluyor. Uzun zamandan beri kendi odasında ve kendi yatağında yatıyor. Geceleri bazen birkaç kere uyanıyor( özellikle diş çıkarma zamanında) , bazen uyanmıyor. Tabii dışarıya gidersek veya evde misafir olursa rutin değişiyor, değişmek zorunda kalıyor. Çok hareketli bir günden sonra uyması zor oluyor. O gündüz çok farklı kişilerle birlikte olduysak yine uyumak zorlaşıyor. Yine de rutini devam ettirmeye çalışıyoruz. Ben de belli bir rutin olmasının bebeğin sağlığı açısından iyi olacağını düşünüyorum.

Kitaptan son söz : 'Bebekle birlikte sakin zamanlar geçirin! Bebeklerin aşırı uyarılmalarına izin vermeyin. Hızla akan kültürümüze panzehir olarak çocuklarınız için sakin zamanlar yaratmaya çalışın !'

ek bilgi. Türk Telekom masal servisi 31 Mart'a kadar ücretsiz !

Mira'nın doğum günü

2009-02-16T21:00:00.009+01:00

Bizim buralara tam yaz geldi diye kendimizi dışarı atıvermeye başlamıştık. İşte o 14 Şubat günü, Oran'da Mira'nın doğum gününe davetliydik. Biz gecikerek geldik, tam da kapıya geldiğimizde şiddetli bir dolu yağmaya başladı. Sıcak eve kendimizi zor attık. Evet, minik prenses, sevimli haliyle karşıladı bizi. Annesi ve babası uğraşmışlar didinmişler, güzel bir sofra hazırlamışlar. Hamarat anne gece uyumamış, sofrayı donatmış. Kısırdan dolmaya, kurabiyelerden tarta kadar ne ararsak vardı. Bizim Yiğit ve arkadaşları yine aktivite küpünün etrafında kendilerini kaybettiler. ( Bu oyuncaktan bir biz almadık herhalde?!) Çınar, Arda, Emre ve Selin tanıdığımız diğer arkadaşlarımız. Onlarla selamlaşıp hemen kendimizi oyuncaklara verdik. Yedik içtik, oynadık, eğlendik. Bizi dışarda yine dolu bekliyordu. Yiğit şaşkın bakışlarla arabanın üzerine yağan beyaz şeyin ne olduğunu anlamaya çalıştı. Araba koltuğunda yorgun geçen bir günün sonunda uyuyakaldı :-)

Mira'cım böyle bir annen olduğu için çok şanslısın, becerikli, hamarat ve de iyi fotoğrafçı ! Ben düzgün bir fotoğraf çekmeyi bile becerememişim :-(

ilgilenenler için okuma. vücut dilini kullanan bebekler ilerde daha geniş kelime haznesine sahip olabiliyorlar!

not. Mira'nın yandan bir fotoğrafını ve annesinin el emeği göz nuru kurabiyelerinden yayınlamayı başardım! Yiğit kurabiyelere bayıldı!

Yiğit 11 aylık

2009-02-13T08:15:00.003+01:00

Havalar ısınmaya başladı bizim bozkır topraklarda.Artık biraz daha fazla dışarı çıkmaya başladık. Dış dünya ne kadar farklı, ne kadar çok şey var keşfedecek. Her gördüğümüz merak konusu. Ah bir de yürüyebilse ! Bugünlerde gezme yerimiz Oran sitesindeki Panora Alışveriş Merkezi. Özellikle de akvaryumun hemen yanındayız, köpek balıklarını seyrediyoruz :-)

11 aylık Yiğit neler yapabiliyor konusunu hemen yazayım :

emekleme yok, sadece yerde dönme, dönerek ilerleme var.
sehpa, masa, koltuk, yatak korkuluklarına tutunarak ayakta duruyoruz, sıralama tam olarak yapamıyoruz.
yerde oturmaktan hemen bıkıyor, hemen ayağa kalkmak istiyoruz, ama fazla ayakta duramıyoruz.
oyuncakları veya eline verdiğim bisküvi gibi yiyecekleri parmaklarının arasında sıkıyor, sonra da hemen ağızına götürüyor.
iki eliyle biberonu tutabiliyor, ama çok başarılı değiliz henüz.
kaşığı ağzına götürmeye çalışıyor, ama yemek konusunda başarılı değiliz.
yerde oturarak top oyanayabiliyoruz, kendine gelen topu tekrar atıyor.
ismini söylediğimizde dönüp bakıyor.
alkışı öğrendik, müzik eşliğinde el çırpıyoruz.
kendine göre farklı sesler çıkarıyor, ama ben bu sesleri tanımlayamıyorum henüz :-)
anne dediği rivayet ediliyor, özellikle babası tarafından :-)
yemek konusunda ilerledik, çorba, sebze yemekleri, dolma, haşlama tavuk, et sevdikleri arasında. yoğurt ve meyva pürelerine devam ediyoruz.
halen biberon maması kullanıyoruz. yavaş yavaş inek sütüne geçme çabalarım devam ediyor. arada Pınar çocuk sütü veriyorum.
gece uykularımız bazen düzenli, bazen değil. bazı geceler birkaç defa ağlayarak uyanıyor.
11 aylık Yiğit, alt iki ve üst iki dişiyle birlikte toplam 4 dişe sahip. Bu dişlerle salatalık, elma, bisküvi, ekmek kemirebiliyoruz.

Bu günlerde bizimle birlikte olmaktan daha çok keyif oluyor. Dışarıya çıktığımız zaman, mama sandalyesine oturarak bize eşlik etmek istiyor. Aynı şekilde evde akşam yemeklerinde bizimle birlikte olmak istiyor. Artık o bir küçük adam oldu! Kendi isteklerini değişik sesler çıkararak anlatmaya çalışıyor. Yürümek şu anda en büyük arzusu. Doktor amcamız normal zamanda doğmuş 11 aylık bebeklerin sıralama yaparak yürümesinin beklendiğini söylemişti. Biz 3 hafta erken doğduğumuzu düşünerek, kendimize zaman veriyoruz, sabırla devam ediyoruz. Anne olmak demek öncelikle sabretmek demekmiş, ben bunu öğrendim :-)

okuma konusu. ithal bebek bakıcılarına talep artıyor, kaçak çalışan yabancı sayısı artıyor .

not. bir ay, sadece bir ay sonra 12 aylık olacağız, yani 1 yaşımıza giriyoruz, ne kadar heyecanlı!!!

2. not. sevgili elfeyp bizim sobelemiş, teşekkür ederiz ! herhalde artık sobelenmeyen kalmamıştır diye, biz bu sefer sobemizi kimseye göndermiyoruz. en büyük alkışı, minik bebekle birlikte müstakbel anne elfyp 'ye gönderiyoruz :-)

diş buğdayı

2009-02-01T22:45:00.005+01:00

İlk dişimiz 9 ay 18 günlükken kendini göstermişti. Alt sağ ,üst ikinci sağ derken bugünlerde üçüncü dişimiz de alt soldan kendini gösterdi. Biz de daha fazla gecikmeden diş buğdayı seremonimizi yapalım dedik. Diş buğdayımızı yapma işine bir gün önceden başladık. Önceden ıslatılmış buğday, nohut ve fasulye haşlandı, yanında kuruyemişler (incir, üzüm,ceviz,kayısı) ve nar taneleri ile sunuldu. Anneanne ve dede pasta getirdi, babaanne, büyükbaba, halalar ve kuzenler ise çeşitli nefis yemekler yaptılar. Menümüz çok zengin oldu. Soframız su böreği, patates salatası, kıymalı börek, mücver, rus salatası, mercimek köftesi, sosisli kanepeler, yaprak sarması, peynirli kanepeler, mantarlı ve peynirli sigara börekleri, kurabiye ve bol meyvadan oluşuyordu. Yenildi, içildi, yeni çıkan dişlerimizin uzun ömürlü olması, bebeğin hayatının bereketli olması dileklerinde bulunuldu.

Bu yemek içmek faslı sonunda masaya kitap, telefon, kalem, fırça koyduk. Bizimki hiç duraklamadan telefona yöneldi. Bu da telekomünikasyon, iletişim, teknik konularda çalışacağını bize gösteriyormuş :-) Hep beraber bu günü neşe içinde bitirdik. Bizimki bu kadar insanı birarada görmekten şaşırdı, heyecanlandı. Heyecanından uzun zaman da uyuyamadı. Bakalım doğum gününü nasıl gerçekleştirebileceğiz?!

Selin'in doğum günü

2009-01-29T18:00:00.001+01:00

Ocak 2009 tarihinden itibaren doğum günlerimiz başladı. İlk olarak Ankara oyun grubumuzdan Selin'in doğum gününe Arda, Çınar, Emre, Mira ve anneleri olarak davetliyiz. Mira ve annesi yurtdışındalar. Yiğit arabada uyumayı sevdiği için belli bir zaman uyuması için bazen arabayla tur atıyorum. Bizimki gözlerini açtığı zaman kendini yağmurlu, rüzgarlı bir günde Ümitköy civarında buluyor. Selin, annesi Çiğdem ve babası bizi bekliyorlar. Selin iki gün önce yataktan düşüp ayak bileğini incitmiş, bu yüzden ayağı alçıda. Ben duyunca çok üzüldüm ama minik prenses neşesini hiiç bozmadı. Sadece emekleyemediği için üzgündü. Yiğit ile birlikte sakin sakin oturmayı tercih ettiler. Minik Selin inşallah en kısa zamanda iyileşir... Annesi Çiğdem ise kısırdan çerkez tavuğuna muhteşem bir doğumgünü sofrası hazırlamış. Bebekle birlikte bu sofrayı hazırlayabilmek gerçekten büyük başarı. Günün en hareketlileri olan Arda ve Emre biraz uyumaya gidince, anneleri de biraz nefes alabildiler. Daha ilk adımlarını atan veya emekleyen bir bebeğin arkasından koşmak insanı yoruyor. Ben yürüsün diye merakla beklemedeyim ama o zaman bakalım neler olacak?

Not 1. Mira'nın annesi Banu, ilk doğumgünü ile ilgili düşüncelerini yazmış, ben de biraz araştırmalıyım. 1. ve 2. doğumgünlerinden birşey anlamayacak olan bebekler için bence ev en iyisi. Uyku saatlerini düşünerek ayarlamak gerekiyor.

Not 2. Doğum günü pastası konusu ayrı bir konu. Bizim Yiğit pastadan ancak tadımlık bakacak. Bu durumda gelecek kişi sayısına göre bir pasta alınabilir herhalde. Benim Ankara'da düşündüğüm yerler Liva veya Angora pastaneleri. Evde yapmak daha iyi olurdu ama öyle bir tecrübem yok :-) Bu arada, Selin'in annesi Çiğdem, Turta pastanesinden bir pasta yaptırmıştı. Ümitköy civarında oturanlar için muhteşem!

önemli ek bilgi. sağlık ocaklarında artık pnömokok aşısı ücretsiz olarak yapılıyor!

karlı bir cumartesi

2009-01-23T10:24:00.002+01:00

Bir başka karlı Ankara, cumartesi. Dikmen sırtlarındayız, hani Atatürk'ün Ankara'ya gelişte ilk geldiği yer derler ya. Bu seferki zarif evsahibimiz Sibel ve artık yürüyen oğlu Emre. Eve ulaştığımız ilk andan itibaren tüm bebekler ve anneler yoğun bir koşturmaca içinde. Bu arada, evin manzarası da gerçekten çok güzel. Emre ve Mira zaten ilk adımlarını atarak her yere yetişme telaşındalar. Çınar uzun süre mama sandalyesinde annesi ile birlikte yemek seansında. Emre bizim saçımızı çekmekle meşgul. Arda artık tamamen hareketlenmiş ve kendini o oyuncaktan diğerine atıyor. Selin ise emeklemekle ve arkadaşlara merakla bakmakla vakit geçiriyor. Ah Sermin, anlattığın o güzel şarkı ve hikayeler olmasa, inan bu fotoğrafı çekmek bile mümkün olmayacak. Yine de beceremiyorum, 6 bebeği aynı anda fotoğraflayamıyorum. Banu ve Mira, özür diliyorum, kendi çektiğim fotoğraflardan en iyisi bu.

Biz ne mi yapıyoruz? Etrafı seyrederek oturmaya devam ediyoruz. Emre'nin saçını çekmesiyle Yiğit yere düşüyor ve ağlamaya başlıyor. Ben de bizim oğlan ne zaman emekleyecek diye kendi kendimi huzursuz etmekle vakit geçiriyorum. Biberonumuzu içerek arkadaşlarımızı izliyoruz. Dikmen sırtlarında kar yağışı hızlanırken, daha fazla geç kalmadan eve dönebilmek için yola çıkıyoruz. Memleket şartları çetin, yol uzun....

Yiğit 10 aylık

2009-01-12T11:16:00.000+01:00

Günler, aylar hızla ilerliyor. Ankara halen soğuk, geçtiğimiz pazar günü devamlı kar yağdı. Yiğit'in mama sandalyesini pencerenin kenarına çektim, karı merakla seyretti. Ocak, şubat ve mart ayları bizim bozkırda pek bir ayaz geçiyor. Cesaret ederek bazen dışarı çıkıyoruz. (şimdiye kadar en soğuk -5 iken çıktık) İçimizde iki kat, pantalon içinde bir kat pamuklu, iki kat çorap, şapka derken bizimki bunalıp bağırmaya başlıyor. Herşey dışarı çıkana kadar. Sonra araba koltuğunda merakla dışarıyı seyretmeye başlıyor. Özellikle de trafik ışıklarında durduğumuz zaten gözlerini ışıklardan alamıyor.

Geçtiğimiz hafta yine Güven hastanesinde doktor Ogün Kurne'ye muayenemizi olduk. Halen burun tıkalı, nezle, hapşırık devam ediyor. Doktor amcamız dişlerden olabileceğini söyledi. Sağ alttaki ilk dişimiz ucunu çıkarmaya devam ederken, sağ üstten (ikinci yan) ikincisi de ucunu çıkardı. Dişler arka arkaya gelecek gibi görünüyor. Nezle için serum fizyolojik, tuzlu su spreyi (sinomarin veya tonimer baby) ve geceleri yarım ölçek peditus şurup devam ediyoruz. 12. aya kadar aşımız yok. 10. ay kilomuz (sabah erken aç karnına) 9.050 kg., boyumuz 72 cm., kafa çapımız 46 cm. Doktorumuz bu ölçüleri normal buldu. Son iki ayda yaklaşık 1 kg. almışız.

Yemeklerde biraz değişiklik yapmak gerekiyor sanırım. Oğlumuz her gün aynı şeyleri yemekten bıktı artık. Sabah kahvaltısında Hero baby kahvaltı öğünü+ labne+yumurta sarısı+ pekmez yerine meyvaları ezerek ekliyorum. Kuru yemişlerden de eklemek lazım herhalde, ceviz, badem gibi. Evde yoğurt yapmaya devam ediyorum, yediği sürece devam etmek niyetindeyim. Meyvalardan portakal, mandalina, muz şu aralar en sevdiklerimiz. Salatalık ise ısırmalık niyetine. Kuru ekmek, bisküvi gibi yiyecekleri ise biraz kemirdikten sonra yere atıyor. Aralarda ise biberon devam ediyor. 12. aydan sonra inek sütüne sıra geliyor yavaş yavaş.

İlk doğum günümüze, yani 13 Marta sadece iki ay kaldı. Sabırsızla, merakla, heyecanla bekliyoruz!

okuma konusu Hürriyet gazetesinden. annelere küçük tavsiyeler !

gündem

2009-01-05T11:45:00.012+01:00

2009 yılına güzel bir haberle başladık. Aylardır merakla beklediğimiz minik bir diş (sağ alt) sonunda kendini gösterdi. 31 Aralık 2008 sabahı, birden elime bir tıkırtı geldi. Aman Allah'ım, i-na-na-mıyorum! Tam olarak 9 ay 18 günlükken ilk dişimiz ucundan kendisini gösterdi. Üzerinden 6 gün geçti ama ilk dişimiz sadece ucunu gösteriyor, gerisini beklemedeyiz. Ateş olmadı şimdilik, ama birkaç gece uykudan uyanıp devamlı bağırdı bizim Yiğit. Biz de calgel ile dişlerinin ağrısını azaltmaya devam ediyoruz.

Evdeyiz bir süredir, bir süre daha öyle olacak gibi gözüküyor. Meyva, yemek (genelde çorba), yoğurt ve meyva püresi şeklinde gündem devam ediyor. Şimdiye kadar (mevsiminde olmak üzere) elma, şeftali, erik, üzüm, kavun, karpuz, portakal, mandalina, muz ve avokado denedik. Bazen bu meyvaları eline veriyorum kemirsin diye, bazen püre yapıyorum, bazen de kavanoz maması olarak veriyorum. Kış mevsiminde muz, portakal favorilerimiz arasında. Kışın direncimizin güçlü olması için sabahları kahvaltıya pekmez ekliyorum. Dilerim tüm bebekler kışı sağ salim hasta olmadan geçirirler...

bir haber. ülker hero baby, kavanoz maması fabrikasını Ankara'da açıyor!

arkadaşlarla buluşma

2009-01-01T06:45:00.003+01:00

2008 yılında doğan diğer arkadaşlarımızla birlikteyiz. Arda, Mira, Selin , Çınar ve ben annelerimiz sayesinde zarif evsahibimiz Burcu ve tatlı Arda'nın evinde biraraya geldik. Arda kocaman bir çocuk olmuş. Yine yedi, içti, sıcak, soğuk, terledi, üşüdü, uykusu geldi, ağladı, bağırdı diye arkamızda koşan annelerimizle birlikte oyunlar oynadık, birbirimizi inceledik. Oyuncaklarımızla oynadık, saçlarımızı çekiştirdik, yedik içtik. Giderek büyüyor, etrafın farkına varıyoruz. Çınar'ın annesi Sermin anlattığı hikayeler ile yine bizi büyüledi. Mira'nın annesi Banu ise yılbaşı hediyelerimizi unutmamıştı. Oyun gurubumuz hızla büyüyor, yakında ilk doğumgünleri heyecanı hepimizi saracak...

Hava çok soğuk, Ankara -5 / -7 derece ile ayaz günlerini yaşıyor. Sarıp sarmalanıp dışarı çıkıyoruz. Kazak, mont, çorap, ayakkabı, şapka derken Yiğit bağırmaya başlıyor. Yılbaşı gecesi de aynı şekilde sarıp sarmalanıp dışarı çıkıyor, anneanne-dede evine yılbaşı hindisi yemeye gidiyoruz. Yiyip içiyor, hindinin tadına bakıyor, memnun mesut eve dönüyoruz. 2009 yılından hepimiz için, sağlık, mutluluk ve güzel günler diliyoruz. Havalar biraz ısınsa ne güzel olacak!

yeni yıl

2008-12-28T22:41:00.005+01:00

İnanmak zor bir yılın daha sona erdiğine. 2008 yılında inanılmaz değişimler oldu hayatımızda. Soğuk bir Mart günü sabahı Yiğit katıldı aramıza. O gün hastanenin penceresinden baktığımda yağmur yağdığını hatırlıyorum . Biz iki gece kaldık hastanede, minik yenidoğanYiğit ise 10 gün. Adına doğuma kadar karar verememiştik, hastane odasında birdenbire Yiğit olmasına karar verdik. Biz eve geldik, sonra her gün hastaneye gelip kuvözdeki minik bebeğimizi izledik. O çok güçlü idi, solunumu, kan değerleri normale dönene kadar bekledik. Beklenenden 3 hafta erken gelmişti. Bu yüzden kilosu da düşüktü. Ben açım, beni doyurun diye bas bas bağırıyordu, biberona alıştı hemen. Biberon sonrası anne sütü emmek istemedi bir türlü. Yeni anneler için ne kadar zor bir durum...

Eve geldikten sonraki özellikle ilk 3 ay çok özen gösterdik, babası, anneannesi ve ben. Ben bebek bakımı konusunda çok acemiydim, altını nasıl temizleyeceğimi bile bilmiyordum. İlk 3 ay, sonra 6 ay derken, şimdi 9.5 aylık olduk bile. İlk yaşına 2.5 ay kaldı, nasıl geçti bu zaman anlamak zor.

2009 yılını, ilk doğumgününü, özellikle de yürümeni özlemle, merakla bekliyoruz. Tüm bebekler aileleri ile sağlıklı ve mutlu bir yıl geçirsinler!

okuma konusu. ebeveynler, özgüveni için, bebeğinizle temas edin !

sevdiğimiz yerler

2008-12-23T22:04:00.007+01:00

Sevgili arkadaşım ve tatlı Arda'nın annesi Burcu beni sobelemiş. Minik afacan Arda büyümüş de kocaman olmuş bile. Arda ve annesi bize en sevdiğimiz yerleri sormuşlar. Bizim Yiğit henüz oturan boğa kıvamından sürünen boğaya geçmediği için en sevdiğimiz yerler genelde oturabildiği yerler. Hemen sıralayalım :

1. Öncelikle Cam marka alt açma masası. Neden bilmiyorum ama burada altının açılacağını anlayıp neşeleniyor. Biraz kıkırdayıp altını açıyor, kapatıyoruz. Üstüne değiştirmeyi de genelde burada yapıyoruz ama bu işi hiiiç sevmiyoruz.
2. Yine evde mutfakta duran Chicco mama sandalyesi. (reklam değil, sadece bebeklerin rahat ettikleri ürünlerin isimlerini yazıyorum ki yeni alacak olanlara fikir versin) Mama sandalyesinin üzeri oyuncaklarla dolu. Yemeğimizi burada yiyoruz, suyumuzu içiyoruz, anne iş yaparken onu burada bekliyoruz.
3. Evde kendi odamız. Yatağımız, oyuncaklarımızla en sevdiğimiz yer burası. Uyumak için de en çok kendi odamızı seviyoruz. Başucumuzdaki gece lambası gece yarısına kadar açık duruyor. Gece biberonu aldıktan sonra lambayı kapatıyoruz. Bazen de CD'den müzik dinlemek iyi geliyor.
4. Anneanne- dede evi de sevdiklerinden. Orada da bir mama sandalyemiz var. Güzel anneanne yemeklerimizi, çorbalarımızı da orada içiyoruz. Güzel oyunlar oynuyoruz, neşeleniyoruz.
5. Arabayla gezmek de favorimiz. En huzursuz olduğu zamanlarda araba koltuğuna yerleşip yola çıktıktan bir süre sonra uyuyor. Araba koltuğumuz maxi-cosi ve 9-18 kg arası için. Biz daha erken kullanmaya başladık, altına ve başına destek koyduk. Araba hareket halindeyken devamlı dışarıyı seyrediyor, boyu yetiştiği kadar gördükleri ile ilgileniyor.

6. Evimize en yakın Alışveriş Merkezi olan 365. (evet, yine orası!) Benim için giriş çıkışı en kolay, fazla gezecek yer olmasa bile hava almak için ideal bir yer. Favori mağazamız da SMYK.
7. Bebek arabası ile gezmek de en sevdiği iş. Şu anda kış günü dışarda gezemiyoruz ama, yaza dışarda daha çok olacağız inşallah! Yiğit ile dayısının getirdiği kırmızı araba ile geziyoruz. Artık ellerimizle tutunarak dışarıyı seyrediyoruz. Zooper arabamız da pek konforlu, tam keyif :-)

Ek bilgi. Bu yazı kullandığımız ürünlerle ilgili reklam gibi oldu ama burayı okuyan hamile arkadaşlara da belki fikir veririz. Ayrıca ürün konusunda piyasadaki en pahalısı en iyisi diye bir kural yok. Sadece belirli markalar daha çok tanınıyor. Ben Ankara'da olan annelere, e-bebek, botti ve joker mağazalarını gezmelerini tavsiye ederim.

Yiğit 9 aylık

2008-12-15T17:00:00.003+01:00

Hava soğudu, her gün dışarı çıkamıyoruz. Evde Yiğit için oynayacak birşeyler bulmak kolay olmuyor. Anneannesi ve babası oyun konusunda daha cesaretliler. Yerde oyun oynuyoruz, yatakta yuvarlanıyoruz, mama sandalyesinde oturuyoruz, kucakta dolaşıyoruz, oyunlar oyunuyoruz. Algısı açık, seslere karşı çok meraklı. Çeşit çeşit oyuncaklarımız, küplerimiz var. Ama hepsinden sıkılıyor, bir süre sonra bağırmaya başlıyor. Tekrar ne yapsak diye düşünüyorum bazen de bulamıyorum :-)

9. ay notları. bu ay doktora gitmedik , aksine bir durum olmazsa gelecek ay gideriz diye düşünüyorum. Henüz dişimiz yok, emeklemiyoruz, oturabiliyor ve biryere dayanarak ayakta durabiliyoruz. Yiğit ismine dönerek bakıyor, çak yapıyor, cee oynarken bizim elimizi çekebiliyor. En çok sevdiği ise sırtüstü yatarken yatak korkuluğuna tekmeler atmak. Tahmini kilomuz 9'a yakın.

ek bilgi. ben mother&baby dergisine abone oldum, aylık bebek dergilerinin içinde bence en iyisi. özellikle hamile olan ve yeni anneler için iyi bir başvuru kaynağı.

melamin

2008-12-12T10:28:00.006+01:00

Melamin maddesi devamlı olarak aklımı kurcalıyor. Devamlı okuyorum, araştırıyorum. Nerde bulunur, bebek mamalarındaki durum nedir? Benim gibi bebeğe mama veren veya vermek zorunda kalan annelerin de sanıyorum akıllarında devamlı bir soru işareti var.

Yiğit erken doğdu, 10 gün hastanede kuvözde kaldı. Bu süre içinde maalesef biberonla beslendi ve bir daha anne sütü almak istemedi. Ben devamlı olarak pompa ile sağarak verdim. O da bir yere kadar gitti. 2 aydan sonra mamaya geçmek zorunda kaldık. Biraz Aptamil sonra Bebelac denedik. Bizimki bebelac mamayı sevdi, rahat uyudu. Ama yine de içim rahat değil. Verdiğim yoğurdu Pınar günlük inek sütü ile mayaladığımı düşünerek Pınar ürünlerini araştırdım. Pınarın 6 ay üzeri bebekler için İlk Adım devam sütü var. Onu ara sıra veriyorum ama tadını çok sevmiyor gibi. Bazen de hazmı zor oluyor.

Bu konu biz 1 yaşına gelip de inek sütüne başlayana kadar beni devamlı huzursuz edecek. Bebeklerine mama veren veya vermek zorunda kalan anneler konuyla ilgili bilgilerini yazarlarsa çok sevinirim...

okuma konusu. bebek mamalarında melamin korkusu.

yılbaşı geliyor

2008-12-05T10:39:00.003+01:00

Daha önce de yazmıştım sanıyorum, bizim eve en yakın Alışveriş Merkezi yeni açılan 365. Aslında oldukça küçük , ama gezmek için bize yeterli geliyor. Ayrıca giriş çıkış çok rahat. Bebek arabası ile asansöre binip en üst kata çıkıyoruz. Birkaç mağaza gezip birşeyler yedikten sonra yine rahatça çıkıp gidebiliyoruz. En üst fast food katında bebek bakım odası da var. İlk zamanlar çok yetersizdi ama ben hemen uzun bir şikayet yazısı yazdım. Şu anda güzel. Sıcak su, kağıt, bez gibi gerekli malzemeler de var. Orandaki Panora Alışveriş Merkezinde ise durum biraz farklı . Anneler için her katta bir (hatta iki) bebek bakım odası olmasına rağmen bizim için uygun bir gezi yeri değil. Giriş çıkış çok zor, asansörler devamlı dolu (dakikalarca beklediğim zamanlar oldu), ayrıca belki de çok büyük olduğu için devamlı serin. Otopark da buzz gibi.

Alışveriş merkezlerinde bebekle gezmeyi sevmiyorum ama kış döneminde için biraz da hava almak için mecburen gidiyoruz. Bence 6 ayın altındaki bebeklerle bu yerlere hiç girmemek lazım.

Biz Yiğit'le kısa bir tur atıyoruz, yemeğimizi yiyoruz, altımızı değiştiriyoruz ve çıkıyoruz. Dün 365 Alışveriş Merkezinde yılbaşı süsleri, ağaçları kurulmuştu. Bizm Yiğit dakikalarca yılbaşı ağacının altındaki şarkı söyleyen ayılardan gözlerini alamadı. Biz de müzik dinledik, şarkı söyledik, yaklaşan yeni yıl coşkusu ile evimize döndük...

not. yeni değiştirdiğim yılbaşı konulu şablonumda bazı problemler oldu.. çalışmalarım devam ediyor...

yeni arkadaşlar

2008-11-30T21:22:00.008+01:00

Ankara'daki blog sahibi anne ve bebekler buluştuk. Sağolsun Banu'nun evsahipliğinde cumartesi günü biraraya geldik. Evsahibi Banu dışında Burcu, Sermin, Sibel ve Çiğdem de bizimle birlikte idi. Çocuklar ise ilk defa biraraya gelmenin şaşkınlığı içindeydi. Yiğit, Mira, Arda, Çınar, Emre ve Selin hep beraber olmanın keyfini çıkardılar. En küçük Çınar ( Yiğit ve Çınar'ın arası 5 gün), diğerleri emeklemeye hatta ayakta durmaya başlamışlar. ( Biz ne zaman emekleyeceğiz oğlum?)Y emek, uyku, süt, mama, beslenme derken bebeklerin uykusu geldi. Kısa ama çok keyifli geçen iki saat sonra hepimize mutlu mesut evlerimize döndük. Yiğit rüyasında baloncukları görüyordu :-)

not. Banu nazik davetin için teşekkürler, en kısa zamanda yine görüşmek üzere !
2. not. Burcu, my feeder için teşekkürler, bizimki kemiriyor bakalım!
3. not.Çiğdem, CD için teşekkürler, ben denedim, gerçekten işe yarıyor!

alo baba nerdesin?

2008-11-27T10:35:00.006+01:00

'Ben 8.5 aylık oldum artık. Her geçen gün yeni şeyler öğreniyorum. Annem evde tam gün mesai ile bana bakıyor, babam da akşam - sabah mesaisi ile benimle birlikte. Ayrıca anneannem de gün içerisinde yaptığı nefis yemeklerle benim beslenmeme yardımcı oluyor , ayrıca güzel oyunlar oynamamı sağlıyor. Annemin tatsız tuzsuz yemeklerini yemek istemiyorum ben. Aa tabii ki bazen kuzen Yakın da geliyor , geçenlerde babam burada değilken bizimle kaldı. Bana yeni oyunlar öğretti. Mesela benimle cee oynayanların elini çekebiliyorum artık. Hatta bazen kahkahalarla da gülüyorum. Ama ne zaman neye güleceğim hiç belli olmuyor'...

Yiğit halen diş çıkarmadı, merakla beklemedeyiz. Emekleme konusunda da çok isteksiz. Yerde uzun uzun oturarak oyuncaklar oynuyor. Telefon, uzaktan kumanda gibi aletlere de çok meraklı. Gün içerisinde bazen elefonla babasının sesini dinletiyorum, merakla telefonu eline alıyor.

Yemek konusunda günde 3 öğün katı 3 öğün süt dengesini korumaya çalışıyoruz. Ayrıca aralarda yoğurt ve meyva ( püresi- tazesi- kavanozu ) devam ediyoruz. 8. aydan itibaren portakal, mandalina, muz denedik, sevdik. Eline verdiğim salatalık, elmayı da kemirmeye çalışıyor, ama dişi olmadığı için fazla başarılı olamıyor. ( sahi meyvaları kemirmek için bir ürün vardı onu nerden almak lazım?)

not. anneler bebeğim ne yesin sitesini görmüşlerdir herhalde ama ben yine de yazayım buraya.

emekleme(me)

2008-11-24T09:19:00.003+01:00

İlk defa birazcık emekledim, anneannem ve babamın çabaları ve destekleriyle. Anneme kızıyorlar bu çocuğu çok kucağına alıyorsun bu yüzden emeklemiyor diye. Annem yere bir örtü seriyor, üzerini oyuncaklarla dolduruyor, bırakıyor oynayım diye ama ben sadece yana dönmekle yetiniyorum. Böyle mutluyum canım ben!
Bazıları yere bir örtü ser, bebek üzerinde kendi kendine oynar diyor ama bizim oğlan biraz yerde sürünüp, biraz da oynadıktan sonra bağırmaya başlıyor. Emeklemeyen bebekleri devamlı yerde mi bırakıyorlar yoksa tamamen genetik birşey mi bilmiyorum. Görünen o ki bazı bebekler çok hareketli devamlı emekliyor, atlıyor zıplıyorlar. Bazıları da Yiğit gibi daha sakin, emekleme yolunda fazla bir çabası yok.. Acaba diyorum yürüteç alsak, biraz onunla vakit geçirir mi? Yoksa daha emeklemeyen bir bebek için yürüteç de fazla gereksiz mi olur?

ek bilgi. yürüteç önerilmiyor! önemli bir bilgi...

bebek arabası

2008-11-18T12:31:00.002+01:00

Daha iki gün önce kardeşimle konuşurken Ankara'da ne zamandır yağmur yağmadı demiştim. Bugün yağmur yağıyor. Yiğit'le bugün evdeyiz. Artık ağırlaşmaya başlayan bir bebek, bebek çantası, kendi çantam derken birlikte evden dışarı çıkmak zorlaşıyor. Yanımda her zaman birisi olacak değil ya. Dayısının taa Kanada'dan getirdiği Zooper bebek puseti ile geziyoruz genelde. Kırmızı renkli ve 3 tekerlekli araba ile gezmek pek rahat oluyor. Çankaya civarlarında kaldırımların üzerinde sekmektense kapalı yerlere gidiyoruz. Alışveriş Merkezine bebekle gitmekten hoşlanmıyorum ama kış mevsiminde fazla alternatif olmuyor.

Eve en yakın olan yer yeni açılan 365 Alışveriş Merkezi. Parket, bebek arabasını indir, Yiğit'i arabaya yerleştir, sepete çantayı koy, battaniyesini al, gezmeye başla. Neden bizde de yurtdışında olduğu gibi kocaman parklar yok? Her yere arabayla gitmek çok yorucu ve masraflı oluyor...

merak edenlere. bizim araba işte böyle birşey...

Yiğit 8 aylık

2008-11-13T12:13:00.004+01:00

Hayat ne kadar hızlı devam ediyor. Yiğit hızla büyümeye devam ediyor. Artık daha rahat oturuyor, oyuncaklarla oynuyor. Emekleme yolunda bir çabamız yok, bazen de destekle ayağa kalkıyoruz. Anneye benzer bir ses çıkarıyor, bazen de bir oyuncağa kahkahalarla gülüyor. Babası ile elini uzatarak çak yapıyorlar.

Diş konusunda bir gelişme yok, ama uyku problemimiz devam ediyor. Aklımıza gelen tüm yöntemlerle uzun uyuması için çalışıyoruz. (Banyo, bitki çayı, müzik gibi) .Dün gece 3 gibi yanına gittiğimde uyanmıştı. Tekrar uyuyana kadar 1 saat geçti. Bu çocuk yakın zamana kadar 5-6 saat kesintisiz uyurdu. Diş çıkarma huzursuzluğu olabilir ama bir ihtimal de odasında yalnız yatmaktan korkuyor bence. Bilemiyorum belki de doğru değildir. Ama doktorun bana söylediği bilgi doğrultusunda bebeğin odasını 2 ay civarında ayırmıştık. Şimdiye kadar da bir problem olmamıştı. Bakalım, bekleyip göreceğiz!

ek bilgi. Prof. Dr. Hilal Mocan'dan bebek bakımı bilgileri, önemli !

düzensiz uyku

2008-11-08T10:21:00.005+01:00

Uykuda yoğun bir düzensizlik durumundayız. Tahminen 4-5 günden beri uykuda bir değişiklik oldu. Bu zamana kadar oldukça düzenli uykusu olan Yiğit şimdi uykuya direniyor gibi. 6. aydan itibaren gece 21.00 gibi yatıp birkaç uyanma ile sabah 5-6 aya kadar uyuyan çocuk şimdi uyumamak için sanki savaşıyor. Yedik içtik, gazımız yok, altımız temiz diyoruz, uyutuyoruz ama tam yatağa koyarken çığlıklar atmaya başlıyor. Şimdiye kadar rahatlıkla kucağımda uyuyan çocuk bunu reddediyor. Farklı yöntemler deniyoruz, pusette , ayakta, sallanan koltukta sallamak gibi. Tam uyudu derken yeniden uyanıyor. Gündüz uykuları da fazla değil ama gündüz uykusunu azaltmak mı lazım acaba? Dün gece babasıyla oynarken uyuya kalmış, yerine koyduk, saat 21.00 gibi yeniden uyandı. Karnını doyurdum, dizimde yastıkla uyuttum. Yerine koyarken bizimki başladı yeniden çığlıklar atmaya. Yeniden uyuttuk. Bu sefer saat 5.00 'te çığlık atarak uyandı.

Okuduklarıma göre 6-9 aylık bebeklerin ortalama 14 saat uyuması gerekiyormuş. 6. aydan itibaren gece ortalama 10 saat uyuyan çocuk birden çok az uyumaya başladı. Hasta gibi gözükmüyor , ateş filan da yok ama dün de yediklerini kusmuştu. Bu son doz pnömokok aşısından mıdır acaba diyorum, düzelecek diye umuyorum, sabırla bekliyoruz...

yeni beceriler

2008-11-05T22:11:00.006+01:00

Bugünlerde mızıldanıyorum, uykularım düzensiz.Annemle babam diş mi geliyor acaba diye merakla beklemede. Oturabiliyorum, daha uzun zaman desteksiz olarak oturabiliyorum. Bazen de yatağımın kenarından ayaklarımı dışarıya sarkıtıp oturuyorum. Annem dış dünyayı daha çok algıladığımı söylüyor, olayların ve kişilerin farkındayım artık .Kendimi birşeylere tutunarak devamlı öne çekmeye çalışıyorum.

Emeklemiyorum, annem de merakla beklemede. Hiiiç öyle bir niyetim yok, gayet rahatım ben böyle. Belki de hiç emeklemeden yürüyecekmişim. Bu arada yeni kelimelerim de var, her ne kadar söylediklerim anlaşılmasa da. Annem benim su istediğimi anlamıyor mesela, kendisi pek su içmediğinden herhalde.
8. aya yaklaşırken pnömokok aşısının 3. sünü dün olduk. Dünden meri bir huzursuzluk, uykusuzluk var. Aşı olurken bir bağırdım, tüm hastane sesimle inledi ! Kilom 8.250 olmuş, doktor amca iyi dedi.
Yemeklerle aram pek hoş değil şu aralar. Nazar değdirdik galiba diyor annem. Sebze çorbalarından hoşlanmıyorum, yoğurt ve meyva şu aralar favorim. Anneme söylesem bana güzel muhallebi yapar mı acaba? Yemem lazım, büyümem lazım. İlk doğumgünüme ne kaldı şurada?

bilgi için. pnömokok nedir, ne değildir ?

Yiiğit 7.5 aylık

2008-10-29T10:06:00.004+01:00

Yiğit 7.5 aylık oldu bile. Artık destekli olarak oturabiliyor, bir süre oyuncakla oynuyor, bzen de dayanarak ayakta durmak istiyor. Emeklemedi hiç, halen dişimiz de yok. Yine de eline verdiğimiz elma, havuç, bisküvi gibi şeyleri inatla kemiriyor, bazen de boğazında kalıyor. Yemek olarak meyva , sebze ve yoğurt çeşitlerimiz giderek artıyor. Tavuk suyuna ve et suyuna şehriye çorbası, yoğurt çorbası gibi yemeklerimiz var. Ayrıca evde yaptığımızın dışında Sütaş babymix yoğurt da veriyorum bazen.

Diş konusunu merak ediyorum. Kitaplara göre 6-7 ay civarında ilk diş bekleniyormuş. Bizim ilk dişimiz bakalım ne zaman gelecek? Merakla beklemedeyiz...

ek bilgi. çocuklarda diş çıkarma.

bebekle yolculuk

2008-10-22T10:29:00.006+02:00

Bebekleriyle uçak yolculuğu yapacak olanlara ufak tavsiyelerim olacak. Biz 7 ay içinde 4 defa Ankara - Bodrum uçuşu yaptık. Bebek ile uçak hem çok rahat hem de zor bir deneyim olabiliyor. Ama yine de siz öncelikle doktorunuza danışın.

Öncelikle mümkünse uçuş saatinden en az bir saat önce alanda olun. Check in sırasında bebekle olduğunuzu belirterek yanınızdaki koltuğu boş isteyin. Rahat girip çıkabileceğiniz bir yerde oturun. Erken alanda olun, hem panik yaşamayın, hem de bebeğin altını değiştirecek zamanınız olsun. Uçakta bebekle yerinizde alt değiştirmek zor olur. Bebek uçuş saatinde çok aç da olmasın çok tok da. Kalkış ve iniş sırasında bebeğin kulaklarını basınçtan korumak gerekiyor. Ya emzirin ya biberon verin ya da emzik. Biz biberon ve emzikle idare ettik genelde. Ama ben küçük bebekleri olanları izledim, genelde anneler emziriyorlar veya ağzında devamlı emzik oluyor. Bebeği fazla giydirmeyin, bunaltmayın. Üzerindeki klimayı kapatın. Bebeğin başını koruyun, şapka veya kapşonlu mont olabilir. Yanınıza bebeğin sevdiği oyuncaklardan alın, canı sıkılmasın. Bizim yolculuklar toplam 1 saat sürüyordu, bazen çok ağladı, bazen uyudu, bazen de etrafı seyretti.
Pegasus ile 0-2 yaş arası bebekler 10 YTL ödeyerek kucakta yolculuk yapıyor. Diğer havayollarının uygulaması nasıl bilmiyorum. Bebek için bagaj hakkınız yok. Ama en önemlisi bebek arabası ( puset veya ana kucağı) ücretsiz olarak taşınıyor. Eğer bebek araabasını yanınıza alırsanız uçak kapısına kadar götürüyorsunuz, çıkışta kapıda arabanız size teslim ediliyor. Özellikle bebekle yalnız yolculuk yapan anneler için büyük kolaylık. Ben kendi düşüncelerimi ve gözlemlerimi yazdım, sizin deneyimleriniz daha farklı olabilir.

Not. Bugün sabah Güven hastanesinde Doktor Ogün Kurne'ye muayeneye olduk. Burun deliklerimiz halen tıkalı. Yine deniz suyuna devam, ayrıca Asist adında bir şurup aldık. Sabah akşam kullanacağız. Bir hafta sonra da muayeneye gideceğiz. 7 ay 1 haftalık kilomuz 8 kg., boyumuz 68 cm.

tatil dönüşü

2008-10-18T14:01:00.005+02:00

Ek tatil de bitti. Bodrum yine güzeldi. Ortalama 25 derece olduğunu düşünerek, devamlı dışarda yürüyüşler yaptık. Maalesef dönmeden iki gün önce yağan yağmurla hava birden soğudu. Biz de yine Pegasus ile eve Ankara'ya geri döndük. Tatilde anneannemizin faydalı sebze corbalarından içtik, et sulu, tavuk sulu corbalar ictik. Hatta anneannemin biber dolmasının tadına bile baktık!

Yiğit iki günden beri biraz huzursuz. Burun deliklerinin önce biri tıkalı idi şimdi ikisi de tıkalı. İki gece önce devamlı ağlayarak uyandı. Ben de dün doktora götürdüm. Nezle başlangıcı dedi doktor. Devamlı olarak burnuna serum fizyolojik uyguluyorum. Ek olarak bebekler için deniz suyu spreyi başladık, bir de parasetamol içeren bir ilaç. Dün geceyi biraz daha rahat geçirdik. Bugün halen genizden gelen hır hır sesi ve burun tıkanıklığımız devam ediyor.

Hava, nem ve basınç farkından da burun tıkanıklığı da olabiliyormuş. İnşallah daha fazla ilerlemez de böyle hafif olarak geçiririz. Tüm çocuklara sağlıklı güzel günler diliyor, buraya yazdan kalma sıcak Bodrum güneşinden yararlanan Yiğit fotoğrafını ekliyorum ...
not. bebekler ve çocuklar icin buhar makineleri hakkında görüşlerinizi rica ediyoruz...

nice bayramlara

2008-10-01T14:52:00.003+02:00

Biz perşembe günü Bodrum'a gidiyoruz. Bayramda anneanne ve dede ziyareti yapacağız. Bodrum yazın olduğu gibi sıcak olmayacak ama Ankara'nın ayazından iyidir herhalde. Gideceğiz ve göreceğiz. Yiğit 6 ay içinde 3. uçak yolculuğunu yapacak. Daha öncekiler bol ağlamalı ve bağırmalı geçmişti. Bize iyi yolculuklar, herkese de nice sağlıklı ve güzel bayramlar !

oyun zamanı

2008-09-29T09:41:00.005+02:00

Renkli küplerim var, halamın Tchibo'dan aldığı. Onlarla oynamayı seviyorum! Renkli ve sesliler...

alışverişteyiz

2008-09-26T20:10:00.005+02:00

Evimize en yakın Alışveriş Merkezi yeni açılan 365. Küçük ama fonksiyonel bir yer. Benim hoşuma giden yanı ise düzgün ve sakin olması. Bugün orada bizden 5 gün sonra doğmuş olan Çınar ve güzel annesi Sermin ile tanıştık. Birbirimize çok sevdik. İnşallah daha sonra da tekrar görüşeceğiz. Çınar'ın devamlı güncellenen bir sitesi var.

Orada yeni açılan SMYK mağazası ile tanıştık. Bebek ve çocuk için çok çeşitli ürünler var. Kıyafet, oyuncak, biberonlar, banyo aksesuarları, oto koltukları ve başka bir sürü şey. Yiğit ve Çınar gülerek yerlerde yuvarlanan oyuncak sayesinde keyifli anlar geçirdiler. Onlar güldü, biz güldük.

Eylül ayı ile birlikte havalar soğudu, yağmur yağıyor. Dışarı çıkarken ne giysek bir türlü bilemiyorum. Kazak hırka mont için erken ama tişörtle gezmek için de soğuk. Dikkat etmek lazım.
Kılık kıyafet konusunda şimdiye kadar Mothercare ve C&A ürünlerini severken son zamanlarda Zara baby favorimiz oldu. Kazak, tulum, montlarımız Zara marka, kaliteli ve uygun fiyatlı. İndirim zamanlarını kaçırmamak lazım!

Yiğit 6 aylık

2008-09-19T21:10:00.003+02:00

Zaman çok hızlı akıp geçiyor. Ne zaman 6 aylık oldun sen? Daha dün gibi minicik kolların, ellerin, ayakların. Ağlarken sesin bile çıkmıyordu, şimdi ise sesin tiz çığlık şekline dönüştü.

Doktor kontrolüne gittik, aşılarımız yapıldı ( karma + hepatit B), yeni beslenme düzeni başladı. Eski beslenme düzenine ek olarak sabahları kahvaltıda yumurta sarısı, pekmez ve peynir verilecek. Öğlen sebze çorbası alternatiflerine tarhana gibi basit çorbalar eklenecek. Erik, üzüm gibi meyveler yanında, mısır brokoli gibi sebzeler de verilebiliyor. ( Ama biz daha taze fasulye ve bezelyeyi bile fazla deneyemedik!) Evde yoğurt yapmaya devam, ayrıca bebek ekmeği de öğünlere eklenebiliyor. Ne diyeyim, Yiğit için ayrıca tüm gün yemek mesaisi gerekiyor, yesin de hallederiz bir şekilde!
Bugünlerde soğuyan havalarda dışarda gezmeyi azalttım, ama yine de dışarı çıkıyoruz. Bugün yine 365 Alışveriş Merkezi turumuzu attık, Yiğit fazla mızmızlanınca hızlıca kaçmak gerekti hemen.
Bugünlerde uykumuz da değişti, geceleri daha uzun, gündüzleri daha az. Gündüzleri bir defa uzun uyku, ama onun dışında hiç uyumuyor denilebilir. Geceleri de uyumadan önce birkaç saat mızlama şeklinde geçiyor. Uyumaya başlayıp tekrar uyanıyor, yanına gidip sakinleştirmek gerekiyor.
Ellerimizi, ayaklarımızı da keşfettik. Ellerine uzun uzun bakıyor, ayakları ile oynuyor. Aynadaki görüntüsüne de bakmaya, gülmeye bayılıyor. Bugünlerde oturmaya çalışıyor, ama daha vakti var.
6 ay kilomuz 7.5 kg, boyumuz 65 cm.
not. hafta içi TV8 ekranlarında Nur Onur ile Adım Adım Çocuğum programını tavsiye ederim...

Yiğit 5 ay 3 haftalık

2008-09-04T19:37:00.009+02:00

Yiğit 5 ay 3 haftalık oldu. Bugün doktor kontrolü vardı. Temmuz ve ağustos aylarında kendi doktorunu görmediği için Güven hastanesine kontrole gittik.Doktor amcamızı seviyoruz. (hastane ile ilgili şikayetlerimiz var, gerekirse başka hastaneye gideceğiz) Kilomuz 7.100 kg, boyumuz 65 cm. Doktor amcamız genel durumu iyi buldu. Rota virüs ve Pnömokok aşılarımızı olduk. Bugün aşı dolayısı ile biraz kırıklık var. 6. ayda olmamız gereken bir de karma aşımız var. Karma aşı Sağlık bakanlığı listesinde olduğu için sağlık ocağında yaptıracağız.(Rota ve pnömokok aşıları isteğe bağlı ve çok pahalı aşılar. Neden Sağlık Bakanlığı listesinde değiller?)

6. ay beslenme programı için biraz daha vaktimiz var. Ben meyva ve sebze püreleri ve yoğurda devam ediyorum. Gece için Ülker Hero Baby iyi geceler ürünlerinden bir kaşık ekliyorum. Gündüz yemesi gereken yoğurdu son zamanlarda Pınar günlük kutu sütlerden yapıyorum, mayayı ya Pınar yoğurt ile yapıyorum. Makine ile yoğurt yapmak kolay oluyor. Eğer Yiğit yoğurdu yemek istemezse meyva püresi ile karıştırıyorum.

Bugünlerde eli devamlı ağzında, hatta ne bulursa ağzına atıyor. Bazen de ağzına götürdüklerinden midesi bulanıyor. Emzik konusunda başarılı olamadık bir türlü, acaba ne yapsak?

günlük işler

2008-08-28T20:54:00.005+02:00

Yeni şeyler öğreniyorum artık. Mama sandalyesinde oturuyorum, bana biraz büyük geliyor ama olsun. Arabada mutlaka araba koltuğunda oturuyorum. Evde ayrıca ev tipi ana kucağım da var, orada oturup sallanan oyuncaklarımla oynuyorum. Evdeki perdelere ve masa örtülerine özel bir sempatim var, sallanan ve renkli olan şeyler ilgimi çekiyor. Yeni sesler çıkraıyorum, ooo-uuu-baa- aa gibi. Renkli ve ses çıkaran küplerim var, onları tekmelemeyi seviyorum. Son günlerde elimdeki bazı oyuncakları da tutup sallayıp vurmaya başladım. Yüzüstünden dönmek için çabalıyorum.

Annem 5. ay yemek programını uyguluyor. Günlük olarak sütün(mama) dışında sabahları meyva suyu veya püresi (elma,şeftali,üzüm) öğleden sonra sebze püresi (patates ve havuç) veriyorlar. Bir de annem evde yoğurt yapıyor. Sevmiyorum ben yoğurdu ama içine meyva suyu karıştırınca eh işte. Annem beni sabah akşam evden dışarı çıkarıp gezdirmeye çalışıyor. O da yoruluyor ama ben de evde bunalıyorum, bağırmaya başlıyorum. Gündüz uykularım da azaldı, arada yarım saat kestiriyorum, o kadar. Kilomu ve boyumu 6. ay muayenesi sırasında öğreneceğiz. Bu aralar benimkiler doktor ve hastane konusunda kararsız, belki doktorumu değiştirecekler. 6. ayda aşım da varmış, beni yine bağırtacaklar. Zor iş yahu bebek olmak!

arabada güvenlik

2008-08-24T18:53:00.003+02:00

Ufak bir kaza geçirdik. Yiğit ve biz de iyiyiz çok şükür. Arabayla eve dönerken TBMM kavşağında dönülmemesi gereken bir yerde önümüzdeki araba durdu, biz arkadan vurduk, arkadan da bir taksi bize vurdu. Yiğit sağ arkada araba koltuğunda kemerleri bağlı olarak uyuyordu. Bir anda ne olduğunu anlayamadı. Neyse, Allaha çok şükür, hafif geçirdik. Araba koltuğumuz maxi-cosi marka.
Aman diyorum, tüm bebekleri ve çocukları araba koltuğunda ve kemerleri uygun durumda bağlı olarak taşıyalım. Sakın ama sakın ihmal etmeyin! Bizim gibi trafik güvenliği sıfır olan bir ülkede kendinizi ve bebeğinizi mutlaka güvenli olarak taşıyın. Hepimize sağlıklı güzel günler dileklerimle...

Yiğit 5 aylık

2008-08-15T06:09:00.004+02:00

Tatil bitti ve eve döndük. Bodrum yine her zamanki gibi çok güzel. Yiğit ilk defa Ankara dışına çıktı, uçakla yolculuk yaptı. ( bebekle yolculuk ayrı bir yazı konusu olmalı) Denize ayaklarını soktuk, rüzgarla tanıştı, sabah akşam uzun yürüyüşler yaptık.
4. ayda karma aşı oldu, kilosu 5.900 kg. Bu arada pişik de oldu, tekrar doktora gittik. Doktor pişik veya mantar enfeksiyonu olabilir, hava aldırın, bezi değiştirin dedi. Annemle birlikte papatya suyu ile pansuman yaptık, dönüşümlü olarak mantar ve pişik pomatları sürdük. Pişik 3 günde iyileşti.
Yiğit seslere cevap veriyor, bazen adını söylediğimizde başını çevirip bakıyor. Çok hareketli, havaya tekmeler atıp duruyor. Eline verdiğimiz oyuncakla uzun uzun oynuyor, ses çıkaran herşey ilgisini çekiyor. Artık daha geç uyuyor, 21-21-21.30 gibi. Gün içerisinde kısa şekerlemeler yapıyor.

Hero Baby ürünlerinden azar azar kullanıyorum, sabah kahvaltısı ve akşam muhallebisi gibi ürünlerden biberona bir kaşık ekliyorum. Yiğit meyvaları da denedi, elma, şeftali, karpuz gibi. Bu arada evde yoğurt yapmaya da başladık. Günlük sütü kaynatıp ılıtıyorum, içine de bir kaşık maya. Yoğurt makinesi büyük kolaylık, 2-3 saatte ev yoğurdu hazır. Sadece problem sütün yağlı olması.

Bodrum'dan sonra kurak çorak Ankara çekilir gibi değil doğrusu, bir daha tatil ne zaman acaba?